-
મહેન્દ્ર શાહનાં ઑક્ટોબર ૨૦૨૬ નાં ચિત્રકળા સર્જનો
મહેન્દ્ર શાહનાં ચિત્રકળા સર્જનો
Mahendra Shah’s art ceations for October 2026
મહેન્દ્ર શાહ એક આર્ટ શૉમાં લાઈવ પેઈન્ટીંગ કરી રહ્યા છે –
https://drive.google.com/file/d/16__gA9Frc0v-t7DnAwjtPfln8VDz8o6T
https://drive.google.com/file/d/1r0yhxo-5g1mfluybx9qalFumSIs0q5cI
મહેન્દ્ર શાહનું વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : mahendraaruna1@gmail.com
-
સદા અમર શ્રી અવિનાશ વ્યાસ – દસ્તાવેજ સમા પત્રો
આલેખનઃ રાજુલ કૌશિક
આજે આપણે હથેળીમાં સમાઈ જતા નવી ટેકનોલોજિની દેન સમા મોબાઇલથી આખા વિશ્વ સાથે જોડાઈ શકીએ છીએ અને દેશ વિદેશ સુધી પ્રસરી શકીએ છીએ. થોડાક વર્ષો પહેલાં આ અશક્ય હતું ત્યારે પણ અવિનાશ વ્યાસના ગીતો, ગરબા દેશ-વિદેશ સુધી પહોંચ્યા હતા. અવિનાશ વ્યાસ માટે એવું કહેવાય છે કે નાનપણથી જ એમને ગાવાનો શોખ હતો. મુંબઈ એક એવું શહેર છે જ્યાં આગળ વધવાની અનન્ય તકો મળી રહે. અવિનાશ વ્યાસે પણ મુંબઈની નેશનલ ગ્રામોફોન કંપની સાથે એક ગીત રેકોર્ડ કર્યું. ત્યારબાદ આકાશવાણી પરથી તેમના ગીતો પ્રસારિત થવા માંડ્યા. અવિનાશ વ્યાસે મુંબઈમાં તેમના સૌ પ્રથમ નૃત્યરૂપક ‘જય સોમનાથ’નું સર્જન કર્યું. તેમણે લખેલા ગીત-ગરબાના સંગ્રહમાં મેંદીના પાન (૧૯૪૭) દૂધગંગા, (૧૯૪૮) સથવારો(૧૯૫૨)વર્તુળ વગેરે મુખ્ય છે.
ક્યારેક અનાયાસે એવી કોઈ માહિતી મળે જેને દસ્તાવેજી પુરાવાની જેમ સાચવી રાખવાની હોય. કહે છે કે, પૂજ્ય સંત શ્રી શાંત્વનદાસજી મહારાજને અવિનાશ વ્યાસે કેટલાક પત્રો લખેલા જેમાં એમની આંતરિક યાત્રાની સમૃદ્ધિ છે. એમાં એમણે જીવ અને શિવ વચ્ચેનો સેતુ સાધ્યો છે જેનું જયશંકર સુંદરીના પુત્ર ડૉ. દિનકર ભોજકે સંપાદન કર્યું છે. આ પુસ્તકમાં જુદા પ્રકારની છણાવટ કરવામાં આવી છે.
કહેવાય છે કે મા જગદંબા અને મા નર્મદા પર અવિનાશ વ્યાસની શ્રદ્ધા અખૂટ હતી. એનો ધ્વનિ આ એક પત્રમાં રજૂ થયો છે.
૧૧ /૭ / ૧૯૭૭નો પત્ર
“પ્રેરણામૂર્તિ
“ગુનેગાર લખે એમ લખું છું, કેટલીકવાર દેનાર અને લેનાર એમ બંને દોષિત હોય છે. અત્યારે હું જે પૂરેપૂરો પ્રવૃત્તિમય બની રહ્યો છું એનો જશ જગદંબા કે મા નર્મદાને હોય પણ હવેલીના સાતમા માળે પહોંચવા જેમ સોપાનની જરૂર પડે એમ અને હવામાં ઉડવા એરક્રાફ્ટની જરૂર પડે એમ પરમેશ્વરીનું સાનિધ્ય સાધવા શાંત્વનજીની જરૂર પડે છે. એમનું માધ્યમ જ કારણ બની શકે . રામચંદ્રજીને નૈયાના નાવિકે કહ્યું, “હે રામ તમે તો ભવસાગર પાર કરાવનાર ભગવંત છો. હું તમને નદી પાર ઉતારું કે તમે મને ભવ પાર ઉતારો ? આ બધી મૂંઝવણ આ પ્રકારની છે. હું તો એક ઊંટ જેવો છું. ગમે ત્યાં ભવરણમાં ભટકું પણ મોં તો મારવાડ ભણી જ. મુંબઈ યાદ તો આવે જ. ગુંગળાઈ ગયો છું. અકળાઈ ગયો છું પણ ઘડપણને ભૂલવા પ્રવૃત્તિ જેવું બીજું ઔષધ કયું હોઈ શકે, હવે જમીન પર ઉતરું?
