-
એક નિવાસી કલાકારની કલા સફર
મહેન્દ્ર શાહનાં કળાસર્જનોનો સંપુટ
મહેન્દ્ર શાહનું વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : mahendraaruna1@gmail.com
-
‘મંત્ર’ -ભાગ ૧
વાર્તાઃ અલકમલકની
ભાવાનુવાદઃ રાજુલ કૌશિક
ટ્વીસ્ટ ઓફ ટાઇમ,
શક્ય છે આજે જે ઉચ્ચતાના શિખરે બેઠા છે, જે પોતાની જાતને પરમાત્મા માનીને જનતા પર પોતાનું વર્ચસ્વ જમાવીને બેઠા હોય એ આજે એ જ જનતા સામે યાચક બનીને ઊભા હોય. ૧૮૦ અંશના છેડે જઈને ઊભા હોય એવા સંજોગોય જીવનમાં આવે ખરા.
વાત છે આવા એક ખ્યાતિના ઊંચા આસને ચઢીને બેઠેલા એક ડૉક્ટરની.
સાંજનો સમય હતો. ડૉક્ટર ચઢ્ઢા ગૉલ્ફ રમવા તૈયાર થઈ કાર પાસે ઊભા હતા અને બે ભોઈ ડોળી લઈને આવ્યા. ડોળીની પાછળ એક બુઢ્ઢો આદમી લગભગ પગ ઘસડતો હોય એમ ચાલ્યો આવતો હતો. એ બુઢ્ઢા આદમીના સાત સંતાનોમાંથી બચેલો એક માત્ર દીકરો અત્યારે માંદગીનાં બિછાને હતો, જેને બચાવી લેવા એ બુઢ્ઢો આદમી ડૉક્ટર ચટ્ટાને સતત વિનંતી કરી રહ્યો હતો.
પણ એ સમય હતો ડૉક્ટરના આનંદપ્રમોદનો. ભલા આટલા વ્યસ્ત સમયમાંથી એ થોડો સમય પોતાના માટે ફાળવવા માંગતા હોય ત્યાં ક્યાં એમાં કોઈ ગરીબ બીમાર માટે સમય બગાડે? બુઢ્ઢા ગરીબ બાપની કાકલૂદીને સાંભળ્યા પછી પણ એની પાછળ એ પોતાનો મૂલ્યવાન સમય વેડફવા માંગતા નહોતા.
એ તો કારમાં બેસીને ચાલ્યા ગયા અને પાછળ મૂકતા ગયા એક લાચાર બાપના નિસાસા. એના માટે તો હજુ એ સમજવું અઘરું હતું કે આવી રીતે કોઈ જીવનમરણ વચ્ચે ઝોલા ખાતો એવા દર્દીને બીજા દિવસ સુધીના સમય કેવી રીતે ટાળી શકાય? એને થયું કે સંસાર આટલો નિર્મમ કે કઠોર કેવી રીતે હોઈ શકે? ડૉક્ટર ચઢ્ઢાની કાબેલિયત વિશે સાંભળીને એ અહીં સુધી આશા ભર્યો આવ્યો હતો. એ જ રાત્રે એનો સાત વર્ષનો દીકરો એની બાળલીલા સંકેલીને પાછળ બુઢ્ઢા બાપને રોતો કકળતો મૂકીને ચાલ્યો ગયો.
ઘણાં વર્ષો પસાર થઈ ગયા. ડૉક્ટર ચઢ્ઢા ઘણું ધન, યશ કમાયા અને સાથે પોતાના સ્વાસ્થ્યનું પણ ધ્યાન રાખ્યું. પચાસ વર્ષની આયુએ પણ એમની ચુસ્તી,સ્ફૂર્તિ યુવકોને શરમાવે એવી અકબંધ હતી. નિયમિતતા, સમયની પાબંધીમાં તો ક્યાંય ચૂક નહીં. એક દીકરી અને એક દીકરો, સુખી સંસાર. બે સંતાનોની માતા બન્યા પછી પણ શ્રીમતી નારાયણી ચઢ્ઢા યુવાન લાગતાં હતાં. દીકરીનાં લગ્ન થઈ ગયા હતા. કૉલેજમાં ભણતો દીકરો કૈલાશ, માતા-પિતાના જીવનનો આધાર હતો. દીકરો હતો પણ એવો કે ગુણવાન. વિદ્યાવાન, વિનયી, ઉદાર કે જેના માટે માતા-પિતા, કૉલેજ અને સમાજ પણ ગૌરવ લઈ શકે. આજે એની વીસમી વર્ષગાંઠ હતી.
સંધ્યા સમયે ડૉક્ટરનાં ઘરની આગળની વિશાળ ખુલ્લી જગ્યામાં એના જન્મદિનની ઉજવણી ચાલતી હતી. એક તરફ શહેરના નામાંકિત લોકો અને બીજી તરફ ચઢ્ઢાના દીકરાના કૉલેજના મિત્રોની ટોળી આ સમારંભને પોતાની રીતે માણી રહ્યાં હતાં. આનંદ-પ્રમોદનું વાતાવરણ હતું.
કૈલાશને સાપની શારીરિક-માનસિક પ્રકૃતિ વિશે જાણવાનો, સાપ પાળવાનો, એમને ટ્રેન કરવાનો, એના આંગળીના ઈશારે નચાવવાનો ગજબ શોખ હતો. કોઈ મદારી પાસેથી એણે આ વિદ્યા શીખી હતી. એ સાપ પર અસ્ખલિત વાત કરી શકતો. પ્રાણીશાસ્ત્રી પણ સાપ અંગે કૈલાશની જાણકારીથી દંગ રહી જતા. અઢળક પૈસા એ આ શોખ પાછળ ખર્ચી ચૂક્યો હતો.
એના મિત્ર વર્તુળમાં એના શોખ અંગે સૌને અત્યંત કુતૂહલ રહેતું, જ્યારે મળે ત્યારે સૌને કૈલાશ પાસે કંઈક અવનવું જાણવાની અપેક્ષા રહેતી. કૈલાશ સાપને આંગળીના ઈશારે નચાવતો એ જોવાની ઉત્સુકતા રહેતી.
આજે આ પ્રસંગે એકઠા થયેલા એના મિત્ર વર્તુળમાંથી એની સૌથી નિકટની મિત્ર મૃણાલિની જીદે ચઢી હતી. આટલા બધા મહેમાનોની હાજરીમાં આ જોખમ લેવા કૈલાશ તૈયાર નહોતો અને મૃણાલિની કદાચ સૌની હાજરીમાં એ કૈલાશ પર પોતાનું આધિપત્ય દર્શાવવાની તક ઝડપી લેવાના મૂડમાં હતી. સૌની હાજરીમાં કૈલાશને પોતાની વાત ટાળતો જોઈને મૃણાલિનીનું માન જાણે ઘવાતું હોય એમ એનો ચહેરાનો રંગ ઉતરી ગયો.
કૈલાશ સમજદાર હોવાની સાથે પ્રેમી પણ હતો. પ્રેમીની સમજ પ્રેમિકાને રાજી કરવા, રાજી જોવા તરફ દોરી જતી હતી. એણે મૃણાલિનીનું મન અને માન સાચવવા પ્રીતિ-ભોજન પત્યાં પછી સાપોને રાખવાનાં ખાનાં જેવા પાંજરા પાસે જઈને મહુવર વગાડીને એક પછી એક સાપને કાઢીને એમની કમાલ દર્શાવવા માંડી. ગજબનો તમાશો હતો. જાણે એક એક સાપ એના મનના ભાવ સમજતા હોય એમ એના ઈશારા પ્રમાણે પ્રતિભાવ આપી રહ્યા હતા. કૈલાશ કોઈ સાપને એના હાથે વીંટળાતો હતો તો કોઈને એની ગરદન પર.
મૃણાલિની એને ગળે વીંટાળવા માટે વારંવાર ના પાડતી રહી. કૈલાશના ગળે વીંટળાયેલા સાપને જોઈને એનો જીવ જાણે નીકળી જતો હતો. આ એનો થનારો પતિ હતો કંઈ કૈલાશપતિ નહોતો કે આમ સાપને ગળે વીંટાળીને ઊભો રહે અને એ જોયા કરે. પણ હવે કૈલાશને પ્રેમિકાન્ની સન્મુખ પોતાના કૌશલ્યને દર્શાવવાની ચાનક ચઢી હતી.
ધીરે ધીરે વાત ચડસ પર ચઢવા માંડી. કોઈકે કૈલાશને સાપના દાંત તોડી બતાવવા ચાનક ચઢાવી. મૃણાલિની મના કરતી રહી અને હવે કૈલાશ જીદે ચઢ્યો. એના હાથમાં સૌથી ઝેરી સાપ હતો. કૈલાશે સાપનું ગળું દબાવીને એનું મ્હોં ખોલાવા કોશિશ આદરી.
આજ સુધી સાપે પણ પોતાના પાલક તરફથી આવા વ્યહવારનો અનુભવ કર્યો નહોતો, સ્વાભાવિક રીતે એ પોતાના આત્મરક્ષણ માટે તરફડિયાં મારવા લાગ્યો. કૈલાશે વધુ જોર આપીને એનુ મ્હોં ખોલાવીને ઝેરીલા દાંતનું પ્રદર્શન કરાવ્યું. સૌ ચકિત થઈ ગયા. હવે કૈલાશે સાપની ગરદન પરથી પોતાની પકડ ઢીલી કરીને એને જમીન પર મૂકવાનો પ્રયાસ કર્યો. દુઃખ અને ક્રોધથી પાગલ થયેલા એ કાળા, ઝેરીલા સાપે કૈલાશની આંગળી પર ડંખ મારી દીધો.
ટપ-ટપ-ટપ,
કૈલાશની આંગળીમાંથી લોહી ટપકવા માંડ્યું. એ આંગળી દબાવી દીધી અને પોતાના રૂમમાંથી ઘસીને ડંખ પર લગાવી દેવાથી ઘાતક ઝેરની અસર પણ ઓસરી જાય એવી જડીબુટ્ટી લેવા દોડ્યો.
અત્યાર સુધી છવાયેલા કોલાહલમાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો.
ડૉક્ટર ચઢ્ઢાને જડીબુટ્ટી પર વિશ્વાસ નહોતો. એ નસ્તર મૂકીને આગંળીનો એટલો ભાગ કાપીને ઝેર આગળ વધતું અટકાવવાના મતના હતા. કૈલાશને જડીબુટ્ટી પર પૂરેપૂરો વિશ્વાસ હતો. જડીબુટ્ટી એણે ઘસીને આંગળી પર લગાવાનો મિથ્યા પ્રયાસ કર્યો પણ આટલી ક્ષણોમાંય શરીરમાં વ્યાપેલા ઝેરની અસરથી એની આંખો ઢળી પડવા માંડી. હોઠ કાળા પડવા માંડ્યા અને એ જમીન પર ઢળી પડ્યો.
કૈલાશના હાથ-પગ ઠંડા પડવા માંડ્યા. ચહેરાની કાંતિ ઝાંખી થવા માંડી. નાડી ધીમી પડવા માંડી, હવે તો નસ્તર મૂકવાનો કોઈ અર્થ ન રહ્યો. કૈલાશની શારીરિક હાલતની સાથે ડૉક્ટર ચઢ્ઢાની માનસિક હાલત કથળવા માંડી. ડૉક્ટર ચઢ્ઢાનું ચાલ્યું હોત તો એમણે પોતાની ગરદન પર નસ્તર મૂકી દીધું હોત.
શું થશે કૈલાશનું અને ડૉકટર ચઢ્ઢાનું?
જોઈએ આવતા અંકે.
*******
પ્રેમચંદ મુનશી લિખિત વાર્તા -મંત્ર પર આધારિત
સુશ્રી રાજુલબેન કૌશિકનો સંપર્ક rajul54@yahoo.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
ગ્રોસરી સ્ટોર
આનંદ રાવ
રમણભાઈ અને હું ૧૯૭૦ના દાયકામાં અમેરીકા આવેલા. ત્યારથી ઓળખાણ ચાલુ જ છે. અઠવાડીયામાં એકાદ વખત સાથે શતરંજ (ચેસ) રમીએ છીએ.
રમણભાઈ અને સુધાબેનના લગ્નને પીસ્તાલીસ પુરાં થતાં હતાં. કુટુંબીઓએ એક રેસ્ટોરન્ટમાં ઉજવણી ગોઠવી હતી.
“રમણભાઈ, એનીવર્સરીના પ્રોગ્રામની બધી તૈયારી થઈ ગઈ?” મેં મારા પ્યાદાનું મ્હોરુ ચલાવતાં પુછયું.
“બધુ થઈ ગયુ છે.” એમની નજર ચેસબોર્ડ ઉપર હતી.
“રમણભૈ, આ પીસ્તાલીસ વર્ષના લગ્નજીવનમાં તમારે અને સુધાબેન વચ્ચે ક્યારેય બરાબરની ગરમા ગરમ બોલાબોલી થઈ છે ખરી? સાચો જવાબ આપજો.”
“એ તો થાય જ ને. ઘણી વાર થાય છે. એનીવર્સરીના પ્રોગ્રામમાં અમારા વિષે એવું કશુ બોલતા નહીં પ્લીઝ.?”
“ના રે ના. આ તો અમસ્તુ જ મારી જાણ માટે.”
“તો સાંભળો. એક ખાનગી વાત કહી દઉ. તમે નહીં માનો.” એમણે એમનું ઊંટ ચલાવ્યું.”જુઓ, અમારી વચ્ચે મોટામાં મોટો ઝગડો થાય છે ગ્રોસરીસ્ટોર બાબતનો. સુધા મને કોઈ દીવસ એની સાથે ગ્રોસરી સ્ટોરમાં આવવા દેતી નથી. કોઈ દીવસ નહી. મારે સ્ટોરના પાર્કીન્ગ લૉટમાં ગાડી પાર્ક કરીને બેસી રહેવાનું. એ અંદર જઈને બધી ખરીદી કરે. એ બહારઆવે એટલે મારે બધી ગ્રોસરી ઉઠાવીને ગાડીમાં ગોઠવવાની.”
મને હસવુ આવી ગયુ. આવું કેમ થતું હશે?
“સાંભળો …” રમણભાઈ આગળ બોલ્યા. “શરુઆતમાં હું એની સાથે સ્ટોરમાં જતો. પણ હું જો કોઈ વસ્તુ ઉઠાવીને શોપીંગ કાર્ટમાં મુકુ તો એ તરત બોલે. *આ તો ઘરમાં છે. પાછું મુકી દો. બગાડ નથી કરવો.’ કહ્યાગરા કંથની જેમ હું એ વસ્તુ પાછી અભેરાઈ ઉપર મુકી દઉ. પછી હું કોઈ બીજી વસ્તુ લઉ તો તરત તાડુકે. “એ કોઇ ખાતુ નથી. પાછુ મુકી દો. કોઇને એ ભાવતુ નથી.’ હું ચુપચાપ એ વસ્તુ પણ પાછી મુકી દઉ. કોઈપણ વસ્તુ હું કાર્ટમાં મુકી શકુ નહીં. તરત હુકમ અને કચકચ શરુ થઈ જાય. હું જો કોઈ વાર અકળાઈને બોલુ તો તરત એ બોલી ઉઠતી …“સ્ટોરમાં લોકો વચ્ચે બોલાબોલી ના કરશો.”. હું ચુપ થઈ જતો. એના હાથમાં પૈસા પધરાવીને બહાર નીકળી જતો. એને નીરાંત થઈ જતી.”
ચેસબોર્ડ ઉપર હું ચુપચાપ મારા ઘોડાની ચાલ ચાલ્યો.
“સાંભળો. બીજી એક વાત. એક વખત સુધાએ ઓકીસમાં મને ફોન કર્યો … “ઘરે આવતાં દુધનું એક ગેલન લેતા આવજો. દુધ એક્દમ ખલાસ થઇ ગયું છે’ ઓફીસની બાજુના ગ્રોસરી સ્ટોરમાંથી મૅ દુધનું ગેલન ઉપાડ્યુ અને ઘેર આવ્યો. એણે ગેલન જોયુ અને તડુકી. “આ આપણું કાયમનું દુધ નથી. સવારે એની ચા પણ સરખી નહી થાય. તમે ગ્રોસરી સ્ટોરમાંથી એક વસ્તુ સરખી રીતે લાવી શક્તા નથી, આપણા સ્ટોરમાં ગયા હોત તો…”
મારો મીજાજ ગયો.
“દુધ બધે સરખુ જ હોય જુદા જુદા સ્ટોરોમાં જુદા જુદા નામે વેચાય એટલું જ.” પણ મારી વાત એને ગળે ઉતરી નહીં. એનો બબડાટ ચાલુ જ રહ્યો. હું મારા રુમમાં ચાલ્યો ગયો. … આ રીતની મગજમારી ચાલ્યા કરે છે. એટલે હું કદી હવે ગોસરી સ્ટોરમાં અંદર એની સાથે જવાની માથાકુટ કરતો જ નથી.”
એટલામાં મારાં શ્રીમતી ચાના બે કપ ટેબલ ઉપર મુકી ગયાં. જતાં જતાં એમણે અમને ટોણો માર્યો.
“તમે લોકો ચેસ રમવા ભેગા થયા છો કે સુધાબેનની ખોડખાંપણો કાઢવા?”
હું અને રમણભાઈ એક બીજાનાં મોં સામે જોતા રહ્યા.
“રમણભાઈ, આ ગ્રોસરીસ્ટોરની વાત તો ઘરઘરની કહાની છે.” મૅ કહ્યું, “પતીદેવોને ખરીદી કરતાં આવડતી નથી, હવે એનો કોઈ ઈલાજ પણ નથી.. It’s your move. ચાલ ચાલો.”
“સાંભળો. સુધાની અકડાઈની હદ વિષે તમને વાત કરી દઉ.” રમણભાઈએ કપમાંથી ચાનો ઘુંટ લીધો. ખોંખારો કરી ગળુ સાફ કર્યું અને બોલ્યા, “લાંબો વીંક-એન્ડ આવતો હતો એટલે સુધાએ મારા ભાઈઓને, એનાં ભાઈ બહેનોને અમારે ત્યાં ભેગા કરવાનું નક્કી કર્યું. બહુ જ આનંદની વાત હતી. અમારા આખા કુટુંબને સુધાએ એના પ્રેમના તાંતણાથી મજબુત રીતે
બાંધી રાખ્યું છે. ક્યાંય કોઈની વચ્ચે મતભેદો કે ઝગડા થવા દેતી નથી. વડીલ તરીકેના એના ડહાપણનો ઉપયોગ બધે બરાબર કરે છે – ફકત મારા સિવાય.”“આટલા બધા માણસો ભેગા થવાનાં હતાં એટલે ગ્રોસરીનું એનું લીસ્ટ પણ ખાસ્સુ લાંબુ હતું. પાર્કિંગ લૉટમાં હું ગાડીમાંથી બહાર નીકળ્યો. બાજુમાં જ ખાલી કાર્ટ પડ્યું હતું તે મેં ખેંચ્યુ.
“ચાલ…આજે હું તારી સાથે અંદર આવુ છું.”
“ના. અંદર તમારી શી જરુર છે? બધું શોપીંગ કરીને હું તરત જ આવી જઉ છું. તમે બેસો નીરાંતે ગાડીમાં.”
“હું અંદર આવીશ તો તારુ શું બગડી જવાનું છે?” હું અકળાયો. મારા અવાજમાં ગુસ્સો પણ હતો.
મારા ગુસ્સાની એના ઉપર ઉલ્ટી અસર થઈ.
“લો આ લીસ્ટ.” એણે જોરથી લીસ્ટ માર ઉપર ફેંક્યું. “જાવ અંદર અને બધુ ખરીદી આવો. હું ગાડીમાં બેસુ છું.”
બારણું ખોલી એ અંદર બેસી ગઈ અને ધડ દઈને બારણું બંધ કર્યું.મેં લીસ્ટ એના ખોળામાં પાછુ ફૅક્યું. સમસમતો ચુપચાપ ગાડીમાં મારી સીટ ઉપર આવીને બેસી ગયો. આટલી જીદ છે.”
+ + +
ત્રણેક વર્ષ વીતી ગયાં.
સુધાબેનની તબીયત લથડવા માંડી. ડૉકટરોએ નીદાન કર્યું કે કેન્સર છેલ્લા સ્ટેજમાં પહોંચી ગયું છે. રમણભાઈ આખો વખત સુધાબેનની પથારી પાસે જ ગાળતા. સુધાબેન ઘેનમાં સુઈ રહેતાં. આજે એમણે ધીમેથી આંખ ખોલી. તરત જ રમણભાઈએ અધીરા થઈને એમનો હાથ પકડી લીધો.
“સુધા, તને સારુ લાગે છે ને? અત્યારે કેમ છે?”
“હું તો હવે બહુ મોટા ગ્રોસરી સ્ટોરમાં જઈ રહી છું.” ધીમા, હાંફતા, થાકેલા અવાજે સુધાબેન બોલ્યાં. “તમે હંમેશની જેમ ગાડીમાં બેસીને મારી રાહ જોજો. હું ક્યારેક તો પાછી
આવીશ. પછી તમે આપણા પેલા સૌથી નાના, નવા ગ્રાન્ડસનને કાર્ટમાં બેસાડીને મારી સાથે સ્ટોરમાં છેક અંદર આવજો.”સુધાબેન સહેજ મલક્યાં. પછી તરત એમની આંખો કાયમ માટે બંધ થઈ ગઈ. રમણભાઈ ડુમો ખાળી શક્યા નહીં.
શ્રી આનંદરાવ લિંગાયતનો સંપર્ક gunjan.gujarati@gmail.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
બંદિશ એક, રૂપ અનેક (૯૪): “लट उलझी सुलझा जा रे मोहन”
નીતિન વ્યાસ

ચિત્રકાર શ્રી નંદલાલ બોઝ ઈસવીસનની સોળમી સદીમાં મથુરા પંથકમાં આવેલા ઓરછા ગામમાં રસિક કવિ શ્રી ચંદ્રસખી જન્મ થયો. નાનપણથી ભક્તિ સંગીતમાં અને તેમાં પણ રાધા કૃષ્ણના પ્રેમ અને વિયોગ પદો પૂર્ણ ધ્યાનથી સાંભળે અને પછી પોતાના સુમધુર અવાજમાં ગાય. તે વર્ષોમાં ગોંસાઇ હિતહરિવંશ સ્થાપિત રાધાવલ્લભ સંપ્રદાયનાં અનુયાયી ઓરછા ગામ પહોંચ્યા. અહીં સાનાઢ્ય બ્રાહ્મણનાં એક પ્રતિભાશાળી યુવકનો પરિચય થયો. તેને આમંત્રણ આપી વૃંદાવન અખાડા રાસમંડળ(હિતમંડળ) સામેલ કર્યો. તેને દીક્ષા આપી પટ્ટશિષ્ય બનાવ્યો. પછીના વર્ષોમાં તે કવિ ચંદ્રસખી તરીકે પ્રસિદ્ધ થયા. બાલકૃષ્ણને કેન્દ્રમાં રાખી પદો રચતા. સમય જતાં તેમને રાધાની કૃષ્ણભક્તિ તરફ ધ્યાન આકર્ષિત થયું.
કવિ ચંદ્રસખીએ રચેલા પદો પૈકીનું એક લોકપ્રિય પદ છે: “लट उलझी सुलझा जा रे मोहन ||”
શબ્દો છે:
लट उलझी सुलझा जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगीबालो का गजरा गिर गया मेरा
अपने हाथ पहना जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……..कानो का झुमका गिर गया मेरा
अपने हाथ पहना जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……आंखो का काजल हट गया मेरा
अपने हाथ लगा जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……..माथे की बिन्दिया बिखर गयी मेरी
अपने हाथ सजा जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी………हाथो का कंगना गिर गया मेरा
अपने हाथ पहना जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……..पाव की पायल गिर गयी मेरी
अपने हाथ पहना जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……..सिर की चुनरी उड्ड गयी मेरी अपने हाथ ओढ जा रे मोहन
मेरे हाथ मेहंदी लगी……… लट उलझी सुलझा जा रे मोहन……..આજે પણ આ ભજન પારંપરિક ઢાળમાં ભજન મંડળીઓ ગાય છે. સાંભળીએ શ્રી ઓમ જી. પાટીદાર અને તેના સાથીદારોને:
ઘરમાં શુભ પ્રસંગે ગાવામાં આવે છે:
સાલ ૧૮૫૦ની આજુબાજુ નાં વર્ષોમાં ઉપશાસ્ત્રીય સંગીતની લોકપ્રિયતા વધી, ઠુમરી, ટપ્પા, દાદરા વગેરેની ગાયકી પ્રચલિત થઇ. તેની સાથે જુદા જુદા તંતુ અને તાલ વાદ્ય ગાયકી સાથે સંગતમાં જોડવા લાગ્યાં. ત્યારબાદ આ સંગીત સાથે ભળ્યું નૃત્ય- મુખ્યત્વે કથ્થક.
આ હળવી ગાયકીની લોકપ્રિયતા સાથે ઘણી પ્રચલિત બંદિશોના શબ્દોમાં થોડો ફેરફાર કરી ઠૂમરી ના અંદાજ માં ગાવામાં આવતી. અને તેમની એક “लट उलझी सुलझा जा रे मोहन”- “મોહન” ને બદલે શબ્દ ગોઠવાણો “बालम”. બાકી ના શબ્દ-સ્વરાંકન માં કશો ફેરફાર થયો નહિ. શુદ્ધ ને સ્થાને મિશ્ર રાગો માં ગાવાનો મહાવરો બની ગયો. ગાવામાં આલાપ અને તાનની જગાએ અલગ અલગ “હરકત” આવી.
સાંભળીયે ઠૂમરી “लट उलझी सुलझा जा रे बालम”
ગાયક મર્હુમ ઉસ્તાદ બડે ગુલામઅલી ખાં, રાગ બિહાગ
મેવાતી ઘરાણા, પદ્મ વિભૂષણ સાથે અનેક પારિતોષિકથી સન્માનિત સુપ્રસિદ્ધ ગાયક, પંડિત જસરાજ:
Doctorate in Biochemistry. ડો. અશ્વિની ભીડે, જયપુર અતરૌલી ઘરના, રાગ બિહાગ માં બે બંદિશ તેમના સુમધુર અવાજમાં સાંભળીયે: “બાજેરી મોરી પાયલ” , ત્યાર બાદ “લટ ઉલઝી”
એક ખૂબસૂરત જુગલબંધી શહેનાઇ નવાઝ ઉસ્તાદ બિસ્મિલ્લા ખાં અને સાથે ઠુમરી ગાયક ડો. સોમા ઘોષ
પંડિત હરીશચંદ્ર તિવારી
શ્રી કૌશિકી ચક્રવર્તી
ઉસ્તાદ અમીર ખાં ના શિષ્યા શ્રીમતી કંકણા બેનરજી
દીલ્લી ઘરના ના ગાયક શ્રી ફરીદ હુસેન
રવીન્દ્ર સંગીતનાં વિખ્યાત ગાયીકા શ્રી ઈન્દ્રાણી મુખરજી. ગુરુદેવ ટાગોર રચિત બંગાળી કવિતા અને હિન્દી ઠુમરીનું સરસ મિશ્રણ સાંભળો
શ્રી અંકિતા જોશી
પાશ્વ ગાયીકા શ્રી સંજીવની ભીલાંદે
નવોદિત કલાકાર અંજલિ ગાયકવાડ
સાલ ૧૯૪૦ના અરસામાં આ ગીત પ્રથમ વખત સિનેમાનાં પડદા પર આવ્યું. ફિલ્મ હતી “પૂજા”, ગાયીકા જ્યોતિ અને સંગીતકાર શ્રી અનિલ બિસ્વાસ
સાલ ૧૯૬૬માં પાકિસ્તાનમાં બનેલી ફિલ્મ માં આજ બંદિશ સાંભળવા મળી. ગાયિકા નૂરજહાં અને સંગીતકાર શ્રી રશીદ અત્રે
ગાયિકા ગીતા દત્ત અને સંગીતકાર રત્નદીપ હેમરાજ, ફિલ્મ “ઇન્સાન શૂરા ઇન્સાન ”
એક બંદિશ – મનમોહન મોરે શૈલીમાં, જે કર્ણાટકી રાગ અભેરી(ભિમપલાસ) માં સંગીતબદ્ધ થઇ છે તેમાં લય, સરગમ અને તરાના બખૂબી સામેલ થયેલ છે. સંગીતકાર એ. આર. રહેમાન અને ગાયક વિજય પ્રકાશ, ફિલ્મ “યુવરાજ”:
અમેરિકાની બર્કલે યુનિવર્સિટી વાદ્યવૃંદ ની એક પ્રસ્તુતિ
શ્રી શંકર ટકર સાથે બાંસુરી વાદક આદિત્ય રાવ:
રાગો પર આધારિત વેબસિરીઝ “બંદિશ બેન્ડિટ્સ” માં “लट उलझी सुलझा जा रे”, ગાયિકા શ્રેયા સુંદર અને સંગીતકાર શંકર મહાદેવન
ગાયિકા સ્વાતિ સિરસન્ત સાથે સંજોગ જોશી
આમ “लट उलझी” ની બંદિશ ભજન, ઠુમરી અને ફયુઝન માં સાંભળી. હવે આ બંદિશ સાથે થોડા નૃત્ય -મહદ અંશે કથ્થક જોઈએ: નૃત્યાંગના વેદાન્તિ ભાગવત, નિર્દેશક રાજશ્રી શિરકે
જીગ્ના દીક્ષિત નું નૃત્ય પ્રદર્શન સાથે ગાયક બલરાજ શાસ્ત્રી
શ્રી શ્યામક દાવર ની નૃત્ય શાળા
કલાકાર પ્રિયંકા સહા
“બુલવંત ફેસ્ટિવલ” કલાકાર કૈફ ગઝનવી

मैं सिखा न पाया शब्दों को नृत्य मुद्राएँ, भाव भंगिमाएँ।
पर वे अकसर ही मेरे मस्तिष्क में करते हैं ताण्डव।
किसी ने सच ही कहा है शब्द ही ब्रह्म हैं शब्द ही शिव हैं।
શ્રી નીતિન વ્યાસ નો સંપર્ક ndvyas2@gmail.com વિજાણુ ટપાલ સરનામે થઈ શકે છે.