આગળ લખે છે કે——–
“આંખ અવાચક, જીભ આંધળી, કામ કોઈનું કોઈ કરે,
આવ્યા સપના આંખ સંઘરે, ઓછું એ જીભથી નિસરે?”આંખ અવાચક, બોલી શકતી નથી. જીભ આંધળી, દેખી શકતી નથી. સપનાં આંખને આવે છે ને વર્ણન કરે છે જીભ, કદાચ જો આંખ બોલી શકતી હોત તો કેવું સારું? પ્રતીક્ષા પણ એક મનગમતી શિક્ષા છે. વિયોગ પછીનો સંયોગ, એવો બીજો આનંદ કયો?
“કવિતા લખવાની એક મઝા છે, લખાતી કવિતાઓનું એક સંગીત હોય છે જે કવિતાના શબ્દો કવિના કાલાઘેલા શબ્દોનું આસામી છે પરંતુ લખાઈ ગયા પછી કવિના શબ્દોમાં કાવ્ય પ્રગટે છે. એનું સંગીત કવિના લયમાં ખોવાઈ જાય તો પણ સાચા સંગીતકારને એ અનાયાસે જડી જાય છે.
“આવા પુસ્તકો સમય જતાં દસ્તાવેજી પુરાવા બની રહે છે. આવો જ દસ્તાવેજી પુરાવા જેવો એક પત્ર શ્રી રજનીકુમાર પંડ્યાના સૌજન્યથી મળ્યો છે, એ પ્રસ્તુત છે. આ પત્રમાં ‘દૂધગંગા’ પછી ‘સથવારો’ અંગે અવિનાશ વ્યાસના ભીતરની વાત એમના શબ્દોમાં રજૂ થઈ છે.
પ્રસ્તુત છે અવિનાશ વ્યાસ લિખિત પત્ર..
“દૂધગંગા પછી મ્હારા નવનીત ગીત અને સંગીતકમનો ‘સથવારો’ લઈને દોડ્યો આવતો હતો, ત્યાં ઠેસ વાગી. યુરોપ જવાની ઉતાવળમાં, થોડાંક રહી ગયેલાં ગીતને વધારે સ્વરદર્શનથી શણગારવા હતા એટલો ‘સથવારા’ને શણગારી શકાયો નથી. દૂધગંગાના પ્રકાશ પ્રસંગે ઝંખેલી ‘ઝંખના’ પછી થોડાંક વર્ષોનો નાનકડો ગાળો ગુજરી ગયો. એ દરમ્યાન મારી ઝંખેલી ઝંખનાની ઝોળીમાં ઘણું પડ્યું છે અને ઘણું ઘણું નથી પડ્યું. મ્હારું મન કહે છે કે આછા પાતળા અંધકારમાંયે ગુજરાતને જરૂર કોઈ દિશા જડી છે.
“ગુજરાત ગાવા માંડ્યું છે એવો ગર્વ આપણે નહીં અનુભવીએ તો યે ગુજરાત ગુંજવા માંડ્યું છે એવો સંતોષ સર્વત્ર દેખાય છે ખરો. મણિપુરી, ભરતનાટ્યમ્, કથ્થક કે કથકલી, નોખી નોખી આ નૃત્યની નિશાળનું ગુજરાત નિષ્ણાત નહીં બન્યું હોય, પણ જુદાં જુદાં ઝાંઝરનાં રણકારમાં કોનું કયું ઘરેણું છે, એનું પારખું ગુજરાતને જરૂર થતું જાય છે. કુંજનથી કલ્લોલતી કોયલ સરખી નવનીત કવિતાની કેડી ગુજરાતે લાધી છે.
“પહોંચવા ધારેલું પેલું પૂર્ણવિરામ દૂર રહ્યું છે તોયે ગુજરાતને ગીત જડ્યું છે. આટલું ઓછું નથી, હોં.’
છેલ્લી ઘડીયે / અવિનાશ વ્યાસ
તારીખ ૧૬ -૬- ૧૯૫૨
લંડન..