-
સુરાવલી, સિનેમા અને સ્મૃતિઓ : (૨૧) તેજનો તાપ (૨)

{નલીન શાહના અંગ્રેજી પુસ્તક Melodies, Movies and Memories (૨૦૧૬)નો અનુવાદ}
પિયૂષ એમ પંડ્યા
ફિલ્મ ઉદ્યોગ સાથે ગાઢ રીતે સંકળાયેલા ચિકિત્સક ડૉ. આર. પી. કપૂરે મને એક સમયના પ્રતિષ્ઠિત સંગીતનિર્દેશક ખુરશીદ અનવર સાથે જોડાયેલો એક રસપ્રદ કિસ્સો જણાવ્યો હતો. ખુરશીદ અનવર એક વાર લાહોર ગયા ત્યારે ડૉ. કપૂરની સાથે એમ. એન્ડ ટી. સ્ટુડીયોની મુલાકાતે ગયા. તેના માલિક માખનલાલ પોતાની બની રહેલી ફિલ્મોમાંની એકના સંગીત ખુરશીદ અનવરને કરારબદ્ધ કરવા ઈચ્છતા હતા. એની ચર્ચા કરવા માટે તેમણે અનવરને નિમંત્ર્યા. પણ તે ગયા જ નહીં. તે પછી એક કાર્યક્રમમાં માખનલાલને ખુરશીદ અનવર અનાયાસે ભટકાઈ ગયા ત્યારે તેમણે તેનું કારણ અનવરને પૂછ્યું. ખુરશીદ અનવરનો જવાબ હતો, “માખનલાલ જેવા હાસ્યાસ્પદ નામવાળા નિર્માતા સાથે મારે કામ જ ન કરવું હોય તો હું શા માટે મળવા આવું?” લાંબા અરસા પછી ખુરશીદ અનવરે એમ. એન્ડ ટી. સ્ટુડીયોની એક ફિલ્મ માટે સંગીત આપ્યું, પણ એ અલગ કિસ્સો છે.
મારા ઘરે જામતી પીઢ કલાકારોની મજલિસ દરમિયાન કવિ પ્રદીપે પચાસ વર્ષ અગાઉનો એક એવો કિસ્સો કહ્યો, જે ત્યારે બહુ આનંદદાયક નહોતો પણ એને યાદ કરતી વેળા તેમને હસવું આવતું હતું. એક ગીતલેખક તરીકે તેઓ પ્રસ્થાપિત થઈ ચૂક્યા હતા અને સારું ગાઈ શકતા હોવાથી કોઈ કોઈ વાર (ફિલ્મો માટે) ગાતા પણ હતા. એ સમયે ગ્રામોફોન રેકોર્ડ માટે ફિલ્મી ગીતોનું રેકોર્ડીંગ HMV સ્ટુડીયોમાં ફરીથી કરવું પડતું હતું. ફિલ્મીસ્તાનની એક ફિલ્મના તેમણે લખેલા ગીતનું તેમના અવાજમાં રેકોર્ડીંગ કરવાનું હતું

રેકોર્ડીંગ શરૂ થતાં પહેલાં પંખા અને બારીઓ બંધ કરી દેવાયાં અને પ્રદીપ માઈકની સામે ઉભા રહી ગયા. કોઈ કારણસર તેમને થોડું અસુખ વર્તાતું હતું. પ્રદીપે સ્વસ્થ થવા માટે પસીનો લૂછ્યો ત્યાં સુધી સાજીંદાઓએ રાહ જોઈ. HMVના મેનેજર રમાકાંત રૂપજીને પ્રદીપની બેચેનીનો ખ્યાલ આવી જતાં તેમણે પૂછ્યું, “તુમ ઠીક તો હો ના?” પ્રદીપે તેમની સામે જોયું પણ જવાબ ન આપ્યો.
રૂપજીએ ફરીથી પૂછ્યું, “તુમ ઈતને નર્વસ ક્યૂં દીખતે હો?”
પ્રદીપનો મિજાજ ગયો. “યે તુમ તુમ ક્યા કરતા હૈ?” ખુબ જ ગુસ્સાથી તેમણે કહ્યું, “ભલે તમે મેનેજર હો, મને તેની પડી નથી. માનથી વાત કરતાં નથી ફાવતું?”
રૂપજી ઝંખવાઈ ગયા. પોતે ક્યાં વાંકમા હતા તેનો તેમને ખ્યાલ જ ન આવ્યો. પણ ત્યાં રેકોર્ડીંગ અધિકારી જી. એન. જોશી હાજર હતા તેમને તરત જ ખ્યાલ આવી ગયો કે પ્રદીપ શાથી ચીડાઈ ગયા હતા. મધ્ય પ્રદેશમાં જન્મીને ઉછરેલા અને અલાહાબાદ તેમ જ લખનૌમાં રહેલા પ્રદીપ માટે ‘તુમ’નો પ્રયોગ ઉંમરમાં નાના કે સ્તરમાં ઉતરતા હોય તેને માટે થાય, જ્યારે માનવાચક સંબોધન કરવા માટે ‘આપ’નો પ્રયોગ કરાય તેવી સમજણ કેળવાઈ હતી. જી. એન. જોશીએ પ્રદીપને સમજાવ્યું કે રૂપજી મરાઠી હતા અને તેમને ‘તુમ’ અને ‘આપ’ વચ્ચેના ભેદની જાણ જ નહતી. આમ, જે બન્યું તે સાંસ્કૃતિક તફાવતને લીધે હતું. તેમાં તોછડાઈ નહોતી. આથી પ્રદીપનો ગુસ્સો અસ્થાને હતો.
આવી બદમિજાજી માત્ર ફિલ્મી વર્તુળોમાં જ જોવા મળે છે તેવું નથી. પાશ્ચાત્ય અને ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતના ક્ષેત્રે પણ કેટલાક મશહૂર કલાકારો તેમની સિધ્ધીઓ જેટાલા જ તેમની ગુસ્સાભરી હરકતો માટે પણ જાણીતા છે. મૂળ ઈટાલીના પ્રતિષ્ઠિત વાદ્યવૃંદ સંચાલક અર્ટુરોરો ટોસ્કેનીની(૧૮૬૭-૧૯૫૭) ગુસ્સે ભરાય ત્યારે બેકાબુ બની જતા. એક રિહર્સલ દરમિયાન કોઈ વાદકની ચૂક થતાં તેમનો પારો છટક્યો. જરાયે વિચાર કર્યા વિના તેમણે વાદનના સમયની ચોક્કસ નોંધ રાખવા માટે માટે પોતાના ટેબલ ઉપર મૂકેલી કિંમતી સોનેરી ઘડીયાળ નીચે ફેંકી અને તેની ઉપર કૂદીને એને કચરી નાખી. જો કે ટોસ્કેનીની ના વાદકોએ ટૂંક સમય પછી તેમના જન્મદિવસ ઉપર તેમને બે ઘડીયાળો ભેટ આપી. તેમાંની એક સોનાની હતી આને બીજી સસ્તી હતી, જેની સાથે ‘માત્ર રિહર્સલ માટે’ લખેલી ટીકડી લગાડેલી હતી. આ દર્શાવે છે કે તેઓ અત્યંત માનભર્યું સ્થાન ભોગવતા હતા.

કેટલાક જાણીતા ગાયકોને તાળીઓનો ગડગડાટ ન થાય ત્યાં સુધી ઊંચા સૂરને લંબાવી રાખવાની આદત પડી ગઈ હોય છે. ‘મૈયા મોરી’ ગાતી વખતે અનુપ જલોટાની આવી શૈલી પરથી મને ટોસ્કેનીની સાથે જોડાયેલો એક પ્રસંગ યાદ આવી ગયો. એક કાર્યક્રમમાં એનરીકો કરુસો નામના એક મહાન ઓપેરા ગાયકે ઊંચા સૂરને જોરદાર દાદ મળી ત્યાં સુધી લંબાવ્યે રાખ્યો (અનુપ જલોટા સાથે સરખામણી કરવાનો કોઈ આશય નથી). આટલું લંબાણ તદ્દન બિનજરૂરી હતું અને ટોસ્કેનીનીને ઉશ્કેરી મૂકવા માટે પૂરતું હતું. તેમણે કરુસોએ સૂર મૂક્યો અને શ્રોતાગણની તાળીઓનો ગડગડાટ શમ્યો તેની અધિરાઈથી રાહ જોઈ. પછી સૌ સાંભળે તેમ બરાડો પાડ્યો, “ કરોસો! તારું પૂરું થયું?”
એકવાર હું મંચ પરથી પ્રસ્તુતિ કરી રહેલા બે તીખા મિજાજના કલાકારો વચ્ચેના દ્વંદ્વનો સાક્ષી બન્યો હતો. એક સમારંભમાં દિગ્ગજ ગાયક પંડીત ઓમકારનાથ ઠાકુરને લાગ્યું કે તેમની સાથે તબલાં પર સંગત કરી રહેલા અલ્લા રખા તેમનાથી આગળ નીકળવાની કોશિષ કરી રહ્યા હતા. અચાનક અટકી જઈ, ઓમકારનાથે પૂછ્યું, “ઉસ્તાદ, યે ક્યા કર રહે હો?”
અલ્લા રખા દાઢમાં બોલ્યા, “બસ, તબલા બજા રહા હૂં.”
ઓમકારનાથે પરખાવ્યું, “તો ફીર જીસ તરહ સે બજાના ચાહીયે, વૈસે હી બજાઈએ.”
શ્રોતાગણને આ બે કલાકારો વચ્ચેની શાબ્દિક તડાફડી સાંભળવાની બિલકુલ અપેક્ષા નહોતી.

ઓમકારનાથ સંપૂર્ણપણે સંગીતને વરેલા હતા અને તેઓ કલાનું માનહનન જરાયે સહન કરી શકતા નહોતા. રાષ્ટ્રપતિભવનમાં યોજાયેલા એક સમારંભમાં તેમણે પંડીત નહેરુને રશીયાના વડાપ્રધાન સાથે વાત કરતા જોયા અને તેમનું સ્વમાન ઘવાયું. તેમણે ગાયન અટકાવી દીધું અને બહુ વિવેકી નહીં તેવી રીતે નહેરુને કહ્યું કે તેઓ વાત પૂરી કરી લે પછી ગાયન આગળ વધશે. તરત જ નહેરુએ માફી માંગી અને પછી સમગ્ર પ્રસ્તુતિ ઉપર જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું.
પ્રતિષ્ઠિત શાસ્ત્રીય ગાયિકા કેસરબાઈ કેરકર તેમના તીખા મિજાજ અને કડવી જીભ માટે જાણીતાં હતાં ગુસ્સે થાય ત્યારે તેઓ ભલભલાને સંભળાવી દેતાં. એક કાર્યક્રમમાં કોઈ શ્રીમંત અને વરિષ્ઠ એવા પુરસ્કર્તાએ તેમને ઠૂમરી ગાવા માટે વિનંતી કરી. સામાન્ય રીતે ઠૂમરી પ્રેમ અને જુદાઈની લાગણીને વાચા આપવા માટેનો ગાયનપ્રકાર છે. તે સમયે સાઠીમાં પ્રવેશી ચૂકેલાં કેસરબાઈ માઈક ઉપર જ બોલ્યાં, “ન તો મારી ઠૂમરી ગાવાની ઉંમર છે, નથી તો તમારી તે સાંભળવાની.” આમ કહીને તેમણે પેલા જૈફને ક્ષોભજનક સ્થિતિમાં મૂકી દીધા હતા. આજે આવા કલાકારો ઈતિહાસનાં પાનાં પર રહી ગયા છે. તેમનાં નખરાં ભૂલાઈ ગયાં છે. માત્ર તેમનું પીરસેલું મધૂર સંગીત પ્રેમથી યાદ કરાય છે.
નોંધ :
– તસવીરો નેટ પરથી અને ગીતો યુ ટ્યુબ પરથી લીધેલાં છે. તેનો કોઈ જ વ્યવસાયિક ઉપયોગ નહીં કરવામાં આવે.
– મૂલ્યવર્ધન …. બીરેન કોઠારી.
શ્રી પિયૂષ પંડ્યા : ઈ-મેલ: piyushmp30@yahoo.com
-
કતારમાં ફીફા વર્લ્ડ કપના સ્ટેડિયમ અને બીજા બાંધકામ દરમિયાન કેટલા કામદાર માર્યા ગયા?
વ્યાવસાયિક આરોગ્ય અને સલામતી
જગદીશ પટેલ
આ લેખ પ્રગટ થશે ત્યારે ફૂટ્બોલની વૈશ્વિક સ્પર્ધા તેની ચરમસીમા પર હશે. કતારને ૨૦ નવેંબર, ૨૦૨૨થી ૧૮ ડિસેમ્બર, ૨૦૨૨ સુધી ચાલનારા ફીફા વર્લ્ડકપના યજમાન બનાવવાનો નિર્ણય ૨૦૧૦માં લેવામાં આવ્યો. તે પછી ત્યાં રમત માટે મેદાન કહેતાં સ્ટેડિયમ, રમતવીરો માટે રહેઠાણ, રમત જોવા આવનાર દુનિયાભરના રસિયાઓના રહેવા માટે હોટલો, તેમને હોટલથી મેદાન સુધી જવા માટે રસ્તા અને વાહન વ્યવહારની સુવિધા વગેરેના બાંધકામ અને બીજી તૈયારીઓ શરૂ થઇ. બાંધકામ માટે ભારત, પાકિસ્તાન, નેપાળ, બાંગ્લાદેશથી હજારો કામદારોને રાખવામાં આવ્યા. રમત શરૂ થાય તે પહેલાં અનેક કામદારોના અકાળ મોત થયા પણ કતારની સરકાર અને ફીફાના વહીવટદારો સતત ઇન્કાર કરતા રહ્યા. છેક ૩0-૧૧-૨૨ને દિવસે, એટલે કે રમત શરૂ થયાના ૧૦ દિવસ પછી કતારની સુપ્રિમ કમિટી ફોર ડીલીવરી એંડ લીગસીના મહામંત્રી હસન અલ થાવાડીએ એક ઇંટરવ્યુમાં જણાવ્યું કે વર્લ્ડકપની તૈયારી દરમિયાન માર્યા ગયેલા સ્થળાંતરીત કામદારોની સંખ્યા ૪૦૦ અને ૫૦૦ની વચ્ચે હશે!