ગુજરાતને જડેલા આ ગીતોમાંથી બાર હજાર ગીતો તો માત્ર યુગપ્રવર્તક ગીતકાર-સંગીતકાર શ્રી અવિનાશ વ્યાસના છે. એમાનું એક ગીત આજે અહીં..
હરિ હળવે હળવે હંકારે, મારુ ગાડું ભરેલ ભારે…
મેં તો લગામ દીધી હાથ હરિને,
હરિ ચાહે તો પાર ઉતારે..દેવની ડેલી દૂર નથી, કઈ કરણી કરેલ કહી દે
ને વધ્યું ઘટ્યું કંઈ પુણ્ય હોય તો પંડને કાજે દઈ દે
સતનામ જેવી કોઈ મૂડી નથી કે જે આવે હારે હારે….
હરિ હળવે હળવે હંકારે, મારુ ગાડું ભરેલ ભારે…
સુશ્રી રાજુલબેન કૌશિકનો સંપર્ક rajul54@yahoo.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
દિવાળીનાં પર્વની શુભકામનાઓ
-
સંદર્ભ વિનાનો નિર્ણય અર્ધી યાદદાસ્તની જ ભૂમિકા ભજવે છે
ધંધેકા ફંડા
ઉત્પલ વૈશ્નવ
સંદર્ભ વિનાનો નિર્ણય અર્ધી યાદદાસ્તની જ ભૂમિકા ભજવે છે.
થોડા સમયથી મારા કામને લગતી નિર્ણય પ્રક્રિયા બાબતે મારા મનમાં ત્રણ પ્ર્શ્નો ઘોળાયા કરે છે :
– નિર્ણય એટલે શું ?
– તેની માલિકી કોની?
– નિર્ણય ખોટો પડે તો શું કરવુ એ માટે શું કરવાની તૈયારી છે ?હમણાથી આ સવાલોને એવા સંદર્ભમાં વિચારી રહ્યો છું, જ્યાં જોખમો અને ફાયદાઓ, વિષયને લગતુંં જ્ઞાન અને અનુભવ તેમજ જવાબદારીઓ અને સત્તાઓ સાવ અલગ જ હોઈ શકે છે.
તબીબી સારવાર અને આરોગ્યની સારસંભાળ સેવાઓ
સારવાર કે સારસંભાળની નોંધોમાં શું નક્કી કરાયું હતું તે સચવાઈ શકે છે.
પરંતુ તે નોંધ પરથી તે પછીની વ્યક્તિને તો એ નિર્ણય શા માટે લેવાયો હતો એ જાણવું પણ જરૂરી છે.એ માટે
– કયા પુરાવા મહત્વના ગણાયા હતા.
– કઈ બાબતે અનિશ્ચિતતા રહી ગઈ હતી.
– પછીથી શું બદલી જઈ શકે / ગયું.અને તે પછી કોણે (ક્યારે, કયા સંજોગોમાં) શું પગલાં લેવાનાં છે.
તેના પરથી મારા મનમાં તંત્રવ્યવસ્થાને લગતા જે સવાલો પેદા થયા તે હજુ ઘુમરાયા કરે છે :
– નોંધમાં જે લખાયું તે સિવાય શું યાદ રખાવું જરૂરી છે?
– જે સંભાળ લેવાઈ રહી છે તે માટે જવાબદાર વ્યક્તિઓને, ક્યાંથી શરૂઆત થઈ અને શું ખોટું પડ્યું જેવા મૂળ સંદર્ભ મળી શકે ખરા ?
હું આ બાબતને એક તબીબની દૃષ્ટિએ નહીં પણ તંત્ર્ વ્યવસ્થા ઘડનાર તરીકે જોઈ રહ્યો છું.
તબીબી તારણો તબીબ પાસે જ રહી જાય છે.
અને કામને પુરેપુરૂં સમજ્યા વિના આ બાબતનો ઉપાય AI છે તેવું માની લેવા નથી માગતો.
ખરૂં છીંડું નોંધમાં રહી શકે છે.
– કે પછી હાથબદલા સમયે રહી શકે છે..
– કે પછી કામના ભારણ બાબ્તે રહી શકે છે
– અને નહીં તો પછી, માલિકીપણા બાબતે રહી શકે છે.
– અથવા તો એ માટેનાં પ્રોત્સાહનમાં રહી શકે છે.વધારે શક્યતા, આ દરેક વચ્ચે થતાં આપસી આદાનપ્રદાનમાં મળી આવવાની છે.
એટલે ઉપાય મળી જવાની આ જાહેરાત નથી.
આ તો કામકાજ અંગેની તપાસ માત્ર છે..આ અંગે મને જે વિચારો આવી રહ્યા છે, જે પ્રશ્નો ઊઠી રહ્યા છે, કે હું જે કંઈ જાણું છું તેની સીમાઓ શું છે એ બધાં પર હું હજુ જે કંઈ લખીશ તે હવે પછીથી રજૂ કરતો રહીશ.
→ ધંધેકા ફંડા – નિર્ણયની નોંધ શું થયું હતું તે સાચવી શકે છે. નિર્ણય અંગેનો સંદર્ભ તે પછી જેણે કામ કરવનું છે તેને માટે એ નિર્ણય શા માટે લેવાયો એ સમજવામાં મદદરૂપ બની શકે છે.
-
‘મૂલ્ય’ અને ‘વ્યય’ – બન્ને પર સતત નજર રાખવી જોઈએ
સ્વ-વિકાસ : વિચાર વલોણું
તન્મય
“મૂલ્ય વૃદ્ધિ પહોંચતી કરવી” એ આજકાલ સૌથી વધારે ચલણી શબ્દપ્રયોગ બની રહેલ છે.
કંપનીઓ વધુ ને વધુ મૂલ્ય પહોંચતું કરવા વિવિધ પદ્ધતિઓનો અપનાવી રહેલ છે. સંસ્થામાં લોકોનું મૂલ્યાંકન પણ તેમના દ્વારા સર્જાયેલાં / ઉમેરાયેલાં મૂલ્યના આધારે કરવામાં આવે છે. ગ્રાહકો તેમના દ્વારા ખરીદેલા ઉત્પાદનો અને સેવાઓમાં “મૂલ્ય-વૃદ્ધિ”ની અનુભૂતિ શોધે છે.
બધો ખેલ મૂલ્યનો છે એ વિશે બધાં સંમત થશે. મૂલ્ય વિતરણ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવું એ કોઈપણ વ્યવસાયના સતત વિકાસના મૂળમાં છે.
ગ્રાહકોને ઉચ્ચ કક્ષાની અનુભૂતિપૂર્ણ મૂલ્ય પહોંચતું કરવા વ્યવસાય જગતના અગ્રણીઓ જટિલ વ્યૂહરચનાઓનો અમલ કરતા રહે છે, સમયાંતરે સંગઠનનું પુનર્ગઠન કરતા રહે છે, નવી નવી પહેલો વિશે વિચારમંથન કરતા રહે છે, તેમની હાલની પ્રક્રિયાઓમાં સુધારાઓ કરતા રહે છે, તેમજ વેચાણ, તાલીમ, કર્મચારીઓ જેવાં વિવિધ પરિમાણો પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરતા રહે છે.
પરંતું એવું થતું હોય છે, ક્યાંક, સતત પુનર્ગઠન અને સુધારણાની આ પ્રક્રિયામાં, ‘વ્યય’ પેદા થઈ બેસે છે. કારણ વિનાની જટિલતા, બાબુશાહી માળખાં, ક્લિષ્ટ તંત્ર વ્યવસ્થાઓ, બિનઉત્પાદક સુધારણા પ્રવૃત્તિઓ પર વધારે સમયનો ખર્ચ, વારંવાર કરવાં પડતાં પુનર્કાર્ય અને મૂલ્ય પહોંચાડવામાં સીધી રીતે ફાળો ન આપતી બાબતો પર ફાળવાતાં સંસાધનો જેવા અનેક ‘વ્યય’ રોજબરોજનાં કામકાજમાં પગપેસારો કરી નાખે છે.
વધુ ચિંતાની વાત એ છે આવો પગપેસારો મહદ્ અંશે વારંવાર ઘુંટાતો અને પ્રસરતો બની જાય છે – વધુ મૂલ્ય ઉમેરવાની શોધમાં, વધુને વધુ જટિલતા ઉમેરાતી રહેતી છે. આ જટિલતામાંથી પરિણમતો વ્યય ગ્રાહકોને મૂલ્ય પહોંચાડવાથી લઈને એક તબક્કે મૂલ્ય વૃદ્ધિમાં જ અવરોધક બની રહે છે. સરળ શબ્દોમાં કહીએ તો, વ્યય એ પ્રક્રિયાની અંદરની કોઈપણ એવી પ્રવૃત્તિ છે જે પ્રક્રિયામાં મૂલ્ય ઉમેરતી નથી. “વ્યય દૂર કરતાં રહેવું” એ સશક્ત, ચુસ્ત અને ઉત્પાદક સંસ્થાનાં સંગઠનની ચાવી છે.