કતારના ૩૦ લાખ રહેવાસીઓમાંથી આશરે ૮૫% સ્થળાંતર કામદારો છે જે મોટાભાગે તેલથી સમૃદ્ધ ચુનંદા વર્ગને સેવા આપે છે. અહીં કામદારો પોતાના અધિકારો અને પોતાના હિતોની સાચવણી માટે સંગઠન બનાવી શકતા નથી કે સામૂહિક સોદાબાજી કરી શકતા નથી. કામદારોને માટે કાનૂની પ્રતિનિધિત્વ અસ્તિત્વમાં નથી. સંયુક્ત સમિતિઓ છે ખરી પણ, તે માત્ર 2% કર્મચારીઓને આવરી લે છે.
ફૂટબોલ, તેની સિદ્ધિના સર્વોચ્ચ સ્તરે, એક સમયે એક રમત હતી જે એક વ્યવસાય પણ હતી. સ્કાય અને સેટેલાઇટ કવરેજની શરૂઆત સાથે, તે એક વ્યવસાય બની ગયો જે એક રમત પણ હતી. ટુર્નામેન્ટના CEO, નાસેર અલ ખાતેવનો અંદાજ છે કે તેનો કુલ નફો રૂ. ૧૩,૮૪,૧૬,૬૩,૫૦,૦૦૦ ની આસપાસ હશે, અને પ્રેક્ષકોની સંખ્યા અંદાજિત ત્રણથી ચાર અબજ હશે. ફૂટબોલ હવે એક વૈશ્વિક વળગાડ છે, જે માટે વિશ્વના કેટલાક સૌથી ગરીબ રાષ્ટ્રોના સેંકડો કામ કરતા કામદારોએ તે માટે ભારે કિંમતે ચૂકવવી પડી છે – તેમના સમજી ન શકાય તેવા રહસ્યમય મૃત્યુ દ્વારા.
સ્થળાંતરીત કામદારોના મૃત્યુના સંબંધિત દૂતાવાસો દ્વારા સંકલિત કરેલા આંકડા નીચે મુજબ છે:
દેશ મ્રુત્યુ પામેલા કામદારોની સંખ્યા ભારત ૨૭૧૧ નેપાળ ૧૬૪૧ બાંગ્લાદેશ ૧૦૧૮ પાકિસ્તાન ૦૮૨૪ કુલ ૬૧૯૪ આ આંકડાઓ જુના છે. ૨૦૨૦ના ઉત્તરાર્ધથી આજદિન સુધીના મૃત્યુનો સમાવેશ થતો નથી. એ પણ નોંધવું જોઈએ કે મૃત્યુના રેકોર્ડમાં વ્યવસાય અથવા મૃતક ક્યાં કામ કરતો હતો તે નોંધવામાં આવતું નથી.
મૃત્યુના કારણોમાં, વીજ કરંટ, બેઠા મારને કારણે થતી ઇજાઓ, પડી જવું, આત્મહત્યા, મ્રુતદેહ સડી જવાને કારણે મ્રુત્યુનું કારણ જાણી શકાયું ન હોય તેવા મોત, પણ સૌથી વધુ મોત જે કારણે થયેલા બતાવવામાં આવે છે તે છે ‘કુદરતી’ મૃત્યુ જે મોટે ભાગે હૃદયરોગના તીવ્ર હુમલાને કારણે થાય છે. ભારતીય, બાંગ્લાદેશી અને નેપાળી કામદારોમાંથી ૬૯% મૃત્યુ આ રીતે નોંધાયા છે. એકલા ભારતીયોમાં આ આંકડો ૮૦% છે. શબપરીક્ષણ કહેતાં પોસ્ટ મોર્ટમ વિના જ આ કારણ નોંધવામાં આવે છે. ઉનાળાના મહિનાઓમાં ગરમી તિવ્ર હોય છે, ગરમીને કારણે થતી તાણ અનિવાર્ય પરિણામ છે. ઘર કે કોઇ મકાનની બહાર લાંબા સમય સુધી સાજાસમા રહેવા માટે પણ બહુ કાળજી લેવી પડતી હોય ત્યારે, શારીરિક શ્રમ કરતી વખતે ગરમીની અસરનો ભોગ ન બનો તો જ નવાઇ.

ટૂર્નામેન્ટની સંસ્થાકીય સમિતિ, જ્યારે આંકડાઓની અસરો માટે ખેદ વ્યક્ત કરે તો છે, પણ તે ગેરમાર્ગે દોરનારી છે. કતાર સરકાર ભારપૂર્વક કહે છે કે બાંધકામ ઉદ્યોગમાં ૧૦% કરતા ઓછા મૃત્યુ થયા છે. હકીકત એ છે કે ૨૦૧૦થી, એક આંતરરાષ્ટ્રીય એરપોર્ટ, એક મેટ્રો સિસ્ટમ, સાત સ્ટેડિયમ, લગભગ ૧૦૦ જેટલી હોટલો અને એક આખું શહેર બનાવવામાં આવ્યું છે (બધું કનેક્ટિંગ રોડ સાથે). બાંધકામના કામની પ્રકૃતિ, અહિંની કામની સંસ્કૃતિ અને ગરમીનું વાતાવરણ જોતાં આ આંકડો ભલે હાસ્યાસ્પદ નહી તો પણ શંકાસ્પદ તો લાગે જ છે.
શોષણની ચરમસીમા
કામદારો સાથે થયેલા દુર્વ્યવહાર ભયાનક છે. કામદારોના મૃત્યુના ઉંચા દર ઉપરાંત કામદારોના પગાર અને કામની શરતોને લગતા મુદ્દાઓ પણ મહત્વના છે. નોન-ટ્રાન્સફરેબલ વર્ક પરમિટ, કમના લાંબા કલાકો, આરામના દિવસોનો ઇનકાર અને પગારમાંથી કરાતી મનસ્વી કપાત સામાન્ય બાબત છે. કતારમાં કામ કરી ચૂકેલા કામદારોના લાંબા અનુભવ એવા છે કે ફરિયાદ કરી તો મર્યા! ‘ફરાર’ થઇ જતા કામદારોની ધરપકડ કરી તેમને લાંબા સમય સુધી અટકાયતમાં રાખવામાં આવતા હોવાના અહેવાલો એકલદોકલ નથી.
ઘણીવાર નોકરીદાતાઓ કર્મચારીઓને ચુકવવાના નાણા ચૂકવતા નથી. વેતન માટે મહિનાઓ સુધી રાહ જોવડાવવામાં આવતી હોય છે. કેટલાક તો એવા હોય છે જેમને ક્યારેય ચૂકવણી કરવામાં આવી ન હોય. અહીંના સરકારી વહીવટમાં જવાબદેહીતાની ગેરહાજરી છે અને કામદારો આવી સ્થિતિમાં કામ કરવા માટે બંધાયેલા છે. અમલદારશાહીની વ્યાપક અસમર્થતા કે નબળાઇને કારણે હોય કે ખરાબ, ભ્રષ્ટાચારી અને શોષણકારી પ્રથાઓને કારણે હોય, અન્યાયની જવાબદારી સ્વીકારવાનું કોઇ મેનેજમેન્ટને પોસાતું નથી. ન્યાય થાય તે જોવા કરતાં અન્યાયને દબાવી દેવા કે છૂપાવવામાં વધુ સમયશક્તિ ખર્ચવામાં આવે છે.

જો તમે વ્યક્તિગત ઈજાનું જોખમ ધરાવતું કામ કરતા હો તો તબીબી સારવાર મેળવવાનું પણ મુશ્કેલ છે. એવી કોઈ ગેરેંટી નથી કે માલિકે તમારા માટે ખરીદેલ વીમા પૉલિસી સક્રિય હશે. કિશોરવયના ડ્રાઈવરે એક વિદેશી નાગરિકને પોતાની ગાડી નીચે કચડી નાખ્યો. ત્રણ દિવસ પછી હજુ જ્યારે તે ભાગ્યે જ ભાનમાં આવ્યો હતો ત્યારે તેને હોસ્પિટલમાંથી કાઢી મુકવામાં આવ્યો કારણ , તેના માલિકો હોસ્પિટલનું બીલ ભરવામાં નિષ્ફળ ગયા હતા.
અને આ વાત જેમને થોડા વિશેષાધિકાર મળેલા છે તેવા વ્હાઇટ-કોલર પ્રોફેશનલ્સની સારવાર વિશે છે, જેમને સામાન્ય રીતે થોડું સન્માન આપવામાં આવે છે. ગરીબ દેશોમાંથી આવતા મજૂરવર્ગની હાલત તો વધુ ખરાબ છે. તૂટેલા હાડકાંની સારવાર માટે આવેલા સ્થળાંતરીત કામદારો સારવાર માટેના ખર્ચ માટે હોસ્પિટલના કારપાર્કમાં ભીખ માગતા તમને જોવા મળી શકે છે. આવા દેશમાં મજૂરી કરવા આવવું હોય તો પોતાના દેશમાં એજંટોને મોટી ફી ચૂકવવી પડે છે પરંતુ એકવાર તમે પહોંચ્યા પછી તમારી દેખભાળ કરવાવાળું કોઇ હોતું નથી.
માનવ અધિકાર સંગઠનો, ટ્રેડ યુનિયનો અને ચાહક જૂથોના ગઠબંધન દ્વારા આ વર્ષે મેમાં “પે અપ ફીફા” ઝુંબેશ શરૂ કરવામાં આવી. ઝુંબેશ દ્વારા કતાર અને ફીફાને મતાધિકારથી વંચિત કામદારો અને મૃતકોના પરિવારો માટે વળતર ભંડોળ સ્થાપવા હાકલ કરી હતી. અસંખ્ય યુરોપિયન ફૂટબોલ ફેડરેશનો દ્વારા સમર્થિત એમ્નેસ્ટી ઈન્ટરનેશનલ, ફીફાને વળતરમાં ભાગ લેતા 32 રાષ્ટ્રો વચ્ચે વહેંચાયેલી $440 મિલિયનની ઈનામી રકમ સાથે મેચ કરવાનું સૂચન કર્યું. પરંતુ એમ્નેસ્ટી અનુસાર, કતારના શ્રમ કાયદામાં મર્યાદિત પ્રગતિ હોવા છતાં, કોઇ નક્કર કાર્યવાહી આ બાબતે કરવામાં ન આવી. કાનૂની છટકબારીઓને કારણે હજારો કામદારો શોષણના ચક્કરમાં અટવાયેલા રહે છે.

કતાર સંપૂર્ણ રીતે લગભગ ૨૦ લાખ સ્થળાંતર કરનારાઓ પર આધાર રાખે છે. બાંધકામથી લઈને સેવાઓ અને ઘરેલું કામ સુધીના ક્ષેત્રોમાં દેશના ૯૫ ટકા કામદાર/કર્મચારીઓ બીજા દેશોમાંથી આવે છે. કતારના સ્થળાંતરીત કામદારો મુખ્યત્વે ભારત, નેપાળ, બાંગ્લાદેશ, શ્રીલંકા, કેન્યા અને ફિલિપાઈન્સમાંથી આવે છે. તેઓ કતાર આવે છે કારણ કે તેમની પાસે તેમના વતનમાં નોકરીની સ્થિર તકો નથી અથવા તેઓ માને છે કે તેઓ વિદેશમાં કામ કરીને વધુ પૈસા કમાઈ શકે છે. ઘણા કામદારો વતનમાં પોતાના પરિવારોને મૂકીને આવ્યા હોય છે, જેઓ આર્થિક રીતે તેમના પર નિર્ભર હોય છે. વિશ્વમાં કતારમાં સ્થળાંતર કરનારાઓ અને નાગરિકોનું સૌથી વધુ પ્રમાણ છે. આ કામદારો વિના, તેની અર્થવ્યવસ્થા અટકી જશે.
કમનસીબે, કતારની વસ્તી ગણતરીના આંકડામાં જુદા જુદા દેશમાંથી સ્થળાંતર કરીને આવેલા નાગરિકોની વસ્તીને અલગ દર્શાવવામાં આવતી નથી, ન તો સરેરાશ પગાર, રોકાણની લંબાઈ અથવા કાનૂની દરજ્જાના, સ્વતંત્ર રીતે ચકાસી શકાય તેવા આંકડા પ્રકાશિત કરાતું નથી. સપ્ટેમ્બર ૨૦૨૦માં, કતારે રૂ. ૨૨,૩૯૯.૫0 (૨૭૪ અમેરિકન ડોલર) નું લઘુત્તમ વેતન નક્કી કરતો કાયદો પસાર કર્યો જે રાષ્ટ્રીયતા અથવા રોજગાર ક્ષેત્રને ધ્યાનમાં લીધા વિના તમામ કામદારોને લાગુ પડે છે.
છેલ્લા ચાર વર્ષથી, હ્યુમન રાઇટ્સ વોચ કતારના સત્તાવાળાઓને વારંવાર યુવાન અને અન્યથા સ્વસ્થ સ્થળાંતર કામદારોમાં અણધાર્યા અથવા ન સમજાય તેવા મૃત્યુના કારણોની તપાસ કરવા અને નિયમિતપણે આવા ઉંમર, લિંગ, વ્યવસાયની માહિતી આપતા આંકડા ભેગા કરવા વિનંતી કરે છે. હ્યુમન રાઇટ્સ વોચે પણ કતારને સંભવિત ઘાતક ગરમી સંબંધિત જોખમોથી કામદારોને બચાવવા માટે આઉટડોર વર્ક પર પર્યાપ્ત નિયંત્રણો લાદવા અને તેનો અસરકારક અમલ કરવા વિનંતી કરી છે. કમનસીબે, કતારે સ્થળાંતરીત કામદારોના મૃત્યુ અંગેના કોઈપણ અર્થપૂર્ણ ડેટાને સાર્વજનિક કરવાનો ઇનકાર કર્યો છે અને ભારે ગરમી અને ભેજના જોખમોથી કામદારોને બચાવવા માટે રચાયેલ ગરમીના નિયમો હજુ પણ અપૂરતા છે.
હ્યુમન રાઇટ્સ વોચના સંશોધનમાં એ પણ દર્શાવવામાં આવ્યું છે કે કતારમાં સ્થળાંતરીત કામદારોના અધિકારોનું ઉલ્લંઘન ગંભીર છે અને તે ઉલ્લંઘનો ઘણીવાર કફાલા તરીકે ઓળખાતી તેની પ્રણાલીને કારણે થતા હોય છે. નોકરીદાતાઓ માલિકની પરવાનગી વિના નોકરી બદલે તો તે ગુનો ગણાય છે. સ્થળાંતરીત કામદારોના પાસપોર્ટની નોકરીદાતાઓ દ્વારા નિયમિત જપ્તી પણ કરવામાં આવે છે અને ગલ્ફમાં નોકરીઓ મેળવવા માટે ઉંચી ભરતી ફી ચૂકવવી પડે છે, જે તેમને વર્ષો સુધી દેવાદાર બનાવી દે છે.