નક્કર વાત: ગ્રાહકો માટે મૂલ્ય વિતરણ વધારવાના પ્રયાસો વધુ જટિલતા અને વ્યય પેદા ન કરી બેસે તે અંગે સતત સજાગ રહેવું જરૂરી છે, કેમકે તે જ એવી બાબત બની બેસી શકે છે જે મૂલ્ય પહોંચતું કરવામાં અવરોધ બની રહી શકે છે. વ્યય દૂર કરવો એ મૂલ્ય વધારવાનો, સરળતા જાળવી રાખવાનો અને પરિણામોની ગુણવત્તા વધારવાનો શ્રેષ્ઠ માર્ગ છે.
આ શ્રેણીના લેખક શ્રી તન્મય વોરાનો સંપર્ક tanmay.vora@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઇ શકે છે.
-
ચંઘીસખાનનું સામ્રાજ્ય – મૉન્ગોલિયા : ૩
પ્રીતિ શાહ-સેનગુપ્તા
મૉન્ગોલિયા દેશના મોટા ભાગમાં ફેલાયેલું છે અતિવિશાળ એવું ગોબીનું રણ. પૂરા પાંચ લાખ ચો.મા.નું એનું ક્ષેત્રફળ છે. પૂર્વથી પશ્ચિમે એની લંબાઈ એક હજાર માઇલ છે, અને ઉત્તરથી દક્ષિણે એની પહોળાઈ પાંચસો માઇલ છે. આ ઉપરાંત, રેતીની આંધીઓને કારણે, દર વર્ષે ૧૪૦૦ ફીટ જેટલું એ વધતું જાય છે -ખાસ કરીને એના દક્ષિણ ભાગમાં. આ ભાગ ચીનની સરહદમાં છે, ને ચીનને ઘણું નુકસાન પહોંચી રહ્યું છે.
આમ તો ગોબીનું રણ, સમુદ્રની સપાટીથી ત્રણ હજારથી પાંચ હજાર ફીટ જેટલે ઊંચે આવેલું છે. પણ એની દક્ષિણ-પશ્ચિમે આવેલા, તિબેટમાંના ઊંચા પર્વતોને લીધે ગોબીમાં વરસાદ નથી થતો, અને એ ઠંડું રણ ગણાય છે. ત્યાં બરફની આંધીઓ પણ ઊઠતી રહે છે. ગોબીના જુદા જુદા ભાગોમાં કુદરત પણ જુદી જુદી જાતની છે – ક્યાંક પર્વતો, ક્યાંક પાષાણ-શિલાઓ, ક્યાંક કોતરો, ક્યાંક ગુફા, ક્યાંક રેતીની ટેકરીઓ, તો ક્યાંક સાવ સપાટ મેદાન. ઉનાળાના ખૂબ ટૂંકા ગાળા દરમ્યાન ઘણો તાપ-તડકો અને અત્યંત ગરમી હોય છે. આ સમયે હજારો માઇલોમાં લીલું ઘાસ ઊગી નીકળે છે, અને વચમાં વચમાં થોડાં ફૂલો પણ દેખાઈ જાય.
સાંદર્ભિક તસવીરઃ નેટ પરથી બરાબર આવા સમયે મેં ગોબીને જોવા જવાની વ્યવસ્થા એક પ્રવાસ-જૂથ સાથે કરેલી. ઉલાનબાતરના સ્ટેશનેથી રાતની ટ્રેન લેવાની હતી. પ્લૅટફૉર્મ તો એટલું ચોખ્ખું, કે માન થાય. આ પણ ત્રીજા વિશ્વનો જ દેશ છેને. ઘણા સ્થાનિક લોકો ઉતાવળે આમતેમ જતા હતા. એમને માટેની બોગી આપણા થર્ડ ક્લાસ જેવી હોય તેવું લાગ્યું. પરદેશીઓને માટેની બોગીને આપણા ફર્સ્ટ ક્લાસ સાથે સરખાવી શકાય. બરાબર આપણે ત્યાંની ટ્રેનો જેવી જ લાગે. હું માનું છું, કે આ ટ્રેનો ભારતમાં જ બની હોવી જોઇએ. કદાચ મિટર ગેજથી થોડી સાંકડી હોઈ શકે છે.
રાતના અંધારામાં ભૂમિ જોવા ના મળી, એ ના ગમ્યું. ટ્રેન કદાચ બે-ત્રણ વાર ઊભી રહી હશે, પણ ઊઠીને જોવા ના જવાયું. જોકે બારી ખૂલતી પણ નહતી, ને હું ઉપલી બર્થ પર હતી. ખૂબ વહેલી સવારે ટ્રેન થોડો વખત ક્યાંક અટકી ગઈ હશે, ને પછી છ વાગતાંમાં તો ગોબીમાંના એક ટાઉનના સ્ટેશને આવી પહોંચી. સિરિલિક લિપિમાં લખેલું નામ ઊકલે તો નહીં, પણ મેં નામ પૂછ્યું ખરું. મૉન્ગોલિયન લોકો બોલે છે ખૂબ ઝડપથી. મને એ નામ સરખું સંભળાય જ નહીં, એટલેકે ખ્યાલ જ ના આવે કે શું બોલે છે. એવું બોલે, કે ‘શાઁશાઁ’ જેવું જ સંભળાય! ચારેક વાર પૂછ-પૂછ કર્યા પછી સમજાયું, કે આ જગ્યાનું નામ સાયન્શાન્ડ હતું. પૂર્વીય ગોબી પ્રોવિન્સનું એ મુખ્ય ટાઉન હતું.
સ્ટેશનેથી પંદરેક માઇલ દૂર બનાવવામાં આવેલા રહેઠાણ-કૅમ્પ પર મિનિ-બસમાં જવા માંડ્યાં ત્યારે ટાઉનનાં રહેવાસી ને સરકારી મકાનો જોવા મળ્યાં. કેટલાંક બહુમાળી મકાનો થયેલાં હતાં, અને નાનાં ઘર પણ હતાં. બધું જરા જૂનું લાગે. બરાબર રણની વચમાં, એટલે કદાચ સતત રેતીના હુમલાથી બાંધકામ ખવાઈ જતાં હશે. અહીં હૉસ્પિટલ, સ્કૂલો અને યુનિવર્સિટી પણ છે. અહીં જ ભણીને ડૉક્ટર થયેલી એક યુવતી મળેલી. જીન્સમાં સજ્જ, કડકડાટ અંગ્રેજી બોલે, દુનિયાના કોઈ પણ ભાગમાંની હોઈ શકે એવી મૉડર્ન, પણ હતી મૉન્ગોલિયન. ગોબીના રણની રિક્ત-વિયુક્ત વિસ્તૃતિમાં ભરપુર રીતનું જીવન છે, અને તે આપણને વિસ્મિત કરતું રહે છે.
જોકે ચારે બાજુ રહેલો છે ભૂમિનો અનંત લાગતો વિસ્તાર – ખાલી, શાંત, સ્તબ્ધ, જિગ્નાસાપ્રેરક. ટૂંકા ઘાસને લીધે બધે ‘લીલા રણ’ જેવું હતું. ક્યાંક ઘેટાં, ગાય, ઘોડા અને આ પ્રદેશમાં લાક્શણિક એવાં બે ખૂંધવાળાં ઊંટ દેખાઈ જતાં હતાં. દૂર દૂર સુધી હતો કેવળ રણ-પ્રદેશ. અડધાએક કલાકે અમારા રાતવાસાની જગ્યા આવી. ‘ગૅર’ કહેવાતા, ત્રીસેક લાક્ષણિક મૉન્ગોલિયન તંબુ-ઘર ત્યાં બનાવેલા હતા. દરેકમાં ચાર ખાટલા, પૂરતું ઓઢવા-પાથરવાનું, એક ટેબલ, અને વીજળીની બત્તી. એક બારણું, તે એટલું નીચું કે આવતાં-જતાં દરેક જણનું માથું બે-ત્રણ વાર તો અથડાય જ! પણ બારણા પર સરસ ડિઝાઇન કરેલી ખરી!
સાંદર્ભિક તસવીરઃ નેટ પરથી સ્થાનિક પુરુષો આવા ‘ગૅર’ બે કે ત્રણ કલાકની અંદર બનાવી દઈ શકે છે. જ્યારે સ્થાનાંતર કરવાનું હોય ત્યારે તરત એમને છૂટા પણ કરી દઈ શકાય છે. ગૅરના ગોળ માળખા, તથા એની છત માટેનાં લાકડાનાં પાટિયાં હવે તૈયાર મળે છે. એ બધું રીતિસર ગોઠવી દીધા પછી ગોળ માળખા પર રૂ, પોલિયાસ્ટર વગેરેની જાડી સામગ્રી વીંટાળે; એના પર જાડું કાપડ બાંધે, જેથી બહારથી ગૅર વ્યવસ્થિત દેખાય. પછી બારણું લગાવી દે, ને બસ, ગૅર તૈયાર! છેક ઉપર હવા-ઉજાસને માટે એક ગોળ બાકોરું ખુલ્લું રાખે છે, કે જે સહેલાઈથી બંધ પણ થઈ શકે છે.