એક બાજુ કામદારોની હડતાલ પર પ્રતિબંધ છે તો બીજી તરફ સ્થળાંતરીત કામદારોના અધિકારોનું રક્ષણ કરવા માટે રચાયેલ કાયદાનું અમલીકરણ નબળું હોવાને કારણે, શોષણ અને વેઠિયા મજૂરી ચાલુ રહે છે. સ્થળાંતરીત કામદારોની સૌથી સામાન્ય ફરિયાદોમાં વેતનની ચૂકવણી ન કરવી અથવા વિલંબિત ચૂકવણી, રહેવા માટે સાંક્ડી અને અસ્વચ્છ જગ્યા અને વધુ પડતા કામના કલાકો છે. સફાઈ કામદારો અને સિક્યુરીટી સહિત બાંધકામ કામદારો – જે પૈકી મોટાભાગના સ્થળાંતરીત કામદારો છે – વિશ્વ કપની સફળ યજમાની માટે સૌથી મહત્વપૂર્ણ હોવા છતાં તેઓનું બેહદ શોષણ થાય છે.
કતારમાં FIFA વર્લ્ડ કપ 2022ના આયોજન પર દેખરેખ રાખવાની જવાબદારી જેને સોંપવામાં આવેલી છે તે રાષ્ટ્રીય સંસ્થા (ડિલિવરી અને લેગસી માટેની સર્વોચ્ચ સમિતિ)એ ખાસ કરીને સ્ટેડિયમ સાઇટ્સ પર કામ કરતા સ્થળાંતરીત બાંધકામ કામદારો માટે વધારાના રક્ષણો લાગુ કર્યા છે, જેના કારણે કામ કરવાની સ્થિતિ વધુ સારી બની છે. પરંતુ આ સંરક્ષણો ફક્ત લગભગ 28,000 કામદારોને જ લાગુ પડે છે જે કતારની એકંદર સ્થળાંતરીત વસ્તીના માત્ર 1.5 ટકાથી ઓછી વસ્તી છે. તેઓ મેટ્રો સિસ્ટમ, હાઇવે, પાર્કિંગ લોટ, બ્રિજ, હોટલ અને વિશ્વકપ જોવા આવનાર લાખો મુલાકાતીઓની આગતા-સ્વાગતા કરવા માટે જરૂરી અન્ય ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર પ્રોજેક્ટ્સ બનાવતા કામદારોને લાગુ પડતા નથી. તેઓ ક્લીનર્સ, રેસ્ટોરન્ટ સ્ટાફ સિક્યુરીટી, ગાર્ડસ, ડ્રાઇવરો અને મુકાદમોને પણ બાકાત રાખે છે- જેઓ દેશની મુલાકાતે આવતા લોકોના ધસારાને પહોંચી વળવાના પ્રયાસોમાં જોડાયેલા હશે. અને સ્ટેડિયમ બાંધકામની સાઇટ્સ પર પણ, કામદારોએ કતારના કાયદા અને સુપ્રિમ કમિટીના વધારાના રક્ષણના ઉલ્લંઘનની ફરીયાદ કરી છે.
સ્થળાંતરીત કામદારોના કાનૂની દરજ્જા પર માલિકોને કડક નિયંત્રણ આપે છે, તે કફાલા સિસ્ટમને ઑક્ટોબર 2017 માં, માનવાધિકાર સંસ્થાઓ, મીડિયા આઉટલેટ્સ અને આંતરરાષ્ટ્રીય ટ્રેડ યુનિયનો દ્વારા ઘણા વર્ષોના દબાણને પગલે, કતાર સરકારે નાબૂદ કરવાનું વચન આપ્યું હતું. ઇન્ટરનેશનલ લેબર ઓર્ગેનાઇઝેશન (ILO) સાથે ત્રણ વર્ષના ટેકનિકલ સહકાર કરારના ભાગ રૂપે અન્ય શ્રમ સુધારાઓ લાગુ કરવા માટે પણ તેઓએ વચન આપ્યા હતા.
ત્યારથી, કતારે ઘણા સુધારાઓ રજૂ કર્યા છે જે કફાલા પ્રણાલીના અપમાનજનક પાસાઓને દૂર કરે છે અને મજૂર સુરક્ષામાં વધારો કરે છે. સુધારાઓમાં સૌથી નોંધપાત્ર એક્ઝિટ પરમિટની જોગવાઇ દુર કરી તે છે. આ જોગવાઇને કારણે સ્થળાંતરીત કામદાર તેમના માલિકની પરવાનગી વિના દેશ છોડી શકતા ન હતા; સ્થળાંતરીત કામદારોને તેમના માલિકની સંમતિ મેળવ્યા વિના તેમના કરારના અંત પહેલા નોકરી બદલવાની મંજૂરી આપવી; અને તમામ કામદારો માટે ભેદભાવ વિનાના મૂળભૂત લઘુત્તમ વેતનની સ્થાપના કરતો નવો કાયદો. કતારે મજૂર વિવાદ નિરાકરણ સમિતિઓની પણ સ્થાપના કરી છે, જે કામદારોને તેમના માલિકો સામેની ફરિયાદોને આગળ વધારવા માટે વધુ કાર્યક્ષમ અને ઝડપી બનાવવા બનાવાયેલ છે; વર્કર્સ સપોર્ટ એન્ડ ઈન્સ્યોરન્સ ફંડની સ્થાપના કરવા માટે કાયદો પસાર કર્યો. આ ફંડ કંપનીઓ ચૂકવણી કરવામાં નિષ્ફળ જાય ત્યારે કામદારોને વેતન ચૂકવવામાં માટે ઉભું કરવામાં આવેલ છે; અને તેમના કામદારોના વેતન ચૂકવવામાં નિષ્ફળ રહેનાર માલિકોને સખત દંડ કરવાના સુધારા કર્યા છે.
તેમ છતાં સ્થળાંતરીત કામદારો સાથે દુર્વ્યવહાર અને શોષણ થતું રહે છે. વર્તમાન કાનૂની જોગવાઈઓના અપૂરતા અમલીકરણનો અર્થ એ છે કે તેઓ વ્યવહારમાં ભાગ્યે જ કામદારનું રક્ષણ કરવામાં સફળ રહે છે. આ કહેવાતા સુધારા પછી પણ કફાલા પ્રણાલીના અન્ય અપમાનજનક તત્વો પણ અકબંધ રહે છે. ઉદાહરણ તરીકે, ઑગસ્ટ 2020ના હ્યુમન રાઇટ્સ વૉચના અહેવાલમાં જાણવા મળ્યું છે કે કતારમાં નોકરીદાતાઓ વારંવાર કામદારોના વેતનના અધિકારનું ઉલ્લંઘન કરે છે અને 2015માં રજૂ કરાયેલ અને સ્થળાંતરીત કામદારોને યોગ્ય રીતે અને સમયસર ચૂકવણી કરવામાં આવે તે સુનિશ્ચિત કરવા માટે કરાયેલ સુધારા કામદારોને ખાસ રક્ષણ આપતા નથી.
જ્યાં સુધી કતાર તેની સંપૂર્ણ રીતે કફાલા પ્રણાલીને નાબૂદ ન કરે અને સ્થળાંતરીત કામદારોને ટ્રેડ યુનિયનમાં જોડાવા અને તેમના પોતાના અધિકારોની હિમાયત કરવાની મંજૂરી ન આપે ત્યાં સુધી કામદારો સાથે થતા દુર્વ્યવહાર અને શોષણ અટકે તેવી શક્યતા ઓછી છે. સ્થળાંતરીત કામદારો દેશમાં પ્રવેશ, રહેઠાણ અને રોજગારની સુવિધા માટે તેમના માલિકો પર સંપૂર્ણપણે નિર્ભર રહે છે, જેમાં કામદારોના રહેઠાણ અને વર્ક પરમિટ માટે અરજી કરવા અને રિન્યૂ કરવા માટે માલિક જવાબદાર હોય અને જ્યારે માલિકો આ જવાબદારીઓનું પાલન કરવામાં નિષ્ફળ જાય ત્યારે પોતાની પાસે જરૂરી દસ્તાવેજો ન હોવાને કારણે કામદારો લાચાર બની જાય અને તેમનો કોઇ વાંક ન હોવા છતાં પરિણામો તો કામદારોએ ભોગવવા પડે છે.
હવે માલિકોની ભૂલને કારણે કે કામદારને હેરાન કરવા જેમણે જાણી જોઇને જરૂરી કાનુની દસ્તાવેજ પુરા પાડ્યા ન હોય તેવા કામદારો, કામદાર તેમના માલિકની પરવાનગી વિના નોકરી છોડી દે અથવા તેમની રહેઠાણ પરમિટની સમયસીમા સમાપ્ત થયા પછી અથવા રદ કરવામાં આવે તે પછી મંજૂર કરાયેલ ગ્રેસ અવધિ પછી દેશમાં રહે તે બધા ભાગેડુ ગણાય અને આવા ભાગેડુ કામદાર પર કતાર સરકાર કઠોર દંડ લાદવાનું ચાલુ રાખે છે. દંડમાં દંડ, અટકાયત, દેશનિકાલ અને ફરીથી પ્રવેશ પર પ્રતિબંધનો સમાવેશ થાય છે.
આ જોગવાઈઓને કારણે શોષણ અને વેઠ ચાલુ રહી શકે છે. ખાસ કરીને મજૂરો અને ઘરેલું કામદારો, ઘણીવાર માત્ર તેમની નોકરીઓ માટે જ નહીં પરંતુ આવાસ અને ખોરાક માટે પણ નોકરીદાતાઓ પર આધાર રાખે છે. વધુમાં, પાસપોર્ટ જપ્તી, નોકરી મેળવવા ચૂકવવી પડતી ઉંચી ફી, અને કામદારો સાથે છેતરપિંડી કરતી સ્કીમો ચાલુ રહે છે અને મોટાભાગે તે માટે ગુનેગારોને કોઇ સજા થતી નથી.
આ દેશમાં બીજી ચિંતા કે જે ખાસ કરીને બાંધકામ કામદારો અને ખુલ્લામાં કામ કરતા અન્ય કામદારો સાથે સંબંધિત છે તે લાખો સ્થળાંતરીત કામદારોના જીવનને અહિંની બળબળતી ગરમીથી બચાવવા માટે પુરતા નિયમોનો અભાવ છે જેઓ ઘણીવાર અસહ્ય ગરમ અને ભેજવાળી હવામાન પરિસ્થિતિઓમાં અઠવાડિયામાં છ અને ક્યારેક તો અઠવાડિયાના સાત દિવસ બાર બાર કલાક સુધી કામ કરે છે.
તમામ GCC દેશો સમાન ઉનાળામાં કામના કલાકો પર પ્રતિબંધ લાદે છે જે વાસ્તવિક હવામાન પરિસ્થિતિઓ અને તાપમાન સાથે જોડાયેલા નથી. કાયદો ઉનાળાના મહિનાઓમાં દિવસના ચોક્કસ સમયે ખુલ્લામાં કામ કરવા પર પ્રતિબંધ મૂકે છે. પરંતુ આબોહવાના આંકડા દર્શાવે છે કે કતાર અને અન્ય ગલ્ફ દેશોમાં તે મહિનાઓ અને કલાકો સિવાયના સમયગાળામાં પણ બહાર ગરમી એટલી હોય કે પૂરતો આરામ ન લેવાય તો ગરમી-સંબંધિત ઘાતક બિમારીઓનો ભોગ બની શકાય. તમામ છ દેશોએ તેમના ઈન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચરનું નિર્માણ કરનારા, તેમની અર્થવ્યવસ્થાને દોડતી રાખનારા અને તેમના ઘરો અને બાળકોની સંભાળ રાખનારા કામદારોનું રક્ષણ કરવા માટે વધુ પગલાં લેવાની જરૂર છે. શરૂઆત કફાલા પ્રણાલીને સંપૂર્ણ નાબૂદ કરવી, સ્થળાંતરીત કામદારોને ટ્રેડ યુનિયનોમાં જોડાવા પરના પ્રતિબંધને ઉઠાવી લેવાથી કરવાની છે.
સંદર્ભ : https://www.hrw.org/news/2022/11/17/fifa/qatar-migrant-workers-call-compensation-abuses
શ્રી જગદીશ પટેલના વિજાણુ સંપર્કનું સરનામું: jagdish.jb@gmail.com || M-+91 9426486855
-
“ગાય” પાળશું કે “ભેંશ” ?
કૃષિ વિષયક અનુભવો
હીરજી ભીંગરાડિયા
આપણા દેશમાં દૂધ માટે ઉપયોગમાં આવતાં પ્રાણીઓમાં ગાય, ભેંશ અને બકરી મુખ્ય છે.પણ ટકાવારીમાં બકરીનું દૂધ તો માત્ર બેથી પાંચ ટકા વચ્ચેનું છે.બાકીનો જથ્થો ગાય અને ભેંશ પૂરો પાડે છે. આ બે પ્રાણીઓમાં પણ ગાય પાળવી કે ભેંશ ? એ બાબતે આપણે જ્યારે હિંદુસ્તાનના ખેડૂત તરીકે નિર્ણય લેવાનો હોય ત્યારે બે-ત્રણ વધુ વજનદાર બાબતોથી વાકેફ રહેવું વધુ જરૂરી ગણાય.

તસવીર – સાંદર્ભિક
નેટ પરથી સાભાર[1] બન્નેના દૂધની ગુણવત્તા =ડેરીનો ધંધો કરવાવાળા દૂધનું મુલ્યાંકન તેની અંદર રહેલા માત્ર ચરબીના પ્રમાણ પરથી નક્કી કરે છે તે બરાબર નથી. કારણ કે ચરબી તો દૂધમાં રહેલાં અનેક પોષકતત્વો માહ્યલું એક સામાન્ય તત્વ છે. આ સિવાય પણ દૂધમાં તો બીજા ઘણાબધા કિંમતી તત્વો સમાયેલાછે જ ! આવા કિંમતી તત્વોની વાત કોરાણે રાખી માત્ર ચરબી વધુ હોવાના કારણોસર ભેંશોના દૂધને વધુપડતું મહત્વ આપવાનું શરુ થયું ત્યારથી ગાયનું દૂધ બીજા નંબરે ગણાવા માંડ્યું છે.
આપણે વિજ્ઞાનના આધારે વાત કરીએ તો શરીરને ઉપયોગી એવા દૂધમાંના તત્વોની ગણતરી કરીએ તો ભેંશના દૂધમા ચરબીનું પ્રમાણ થોડું વધારે છે તે ખરું, પણ તે કેવા સ્વરૂપે છે તે જાણવાની દરકાર લીધી છે ક્યારેય ? ભેંશના દૂધની ચરબી પચવામાં ખૂબજ કઠીન હોવા ઉપરાંત માનવશરીરમાં મેદના સ્વરૂપે અને રક્તવાહિનીઓમાં ચરબી રૂપે એકત્રિત થાય છે, જે હાર્ટએટેક અને બ્લડપ્રેસર જેવા રોગને નોતરે છે. ગાયના દૂધમાં ચરબીનું પ્રમાણ ભલે થોડું ઓછું હોય પણ આ ચરબી માનવ શરીરમાં મેદ નહીં, રક્ત બનાવનારી છે.