જે પ્રજા રણમાં વસે છે એમનો શિયાળો ઘણો આકરો હોય છે, ને તેથી ગૅરને ફરતે ખૂબ જાડું પડ જરૂરી છે. વળી, રસોઈ પણ ગૅરની અંદર જ કરવાની, એટલે ઉપર ચિમનીની જેમ એક બાકોરું હોય તે પણ જરૂરી છે. અહીં વરસાદ લગભગ નહીં, ને બરફ પણ ઓછો, પરંતુ પવન સખત વાય, અને અત્યંત ઠંડો પણ હોય. અમે તો એની કલ્પના કરીને સંતોષ પામી લીધો.
ગોબીમાંના મારા સમય દરમ્યાન હવામાન સહેજે ૧૦૫ ફેરનહીટ જેવું હતું. તડકો ખૂબ, પણ ઘામ નહીં, એટલે એ ગરમી સહન કરી શકાઈ. મને તો એ નિર્બંધ પ્રદેશ ખૂબ આકર્ષી રહ્યો. મનમાં થયા કર્યું કે ગોબી કહેવાતું આ સ્થાન ખરેખર તો છે ગેબી.
ક્રમશઃ
સુશ્રી પ્રીતિ શાહ-સેનગુપ્તાનો સંપર્ક preetynyc@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઇ શકે છે.
-
નાણાં ખર્ચ્યા વિના ખરીદીનો આનંદ મેળવવાનો ‘અધિકૃત’ ઊપાય
ફિર દેખો યારોં
બીરેન કોઠારી
શોપિંગ એટલે કે ખરીદી ઘણા માટે જરૂરિયાત, ઘણા માટે શોખ, તો ઘણા માટે વળગણ બની રહ્યું છે. છેલ્લાં થોડાં વરસોમાં ઓનલાઈન ખરીદીની સુવિધા, અને ઘણે બધે ઠેકાણે એક વાર મંગાવ્યા પછી તેને સરળતાથી પાછી મોકલવાની વ્યવસ્થાને કારણે વળગણથીય આગળ, ઘણા લોકો માટે આ બાબત એક નવી રમત બની રહી છે. હવે તેમાં એક નવો ફણગો ફૂટ્યો છે. તે એવો કે વેબસાઇટ ખોલો, મનગમતી વસ્તુ પસંદ કરો, તેને કાર્ટમાં મૂકો, ક્યારેક તો ચેકઆઉટ સુધી પણ જાવ-પણ એ પછી ન પૈસા ચૂકવવાના કે ન એ વસ્તુ તમને પહોંચાડવામાં આવે.
ખરીદી કરનારને પહેલેથી જ જાણ હોય કે આ સાઈટ પરની વસ્તુઓ નકલી છે. તે કદી આવવાની નથી, એમ પોતે એના નાણાં પણ ચૂકવવાના નથી. કેમ કે, આવી શોપિંગ વેબસાઇટોનો હેતુ જ ખરીદી કર્યા વગર ખરીદીનો અનુભવ કરાવવાનો છે. એટલે કે વસ્તુ ખરીદવાની નહીં, પણ તેને શોધવાની, પસંદ કરવાની અને મેળવવાની અપેક્ષા અહીં મુખ્ય આકર્ષણ છે. આ વાત પહેલી નજરે વિચિત્ર જણાય.
આવી અનેક વેબસાઈટ ખૂલી છે. કોઈકમાં ઑનલાઈન ભોજનનો ઓર્ડર કરવાનો છે, કોઈકમાં મનપસંદ પ્રવાસન સ્થળોની પસંદગી અને ત્યાં જવાનો કાર્યક્રમ બનાવવાનો છે, તો કોઈકમાં કશીક ખરીદી કરવાની છે. અમુક વેબસાઈટમાં એવી સુવિધા પણ છે કે ડીલીવરી કરનારને ગ્રાહકનું ઘર નથી મળી રહ્યું એવો ફોન આવે. અલબત્ત, આ બધું એ રમતનો જ હિસ્સો છે. આવી સાઇટ્સને ‘ડોપામાઈન શોપિંગ સાઇટ્સ’ કહેવામાં આવે છે. આપણે જાણીએ છીએ એમ ડોપામાઈન મગજમાં કામ કરતું એક રાસાયણિક સંદેશાવાહક છે. તે ઇનામની અપેક્ષા, પ્રેરણા અને કંઈક મેળવવાની ઇચ્છા સાથે જોડાયેલી લાગણી સાથે સંકળાયેલું છે. નવી વસ્તુ જોવી, તેને મેળવવાની કલ્પના કરવી અને ખરીદી તરફ આગળ વધવું એમ કરનારને ઉત્તેજિત કરી શકે છે. આથી આવા અનૌપચારિક નામે તે ઓળખાય છે.