એવું જ, ભેંશના દૂધ માહ્યલું પ્રોટીન પણ પચવામાં કાઠું છે. જરા નીરિક્ષણ કરજો, ભેંશનું દૂધ એકદમ સફેદ અને ગાયનું દૂધ પીળાશ પડતું કેમ? કારણ કે વિટામીન ‘એ’ જેમાંથી બને છે તેવા ‘કેરોટીન’ નું પ્રમાણ ગાયના દૂધમાં ઘણું ઊંચું હોય છે.જ્યારે ભેંશના દૂધમાં સાવ સામાન્ય છે. આ ઉપરાંત આયોડીન અને કેટલાય પ્રજીવકો તેમજ તૈલી તેજાબો જે ગાયના દૂધમાં વધુ હોય છે તે ભેંશના દૂધમાં ખાસ જોવા મળતા નથી.
[2] બન્નેના સ્વભાવ અને આદતો = ભેંશ એ કાળા રંગનું, જાડી ચામડી વાળું, એદી સ્વભાવનું જાનવર છે. ભેંશોનો કુદરતી કાળો રંગ વાતાવરણમાંથી ગરમી વધારે પકડે છે. જ્યારે ગાયોમાં મોટાભાગે અન્ય રંગના પશુઓ હોવાથી આ તકલીફ રહેતી નથી. ગાય અને ભેંશ બન્ને અલગ સ્વભાવના, જુદી તાસીરના અને વિશિષ્ટ રૂપ-બાંધાના જાનવરો છે. બન્નેની તાસીર જાણવા ક્યારેક આ પ્રયોગ કરી જોજો !
[અ] ગાય અને ભેંશ-બન્નેના તાજા જન્મેલા-બેચાર વાહાના બચ્ચાને પૂરતું ધાવણ ધવરાવી છુટ્ટા મૂકી જોજો ! બન્નેના બચ્ચાં-ઊંઘે છે, કુદે છે. કે બેસી જાય છે- શું કરે છે તે નિરખજો.
[બ] એક બાજુ દસ દૂજણી ગાયોનું ટોળું અને બીજી બાજુ દસ દૂજણી ભીંસોનું ખાડું-એમ જાનવરોને ઊભા રાખી બન્નેના ધાવણાં બચડાં ને છૂટા કરી નીરખજો કે કોના બચ્ચાં પોતાની મા ને તરત શોધી વાળે છે ?
[ક] ગાય અને ભેંશ બન્ને પોતાના નાના બચ્ચાને પાસે રાખી બેઠા હોય ત્યારે તે ઓચિંતાના ભડકી જાય તેવું વર્તન કરજો, અને પછી નિરખજો કે કોણે એના બચ્ચાનેખુંદી નાખ્યું ?
[ડ] તમે બરાબર માર્ક કરજો કે આપણે ગાય કે ભેંશને ચારો નીરવા ગયા હોઇએ અને અજાણથી જાનવર આપણા પગ ઉપર એનો પગ મૂકી દે ત્યારે આપણે ડચકારો કરી આપણો પગ છૂટો કરાવવા “પગ…..પગ…” બોલી તેને એનો પગ આપણા પગ ઉપરથી ખેસવી લે તેવો આદેશ આપીએ તો બેમાથી કોણ જલ્દી પોતાનો પગ ખેસવી લે છે ?
અરે ! તમે બરાબરનું નીરિક્ષણ કરશો તો માલુમ પડ્યાવિના નહીં રહે કે ભેંશના પેશાબનું પાટોડું ભર્યું હોય ત્યાં મચ્છરોને કેવી મજા પડી જતી હોય છે ! જ્યારે ગૌમુત્રનો તો વાતાવરણ જંતુરહિત કરવામાટે છંટકોરો દેવાય ! અરે, ગૌમુત્રતો ખેતીપાકોના વિકાસ અને વર્ધનના હોર્મોંસ તરીકે અને જીવાતોના ત્રાસમાંથી રાહત આપનાર ‘પાકસંરક્ષક’ તરીકે વપરાય છે. હમણાના છેલ્લા નૂતન અભિગમ મુજબ ગૌમુત્રનો અર્ક તો માનવ આરોગ્ય અર્થે કેટલાય દર્દોમાં રાહત બક્ષનારો હોવાનું પણ સાબિત થયું છે.એટલે એનો વપરાશ આરોગ્ય રક્ષણના ક્ષેત્રે પણ ખુબ વધ્યો છે.
એટલે ગાય અને ભેંશ બન્ને અલગ સ્વભાવના અને જુદી તાસીરના હોઇ, તેની અસર તેના દૂધમાં અને આપણી સાથેના વ્યવહારમાં આવ્યા વિના રહેતી નથી. ભેંશ સાથેના સહવાસ અને એના દૂધ વપરાશથી આપણામાં પણ જાડીબુધ્ધી, એદીપણું અને રોગ સામે જૂકીપડે તેવી શારીરિક નબળાઇ જો ન આવે તો તો ભેંશનાં દૂધનું માતમ જ મરી પરવાર્યું ગણાયને ? “અન્ન તેવો ઓડકાર” – ખાધી હોય ડુંગળી અને કેસર કેરીના સ્વાદ જેવો ઓડકાર થોડો આવે ? એદી અને કમઅક્કલ ભેંશનું દૂધ ખાઇએ અને દોડવા-તરવાકે બુધ્ધિ ચાતૂર્યની સ્પર્ધામાં આગળ નીકળી જવાના સ્વપ્ના સેવીએ-સાચા પડે કદી ?
નક્કર પૂરાવો = ગાયકવાડ સરકારના વછેરા દોડવાની રેસમાં લગાતાર ત્રણ-ચાર વરસથી પાછળ રહેવા લાગ્યા. આવું બનવાનું કારણ શું હોઇ શકે તે શોધવા પરદેશથી અશ્વપાલન નિષ્ણાંતોને બોલાવાયા.નિષ્ણાંતોએ આવી, ઘોડાઓને કેવા પ્રકારનો ચારો અને કેવી જાતની ચંદણી અપાય છે, એના રહેણાંકની સુવિધા ક્યા પ્રકારની છે, તેને કેવી રીતની તાલીમ અપાઇ રહી છે વગેરે બાબતોની જીણવટભરી તપાસ કર્યા પછી પણ અશ્વો રેસમાં ક્યા કારણસર નબળા પૂરવાર થઇ રહ્યા છે તે ન શોધી શક્યા તેનો વસવસો હ્દયમાં ધરી, નિરાશ થઇ, ગેસ્ટહાઉસનાપગથિયાં ઊતરી રહ્યા હતા ત્યાં ઓચિંતાના એક મોટા હોજમાં કેટલાક પશૂઓને પાણીમાં પડીરહી ઊંઘતા ભાળ્યાં. “ આ ક્યા જાનવરો છે ? અને એ બધા આ કાદવ-પાણીમાં શું કરે છે ?” એવું પૂછતાં જવાબ અપાયો કે “ આ બધી ભેંશો છે, અને એ કાદવ-પાણીમાં સ્નાન સાથે આરામ અને ઊંઘ લઇ રહી છે,” ફરી પ્રશ્ન પૂછાયો કે “ ભેંશો શું કરે ?” “ભેંશો દૂધ કરે,અને એ દૂધ અમે આ વછેરાને પીવરાવીએ છીએ.” જવાબ સાંભળી કહે “ હં….હં..! પહેલીથી જ પીવરાવો છો ?” “ ના, પહેલા ગાયોનું દૂધ પાવામાં આવતું, હમણાં છેલ્લા પાંચેક વરસથીગાયોનું દૂધ બંધ કરી આ ભેંશોનું દૂધ પાવાનું શરુ કર્યું છે !” જવાબ સાંભળી નિષ્ણાંતો હરખાઇ ઊઠ્યા અને બોલી પડ્યા-“ બસ ! તમારા વછેરા દોડવાની હરિફાઇમાં પાછળ રહેવા માંડ્યા તેનું એકમાત્ર કારણ આ એદી સ્વભાવના જાનવરો [ભેંશો]નું દૂધ તેને પીવરાવવા માંડ્યું એજ છે !”
[3] બન્નેના વંશ-વેલાની ઉપયોગિતા = ભેંશને જો પાડી જન્મે તો તો ભવિષ્યે ભેંશ થાય. પણ પાડો જન્મે તો ? આપણો દેશ વિષુવવ્રતની નજીક આવેલો હોઇ ગરમી ખુબ પડે છે. આ માથું ફાડી નાખે એવા ધોમ ધખતા તાપમાં ગાયોના ગોધલા સાંતી-ગાડે જુતી રમરમાટી બોલાવી શકે – ભેંશ જેવા કાળા રંગના અને જાડી ચામડીવાળા પાડાઓનું એ કામ નહીં ! અરે ! હાંફી જઇ, હાથ જીભ કાઢી બેસી પડે મિત્રો !
પછી તો તેને માટેનો એક જ રસ્તો કતલખાને જઇ કપાઇ મરવાનો બચ્યો હોય છે. જ્યારે ગાયના બચ્ચા ‘બળદ’નું આપણા દેશના અર્થતંત્રમાં રહેલું સ્થાન જાણ્યું છે ? આ દેશની ૬૮ ટકા વસ્તીનો રોટલો જેનાપર નિર્ભર છે તેવી આ દેશની ‘ખેતી’ ને ચલાવનારું બળ ‘બળદ’ છે. દિવસે દિવસે નાનાનાના ટુકડાઓમાં વહેંચાયે જતી જમીનોમાં અને ઇંધણની અપ્રાપ્યતાની સીમાએ ધપ્યે જતી સ્થિતિમાં, બીજી કોઇ ખેતીમાં વપરાતી બળદ સિવાયની એનર્જી ખરી કે જે ખેતીમાંથી જ નીકળતી આડપેદાશ પર નભી રહીને, માત્ર પેટવડિયા પગારથી ખેતીને ચલાવી રહી હોય ! હોય તો બતાવો !
સંપર્ક : હીરજી ભીંગરાડિયા , પંચવટીબાગ, માલપરા જિ.બોટાદ [મો.+91 93275 72297] ǁ ઈ-મેલઃ :krushidampati@gmail.com
-
એક પગ ગુમાવનાર અવકાશયાત્રી બની શકે?
ફિર દેખો યારોં
બીરેન કોઠારી
કોઈ વ્યક્તિની શારિરીક કે માનસિક ક્ષતિને મજાક બનાવવી સભ્યતાનું લક્ષણ નથી, એ પ્રજાકીય રીતે અપરિપકવતાની નિશાની છે, પણ આપણે ત્યાં એમ કરવાની પ્રથા સામાન્ય છે. ૨૦૨૨ની ગુજરાત વિધાનસભાની ચૂંટણીમાં ‘ડાઉન્સ સિન્ડ્રોમ’ ધરાવતા ‘કમાભાઈ’ નામની વ્યક્તિનો ઉપયોગ લોકોના મનોરંજન થકી પ્રચાર માટે કરવો એ આપણા જાહેર જીવનમાંથી સંવેદનાનો કઈ હદે લોપ થયો છે એનું સૂચક છે. ‘કાણિયો’, ‘લંગડો’, ‘ઠૂંઠો’, ‘બાડો’, ‘આંધળો’, બહેરો’ જેવા શબ્દો હજી છૂટથી ચોક્કસ પ્રકારની શારિરીક ક્ષતિઓ ધરાવતી વ્યક્તિ માટે વપરાતાં જોવા મળે છે.
આવા માહોલમાં એક સમાચાર ખરેખર આનંદ પમાડનારા છે, ભલે એ આપણા દેશના નથી. ‘યુરોપિયન સ્પેસ એજન્સી‘ (ઈ.એસ.એ.) દ્વારા તેના અવકાશી કાર્યક્રમ માટે અવકાશયાત્રીઓની ભરતી કરવામાં આવી. આમાં જહોન મેક્ફૉલ નામના ૪૧ વર્ષીય માણસની પસંદગી થઈ એ બાબત વિશિષ્ટ છે. મેક્ફૉલ વિકલાંગ છે. મોટર સાઈકલના એક અકસ્માતમાં માત્ર ૧૯ વર્ષની વયે તેમણે પોતાનો જમણો પગ ગુમાવ્યો હતો. અલબત્ત, એમ થયા પછી હિંમત હારીને તેઓ બેસી રહ્યા ન હતા. ૨૦૦૮ની બીજિંગ પેરાલિમ્પિક રમતોમાં તેમણે દોડવીર તરીકે યુ.કે.નું પ્રતિનિધિત્વ કર્યું હતું અને કાંસ્ય ચંદ્રક પ્રાપ્ત કર્યો હતો. હવે તેમની પસંદગી અવકાશયાત્રા માટે થવામાં તેમની વિકલાંગતાએ ચાવીરૂપ ભૂમિકા ભજવી છે.

તસવીર નેટ પરથી સાભાર અવકાશયાત્રાને હજી ઘણી વાર છે, અને આ દાયકાની આખર સુધીમાં ઈ.એસ.એ. દ્વારા ચંદ્ર પર પોતાના પહેલવહેલા અવકાશયાત્રીને મોકલવામાં આવશે. આ માટે ઈ.એસ.એ. પાસે લાયક ઉમેદવારોની બાવીસેક હજાર અરજીઓ આવી હતી. એ પૈકી દ્વિતીય તબક્કામાં ૧,૩૬૧ અરજીઓની પસંદગી થઈ હતી, જેમાં કુલ ૨૫૭ વિકલાંગ ઉમેદવારો પૈકીના ૨૭ની અરજીનો સમાવેશ થતો હતો. શરીરના નીચલા અંગની ચોક્કસ પ્રકારની ક્ષતિઓ હોય એવા ઉમેદવારની અરજીઓને પ્રાધાન્ય આપવામાં આવ્યું હતું. જેમ કે, પગનો નીચલો હિસ્સો ન હોય, જન્મથી જ યા કોઈ અકસ્માતને કારણે અંગ ટૂંકાં હોય અથવા ઉમેદવારની ઊંચાઈ ૧૩૦ સે.મી.થી ઓછી હોય.
મેક્ફૉલ હાલ તબીબ તરીકે કાર્યરત છે. તેમની પસંદગી થઈ છે, પણ હજી તેમણે વિવિધ પ્રકારની તાલીમમાંથી પસાર થવું પડશે. માનસિક, વ્યાવસાયિક, જાણકારીની રીતે તેમજ ટેક્નિકલ રીતે અવકાશયાત્રી બનવા માટે લાયકાત ધરાવતા હોય, પણ પ્રવર્તમાન યાંત્રિક વ્યવસ્થાને કારણે શારિરીક ક્ષતિને લઈને અવકાશયાત્રી તરીકે પસંદગી ન પામી શકે એવા ઉમેદવારો માટે ઈ.એસ.એ. દ્વારા ‘પેરાસ્ટ્રોનોટ્સ’ જેવો શબ્દપ્રયોગ પ્રયોજવામાં આવ્યો છે. હજી ઈ.એસ.એ. પણ વિકલાંગ અવકાશયાત્રીને મોકલવા માટેની શક્યતાઓ પર કામ કરી રહી છે.
મેક્ફૉલે એક મુલાકાતમાં જણાવ્યા અનુસાર પોતાના પગની વિકલાંગતાને લઈને અવકાશયાત્રી બની શકવાની શક્યતા અંગે પોતે કદી વિચાર સુદ્ધાં કર્યો ન હતો. સમસ્યાઓને ઓળખવાના, ઊકેલવાના અને અવરોધોને ઓળંગવાના પોતાના કૌશલ્યનો ઉપયોગ અન્ય સામાન્ય લોકોની જેમ જ કરવા બાબતે પોતે અતિ ઉત્સાહિત છે. મેક્ફૉલે એમ પણ કહ્યું હતું કે અવકાશમાં વિકલાંગ વ્યક્તિને મોકલવાથી થતા વ્યવહારુ સવાલોના જવાબ મેળવવા માટે પોતે આતુર છે. અલબત્ત, હજી એ સોએ સો ટકા નક્કી નથી કે મેક્ફૉલ અવકાશમાં જશે જ, છતાં ઈ.એસ.એ. દ્વારા એમ કરવાના બનતા પ્રયાસો અવશ્ય કરવામાં આવશે એમ જણાવાયું છે. કારણ? ઈ.એસ.એ.દ્વારા અગાઉ પણ વિકલાંગોને અવકાશી કાર્યક્રમમાં ઉમેદવારી નોંધાવવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવ્યા હતા. તેના પ્રવક્તાના જણાવ્યા અનુસાર, વિવિધતા અને સમાવેશકતા તરફની સમાજની અપેક્ષાઓ બદલાઈ છે. વિશિષ્ટ જરૂરિયાત ધરાવતી (વિકલાંગ) વ્યક્તિઓને આ કાર્યક્રમમાં સમાવવાનો અર્થ એ પણ છે કે તેમના અસાધારણ અનુભવમાંથી, મુશ્કેલ પરિસ્થિતિમાં અનુકૂલન સાધવાની તેમની ક્ષમતા અને દૃષ્ટિકોણ થકી સમાજને પણ લાભ થશે.
સર્વસમાવેશકતાનો આ ખ્યાલ માનવીય ગૌરવને અનુરૂપ છે, અને ઈ.એસ.એ. પોતાના અવકાશી કાર્યક્રમ થકી તેનો અમલ કરવાની પહેલ દર્શાવે એ એક ઉમદા ચેષ્ટા છે. આપણે વિકલાંગને ‘દિવ્યાંગ’ નામ આપી દીધું, અને તેઓ ‘દિવ્ય’ શક્તિ ધરાવતા હોવાની સરકારી રાહે વાર્તા કરી, પણ ખરેખર તેમના ગૌરવ માટે કશું કરાયું ખરું? ગૌરવ તો દૂરની બાબત ગણાય, તેમની મૂળભૂત જરૂરિયાતને લક્ષમાં આખીને કશાં પગલાં લેવાયાં? ખેર, આ તો સરકારી નીતિની વાત થઈ, પણ એક સમાજ તરીકે, નાગરિક તરીકે આપણે તેમને સમાન ગણતા થયા ખરા? તેઓ હજી દયા, તિરસ્કાર અને મજાકને પાત્ર ગણાય છે. તેમને પડતી અગવડો એવી હોય છે કે અનુકંપા સિવાય બીજો ભાવ જ પેદા ન થાય!
અસમાનતામાં પણ આપણે કેટકેટલું વૈવિધ્ય જાળવ્યું છે! પુરુષ-સ્ત્રી અસમાનતા, કોમ વચ્ચેની અસમાનતા, જ્ઞાતિ વચ્ચેની અસમાનતા, અમીર- ગરીબની અસમાનતા, કામની અસમાનતા અને આવી તો બીજી અનેક! અને આ અસમાનતાનો રોગ હવે બારમાસી બની રહ્યો છે. રાજકારણીઓ પ્રજાના મનમાં ઊંડે સુધી ઉતરેલા અસમાનતાનાં મૂળિયાંને નાબૂદ કરવાને બદલે ખાતર-પાણી પાઈ પાઈને બરાબર મજબૂત કરી રહ્યા છે.
હજી ગટરસફાઈનું કામ ચોક્કસ જ્ઞાતિ પૂરતું જ મર્યાદિત છે અને તેમાં ફેરફાર સાવ ધીમી ગતિએ થઈ રહ્યો છે. એ પૂર્ણપણે નાબૂદ થાય એ પહેલાં કોને ખબર તે કેટલાયનો ભોગ લેશે!
અલબત્ત, અસમાનતા કેવળ ભારતનો ઈજારો છે એમ નથી. વિશ્વભરમાં તે એક યા બીજે સ્વરૂપે વ્યાપેલી છે. પણ આપણા સાંસ્કૃતિક મિથ્યાગૌરવની દુહાઈઓ વચ્ચે આવી અસમાનતા વિરોધાભાસ પેદા કરે છે. આવા માહોલમાં મેક્ફૉલની પસંદગી કરવાનું પગલું અભિનંદનીય છે. આ પગલું એક નવી કેડી કંડારવામાં નિમિત્ત બની રહેશે, જેમાં માનવગૌરવનો વિજય હશે, એમ કહેવામાં જરાય અતિશયોક્તિ નથી.
‘ગુજરાતમિત્ર’માં લેખકની કૉલમ ‘ફિર દેખો યારોં’માં ૦૮-૧૨–૨૦૨૨ના રોજમાં આ લેખ પ્રકાશિત થયો હતો.
શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી) -
એક પારસી | પરદેશી લેખક
નિત નવા વંટોળ
પ્રીતિ સેનગુપ્તા
નવલકથાનું સ્વરૂપ ક્ષીણ થવા બેઠું છે – એમ માનનારાંએ જરા વધારે વિચાર કરવો જોઈએ. વૈવિધ્યપૂર્ણ માનવ-જીવનના અવનવા અનુભવોનું સાચું પ્રતિબિંબ નવલકથામાં પડતું રહેતું હોય છે. આધુનિક કાળમાં સતત થતાં રહેતાં લોકોનાં સ્થળાંતર, સંમિશ્રણ, સામાજિક અને સાંસ્કૃતિક સંઘર્ષણ વગેરે કારણો નવલકથાને અનેકવિધ વિષયોની શક્યતા તથા અખૂટ
સર્જન-બળ પૂરાં પાડતાં જાય છે.
વિદેશોમાં વસતાં, પોતપોતાની માતૃભાષામાં નહીં પણ અંગ્રેજી જેવી આંતરરાષ્ટ્રીય ભાષામાં લખતાં, અને નામના પામતાં ભારતીય લેખકોની સંખ્યા વર્ષે વર્ષે વધતી જતી દેખાય છે. એક તાજા જેવો દાખલો લઈએ તો રોહિન્ટન મિસ્ત્રીનું નામ લેવું પડે. મુંબઈમાં ૧૯૫૨માં જન્મેલા એ પારસી યુવક ૧૯૭૫થી કૅનૅડામાં વસ્યા છે. સૌથી પહેલાં બહાર પડેલો એમનો ટૂંકી વાતીઓનો સંગ્રહ ઘણી પ્રશંસા પામેલો. લગભગ તરત ૧૯૯૧માં છપાઈ આવેલી નવલ “સચ અ લૉન્ગ જર્ની”ને મોટાં મોટાં ઈનામ મળેલાં. ઈગ્લંડના પ્રખ્યાત બૂકર પ્રાઈઝ માટે પણ આ નવલની નોંધણી થયેલી.૧૯૯૬માં એમનું ત્રીજું પુસ્તક બહાર પડ્યું. છસોથી વધારે પાનાંનો સ્થુળકાય ગ્રંથ, ને એ હતી તો એક નવલ જ – “અ ફાઈન બૅલૅન્સ”, ને એને કૉંમનવૅલ્થ રાઈટર્સ પ્રાઈઝ મળ્યું. જોકે એ પહેલાંથી જ એને વિષેનાં વિવેચન છાપાં અને સામયિકોમાં પ્રગટ થતાં ગયેલાં, તેથી એના કથાનક વિષે, તેમજ પુસ્તકના સર્વવ્યાપી સૂરની બાબતે જાણ થઈ ગયેલી. લેખક ખૂબ સંવેદનશીલ છે, બધાં જ પાત્રો એમનો ખૂબ સ્નેહ પામે છે, પણ આખી વાત છે દેશના લોકોનાં જીવનની, કારમી વાસ્તવિકતાની. રાજકારણીય ઉથલપાથલ, સામાજિક વેરઝેર, આર્થિક મુશ્કેલીઓ વગેરે જેવા વિષયોનાં સૂત્ર અંદર અંદર ગુંથાતાં રહે છે, ગુંચવાતાં રહે છે. એક પણ પાત્ર એમાંથી બચતું નથી.
દરેક પાત્ર એવું કમભાગી હોય છે, અને સાધારણ સુખથી પણ એવું વંચિત હોય છે, કે આ પુસ્તકનું વાંચન અત્યંત કઠિન બને છે. વાચકના હૃદયને દુ:ખ પહોંચ્યા જ ડરે છે. હું તો આવી કૃતિઓ, કે જેમાં જીવન ખૂબ જ દુ:ખી હોય, વાંચી જ નથી શકતી. બલ્કે, એમને નહીં વાંચવાનો આગ્રહ રાખું છું. વિવેચનો પરથી કથાનકનો ખ્યાલ મળી ગયેલો.
આખા પુસ્તક પર હતાશાનો ભાવ છવાયેલો રહે છે, અને ક્યારેય ના રુઝાય એવા નૈતિક આઘાતોનું એમાં નિરુપણ છે. મુખ્ય પાત્રોનાં જીવનની પશ્ચાદ્ ભૂમિકા ઘણી વિગતે વર્ણવાઈ છે, પણ એમનાં સાંપ્રત જીવન અંગેની લાગણીઓ જાણે સંતાયેલી રહી જાય છે. પુસ્તકનું શીર્ષક સાર્થક નથી બનતું, કારણકે લેખન તથા નિરુપણમાં સમતુલન હંમેશાં સચવાતું નથી.
સુશ્રી પ્રીતિ સેનગુપ્તાનો સંપર્ક preetynyc@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઇ શકે છે
-
મીઠાનો અડકાર
સોરઠની સોડમ
ડૉ. દિનેશ વૈશ્નવ
મારા પપ્પાએ ૧૯૩૨માં મુંબઈની “ગ્રાન્ડ મેડીકલ કોલેજ” માંથી દાક્તર બની પે’લી નોકરી જૂનાગઢના સરકારી દવાખાનામાં બેએક મહિના માસિક રૂ.૧૨ના પગારે સિવિલ સર્જન ડો. માર્ટિન હેઠળ શરૂ કરી. પછી ઈ માસિક રૂ.૨૦ના વેતને ગાયકવાડ રાજે છોટાઉદેપુરમાં નવા જ શરૂ કરેલ દવાખાનામાં પે’લા જ દાક્તર તરીકે જોડાયા. પાછા એકદોઢ વરસે જૂનાગઢ આવ્યા ને ઈ રાજના ગામડાઓમાં બદલીની નોકરી લીધી કારણકે એમાં ગામડાઓમાં ખાનગી પ્રેક્ટિસ કરવાની છૂટ હતી ને આમ પગાર ઉપરાંત આવક વધે. પરિણામે મારું બાળપણ માળીયા હાટીના, સનખડા, દેલવાડા, મેંદરડા, ચોરવાડ, વિસાવદર, વ. ગામડાઓમાં ગ્યું ને છેલ્લે ઈ ચૂડા (ભેસાણ) નોકરી કરીને સરકારી નોકરીએથી નિવૃત થ્યા.
મેંદરડામાં એને ૧૯૫૫માં ડો. નિર્મળ પાસેથી ચાર્જ લીધેલ ને નિર્મળ સાહેબે ડો. વેણીલાલ ત્રયંબકરામ ઓઝા પાસેથી ભારતની આઝાદી વખતે. ઈ વખતે વેણીભાઈએ નિવૃત્તિ લીધી ને એને મેંદરડામાં જ નિવૃત જીવન વ્યતીત કર્યું. સદનસીબે વેણીભાઈએ ને એના પરિવારે અમને એના જ માન્યાં.વધુમાં વેણીભાઈના દીકરા રસિકભાઈ જયારે દાક્તર બનીને ૧૯૫૭માં મેંદરડા આવ્યા ત્યારે એને પપ્પાના હાથ નીચે તાલીમ મેળવીને પોતાનું ખાનગી દવાખાનું ખોલ્યું. એને આજીવન પપ્પાને “બાપુજી” તરીકે જ અપનાવ્યા. હું રસિક્ભાઈને છેલ્લે ૨૦૦૯માં મેંદરડા મળવા ગ્યોતો ને પછી ઈ થોડા જ વરસોમાં ૮૪ વરસે દિવંગત થ્યા. આ કે’વાનું કારણ એટલું જ કે વેણીભાઈ અને અમારા પરિવાર વચ્ચે સબંધ અડીખમ રયો કારણ કે મધુવંતીના ઉપલા વાસે કનડાના ડુંગરમાં પાણી પીધેલ સાવજુંનાં સેંજળ પીને અમે ઈ બાંધ્યોતો.
હવે વેણીભાઈ એટલે જૂનો જોગીંદર ને મારા પપ્પાની જેમ વાત્યુંનો ખજાનો એટલે એની બેઠક લગભગ રોજ રાતના અમારે ઘેર હોય. એમાં એને ૧૯૫૬ના શિયાળાની રાતે મેંદરડા પાસે અણિયાળા ગામના બેએક પેઢીથી આર્થિક સ્થિતિએ ઘસાઈ ગે’લ માણસુરભાઈ આયરની વાત એની અદકી અદાએ માય મુઠીવળતું મોણ નાખીને માંડી કે જે આજ મને અમારા યુ.સ.ના શિયાળાની રાતે અનાયસે યાદ આવી એટલે થ્યું કે હું પણ ઈ જ વાત માંડું..

તો ઘણા કાઠીયાવાડીયુંને ખબર હશે કે મેંદરડા તાલુકામાં મેંદરડા પાસેનાં પંખીના માળા જેવાં ગામોમાં માનપૂર, નાજાપુર, આલીધ્રા, ગંગેડી, સમઢીયાળા, બરવાળા, અણિયાળા, ચીરોડા, ગીર ખોરાસા, લુશાળા, બગડુ, દાત્રાણા, વ. આવે. પણ આ બધામાં અણિયાળા થોડુંક ઈ રીતે તરી આવે કે એમાં વસ્તી કડવા પટેલું જેટલી જ આયરુંની ને આ સૌ બબેચારચાર વીઘા ખેડાઉ જમીનના ખાધેપીધે સુખી મલિક. ત્યારે ૧૯૧૦ના દાયકે અણિયાળા ગામના નગરશેઠ શરાફી બાબુભાઇ રાયચંદ. બાબુભાઇ ને એનો પરિવાર પણ ગામમાં દૂધમાં શાકર ઓગળે એમ ઓગળીને રે’તો. શેઠ નરસા વરસે ગામના ખેડુઓને બિનવ્યાજે પૈસા ધીરતા ને સબળી સાલમાં જરૂરે ફુલતા જમીન કે એક કડલા કે કાંબીની થાપણે મોટી રકમ ધીરતા. જો ખેડુ મોં બોલી તિથિએ પૈસા પાછા ન દઈ સકે તો ઉઘરાણી પણ ઈ વાણિયાઈ મીઠપથી ભાગ્યે જ કરતા
વીંજણે પલાણેલ વખતને જાતાં ક્યાં વાર લાગે છ એટલે ૧૯૧૦ના પાછોત્રે દાયકે રાયચંદ શેઠના એકનાએક દીકરા ધનસુખનાં લગન ચીરોડામાં સુખી વણિક પરિવારમાં લેવાણાં. થાવા કાળને ને લગનને મહિના દી’ની વાર હતી યાં ધનસુખને ઘરના છાણાંના ટીંબેથી કાળોતરો આભડી ગ્યો ને ઈવડો ઈ યાંનેયાં મોઢેથી ફીણના ડૂચા કાઢવા મંડ્યો. પછી તો ઈ એને બઠો કરવા ભુવા ધુણાવ્યા, ડાકલાં વગડાવ્યાં, દાણા પડાવ્યા, છગન મા’રાજે હજરત જોયું, દુઘાબાપાએ ધનસુખના કાનેથી ઝેર ચૂસ્યું, પાટલે ચોપાટની કાંકરી મૂકીને વડદાદાના મૃતાત્માને બોલાવ્યો એમ ઘણુંઘણું કર્યું પણ છેલ્લે તો મીંઢોળ બાંધેલ ધનસસુખને અગનના ખોળે જ મુકવો પડ્યો.
આ માઠા વાવડ અણિયાળામાં જ નહીં પણ ઈ મલકમાં ઘોડાપૂરે પુગ્યા ને ગામેગામે ગોકીરો થઇ ગ્યો. પછી તો આ ક્લોયા મરણે રાયચંદ શેઠ આગળ પાંચના, દસના, પંદરના એમ ટોળાં મોં ઢાંકણે લોકીએ આવે. હવે ઈ વખતના રિવાજે જે લોકીએ આવે ઈ વળતાં ગામના ચોરે રોકાય ને જો ઈ ટાણે ભાતનો, રોંઢાનો કે વાળુનો ટેમ હોય તો ચોરે બેઠેલા ગામના સૌ બા’ર ગામના મેં’મામાનુંને પોતપોતાને ઘેર અજીઠા કરાવે. એમાં બીજેત્રીજે દી’ માણસુરભાઈ આયર હોત અણીયાના છસાત જણુ ચોરે બેઠાતા ને લોકી કરીને બા’રગામના દસબાર જણા ભાતના ટાણે ચોરે રોકાણા એટલે ગામના સૌએ એકબે મેં’માનને ઘેર લઇ જાવાનું નક્કી કરી લીધું ને એમાં નબળી સ્થિતિના માણસુરભાઈ પણ ભળ્યા. પણ ચોરો સમજુ એટલે બાકીનામાંથી બેત્રણ જણાએ કીધું, “માણસુરભાઈ, આજ અમારું માન ને મન રાખો ને નોતરવાનું રે‘વા દયો. આજ તો અમેં પૂરતા છીંયેં ને મે‘માનું પણ ક્યાં જાજા છે ને દી‘ના ક્યાં દકાળ છે, કાલપરમ દી‘ જાજા મેં‘માનું આવે તીંયેં મારા બાપ નોતરજો.” પણ માણસુરભાઈ એકના બે ન થ્યા ને એને એક મેં’માનનું કાંડુ પકડ્યું ને એને ભાતે આવવાની તાણ કરી.
આ મેં’માનને માણસુરભાઈની પરિસ્થિતિની ખબર ન જ હોય ઈ સ્વાભાવિક હતું એટલે ઈ માણસુરભાઈ ભેગા ભાતે એને ઘેર ગ્યા. ધણશેરી માંથી ઘેર જાતાં રસ્તામાં બેએક વાત કરતાં ખબર પડી કે ઈ મેં’માન ચીરોડાના કાપડના વેપારી લખુભાઈ હતા ને એને સંતાનોમાં એક્નીએક દિકરી હતી તો માણસુરભાઈને વીસેક વરસનો કાનો એકનોએક દીકરો હતો ને સાતથી જાજી પેઢીથી પરિવાર અણિયાળામાં જ છે. ઘેર પૂગતાં આયરે ઓસરીએથી સાદ દીધો, “આયરાણી હાંભળ્યું, ચીરોડાના મેં‘માન ભાતે આવ્યા છ.” ઘરના રસોડેથી આયરાણીએ એના હૈયા લગી લાજના ઘૂમટે મેં’માનને વિવેકથી આવકારતાં ઓસરીમાં બે પાટલા ને ઢીંચણિયાં ઢાળ્યાં ને પાતર ને પાણીના કળસા મુકયા. થોડીકવારમાં લખુભાઇ ને માણસુરભાઈ ભાણે બેઠા એટલે આયરાણીએ પડીયામાંથી બેય પાતરમાં અગારનું ચપટીચપટી ગાંગડી મીઠું મૂક્યું. મેં’માન રોટલા, શાક, છાસની રાહમાં હતા પણ માણસુરભાઈએ કીધું, “જયમાતાજી, હાલો બેય ભાયું આજ હારે ભાત ખાયેં.” ખાતાંખાતાં માણસુરભાઈએ ખુલાસો કર્યો કે કાનો ભગાબાપાના ખેતરે સાતીએ ગ્યોતો ને આયરને પોતાની ફુંમતુંએ જમીન કે ઢોરઢાંખર નો’તાં. લખુભાઇએ પણ એમ પોતાની નાનીમોટી વાત્યું કરી પણ એનામાં વય કરતાં અક્કલ બમણી એટલે એને આયરની નબળી પરિસ્થિતિનું એંધાણ થઇ ગ્યું. પછી તો એને કણી મીઠું ને બેચાર ઘૂંટડા પાણી પીને ગળા લગી ધરવણના અડકારું ખાધા ને છેલ્લે ઈ યજમાનની રજા લઈ ને એને ઘેર જાવા નીકળ્યા.
હવે “દુઃખનું ઓસડ દા‘ડા” એમ પાંચછ મહિને અણિયાળા ને આજુબાજુના મલકમાં સૌના માયલે ધનસુખની ચિતા ઠરી એટલે પોતપોતાને ધંધે વળગ્યા, રાયચંદ શેઠ પણ દુકાનના થડે ગોઠવાણા, અણિયાળામાં સુરજદાદો પણ દશા બદલીને પુરવે ઉગવા મંડયો ને ગામ માથેથી કમુરતાં ઉતર્યાં એમ લાગ્યું. એટલે સારું સકન જોઈને લખુભાઈ ચીરોડાથી રાયચંદ શેઠને મળવા અણિયાળા આવ્યા. શેઠે પણ એની મેં’માનગતી હૈડાના હેતે કરી ને રસોડે લસલસતી સુખડીનું બકડીયું ચડયું ને મગનાં આધારણ ઓરાણાં. બેય જણા વાતે વળગ્યા, ગામમાં આંટો દીધો ને ઘેર પાછા આવ્યા એટલે રસોડેથી સાદ દીધો એટલે ભરેભાણે બેઠા. પછી બેય વાણિયા જમીજુઠીને સોપારી કાતરતાતા તીંયે લખુભાઈએ શેઠને કીધું:
“મોટાભાઈ, તમને તો ખબર જ છે કે જો વિધાતાના લેખ સવળા પડ્યા હોત તો મારી લક્ષ્મી ને તમારા ધનસુખકુમારના નાતે આપણે બેય આજ વેવાઈ હોત પણ ધાર્યું ધરણીધરનું થાય છ. હવે ભાઈ મને એક વિચાર ઉગ્યો છ કે જો તમે મંજુરી દયો તો લક્ષ્મીને મારે અણિયાળામાં દેવી છ કારણ કે આ ગામ ખાનદાન, સંતોષી ને હેતાળ છે.” એટલે રાયચંદ શેઠે ઘડીયે વિચાર્યાવીના કીધું:
“લખુભાઈ મારી મંજુરી છે એટલું નહીં પણ મારે ઘેર લક્ષ્મી વહુ બનીને આવવાની હતી ઈ પે‘લાંની ધનસુખ વેરે વેવિશાળ થાતાં ઈ મારી દીકરી બની ગઈ છે ને એટલે મારી એક શરત છે જો તમે મંજુર રાખતો. મારી દીકરી લક્ષમીનો કરિયાવર હું પુરીસ.” એટલે લખુભાઇએ કીધું:
“ભાઈ, તમે તો આ ગામના જણેજણને જાણો છ તો કોક સારો મુરતિયો ચીંધો એટલે કરિયાવર પુરી સકો.” શેઠે અચકાતાં કીધું:
“જે મારા ધ્યાનમાં છે ઈ ખોયડે માં લક્ષ્મીની કૃપા નથી, ઈ આપણી નાતનુંયે નથી પણ ઈ ખોયડે માં સરસ્વતીનો વાસ છે એટલે યાં સજ્જનતા, સંસકાર, ખાનદાની, મીઠપ અને ઉનો આવકાર ભારોભાર ભર્યાં છ ને ઈ છે અભણ પણ ઢગલો કોઠાસુજ વાળા માણસુરભાઈ આયરનું ખોયડું ને ઈ ખોયડાનો વારસદાર કાનો મને લક્ષ્મી માટે યોગ્ય મુરતિયો લાગે છ. બીજું કે માણસુરભાઈનું આ ગામમાં નાક, નામ અને માન પણ ઉંચેરાં છે ને એને કેટલાય કટમ્બને વખતે વ્યાવાહારિક સલાહ દઈને ઉગાર્યાં છ.” એટલે લખુભાઇએ કીધું:
“મોટા ભાઈ, તમે તો મારા બોલ મારે કંઠેથી કાઢી લીધા ને આમ પણ જ્યાં સરસ્વતી હોય યાં લક્ષ્મી આજ નહીંને કાલ પણ આવે જ બાકી જ્યાં નરી લક્ષ્મી જ હોય યાં સરસ્વતી આવે કે ન પણ આવે.” પછી એને ઈ આયરની ઓસરીએ ગાંગડી મીઠાના ભાતનું કીધું કે જેમાં એને પણ વિવેક, પ્રેમ, સજ્જનતા, ખાનદાની ને સંસકારનો પછેડીફાડ મે (વરસાદ) વરસતો જોયોતો. રાયચંદ શેઠે તરત જ કીધું:
“તો સારા કામનાં તો સદાય સકન. હાલો બેય ભાયું માણસુરભાઈના ખોયડે.” પછી માણસુરભાઈને ઈ બેય વાણિયા મળ્યા ને યાનેયાં કંકુના ચાંદલે શાકારના પડા બંધાણા, એકાબીજાને દેવાણા ને કાના ને લક્ષ્મીના ચાંદલા થ્યા. ઈ સાલની અખાત્રીજે કાના ને લક્ષ્મીનાં લગન લેવાણાં, ધામેધૂમે લગન થ્યાં, જાડી જાનને ગળાના સમ દઈને લખુભાઈ ને રાયચંદ શેઠે પાંચપાંચ દી’ સામિયાણામાં ઠાઠે રોકી ને પે’લા ટંકથી જાજી બીજા ટંકે મેં’માનગતી કરી. છઠે દી’ લક્ષ્મીએ ઘરના મંદિરે થાપા પાડ્યા, હૈયા લગી લાજના ઘૂમટે ગાડે બેઠી, ગાડાનાં પૈડાં સીંચાણા, માં રામણદિવડો જાલીને ગાડા પછવાડે ગામના ગોંદરા લગી ગઈ ને વાજતેગાજતે જાન ઉઘલાવી પણ જાણે “કાળજાકેરો કટકો મારો ગાંઠથી છૂટી ગ્યો…” ઈ લાગણીએ સૌ માંડવીયા પાછા ફર્યા. પછી તો સામે અઠવાડિયે ચાર ગાડાની – બે રાયચંદ શેઠનાં ને બે લખુભાઇનાં – હેડ લક્ષ્મીનો કરિયાવર લઈને માણસુરભાઈની ફળીમાં ઉભી. રીવાજ મુજબ વેવાઇયું વચ્ચે “અટઅટલું ન હોય,” “અરે, અમારી હેસિયતે નથી ને અમે કાંઈ નથી કરી સક્યા” એમ હા-ના થઇ પણ છેલ્લે ખાલી ગાડાં પાછાં વળ્યાં.
આયરના ખોયડે લાપસીનાં આધરણ મુકાણાં ને આમ લક્ષ્મીએ બે નહીં પણ ત્રણ પરિવારને જોડ્યા. લક્ષ્મી પણ સુકન્યા અને કુશળ ગૃહણી હતી ને કુંકાપગલી પણ નીકળી. જોતજોતામાં કાનાએ ફુલતું એમાંથી પડ્યકું ને એમાંથી બે વીઘા ખેડાઉ જમીન અણિયાળાની બરવાળા કોરની સીમમાં લીધી ને ફળીમાં ઢોરઢાંખર બાંધ્યા. આ કોર માણસુરભાઈ પણ માથે ફાળીયાને બદલે પાઘડી ને પછેડીને બદલે કિનખાબની ભેંટ બાંધીને ગામના ચોરે એની મૂછને તાવ દેતા બેસવા મંડ્યા. ટૂંકમાં, લક્ષ્મીએ માં સરસ્વતીસભર ખોયડે માં લક્ષ્મીને જોતજોતામાં પધરાવ્યાં.
મેં તો આ છથી વધુ દાયકા પે’લાં વેણીભાઈએ કીધેલ ને મને જે આછુંપાતળું યાદ છે ઈ આધારે વાત માંડી પણ આ જ વાત પદ્મશ્રી ભીખુદાનભાઈ પણ એની મધઝરતી ચારણી જભાને “ઓહોને માથે બાચકું” કે’છ ને એના કે’વા મુજબ આજે પણ માણસુરભાઈની પછીની પેઢી અણિયાળામાં છે. મારી ઈચ્છા છે કે હવે જયારે પણ હું દેશ આવું ત્યારે અણિયાળામાં આ પરિવારને ગોતીને મળીશ ને એની સજ્જનતા ને સંસ્કારનું એકાદ ફોરું મારા માથે જીલીસ.
ડૉ. દિનેશ વૈશ્નવનો સંપર્ક sribaba48@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે થઈ શકે છે.