કોઈ પણ વસ્તુ ખરીદીએ, ખાસ કરીને ઑનલાઈન, ત્યારે તેને શોધવાની, તેની કિંમતની સરખામણી કરવાની, કાર્ટમાં મૂકવાની સમગ્ર પ્રક્રિયા ઘણાને આનંદ આપે છે. ઑનલાઇન શોપિંગમાં થોડીક જ ક્લિકમાં સેંકડો વસ્તુઓ નજર સામે આવી જાય છે. ‘માત્ર 2 બાકી’, ‘આજે જ ઑફર’, ‘તમારા માટે ખાસ પસંદગી’ જેવી સૂચનાઓ ખરીદી પહેલાં જ એક પ્રકારની ઉત્સુકતા ઊભી કરે છે. ભલે એ આભાસી હોય! એવુંય બને કે મંગાવેલી વસ્તુ મળી ગયા પછી એ ઉત્તેજના ઓછી થઈ શકે અને ફરી નવી વસ્તુ શોધવાની પ્રક્રિયા શરૂ થાય. સાદી ભાષામાં કહીએ તો આનંદ પરિણામનો નહીં, પણ પ્રક્રિયાનો હોય છે.
નકલી શોપિંગ સાઇટો જાણે કે આ જ પ્રક્રિયાને અલગ કરી આપે છે. અહીં ખરીદીનું પરિણામ જરૂરી નથી. ખરીદીની પ્રક્રિયા જ પૂરતી છે. હકીકતમાં, સામાન્ય ઈ-કૉમર્સમાં ‘કાર્ટ’ની ભૂમિકા બહુ રસપ્રદ છે. એવું જરાય નથી કે કાર્ટમાં વસ્તુ મૂકવી એટલે ખરીદી થઈ ગઈ. ઘણા લોકો વસ્તુઓ કાર્ટમાં મૂકતા કે કાઢતા રહે છે અને પછી ખરીદતા નથી. ક્યારેક તેમને સમજાય છે કે પોતાને એ વસ્તુની ખરેખર જરૂર નથી. એટલે કાર્ટ એક પ્રકારનું માનસિક વિરામસ્થાન પણ બની શકે છે-ઇચ્છા અને નિર્ણય વચ્ચેનું સ્થાન.
ડિજિટલ બજાર આ અંતરને શક્ય તેટલું નાનું કરવા માગે છે. સામાજિક નેટવર્કિંગનાં માધ્યમો પર નવી વસ્તુઓ સતત દેખાય છે. ઇન્ફ્લુઅન્સરો કે જાણીતા લોકો કોઈ વસ્તુ વાપરતા દેખાય છે. જાહેરાતો આપણી અગાઉની શોધખોળને યાદ રાખે છે. ઈ-કૉમર્સ સાઇટો આપણે પહેલાં શું જોયું, શું પસંદ કર્યું અને શું ખરીદ્યું તેના આધારે નવી વસ્તુઓ સૂચવે છે. હવે એ.આઈ. આ પ્રક્રિયાને વધુ વ્યક્તિગત અને અંગત બનાવે છે. પરિણામે આપણે શું ખરીદવું જોઈએ એ નક્કી કરતા પહેલાં જ આપણને શું ગમવું જોઈએ તેની આસપાસનું ડિજિટલ વાતાવરણ તૈયાર થઈ શકે છે. એટલે એ સવાલ પણ થાય કે આપણી ઇચ્છાઓ ખરેખર કેટલી પોતાની છે?
જાહેરાતો આપણને સંપૂર્ણપણે નિયંત્રિત કરે છે કે દોરે છે એમ સંપૂર્ણપણે કહેવું અઘરું છે. અંતિમ નિર્ણય હજુ પણ આપણો હોઈ શકે છે. પરંતુ સતત દેખાતી રહેતી વસ્તુઓ, મર્યાદિત સમયની ઑફરો, વ્યક્તિગત ભલામણો અને સામાજિક દબાણ મળીને ખરીદી માટેનું વાતાવરણ જરૂર ઊભું કરે છે.
આ વિચાર દક્ષિણ કોરિયાથી શરૂ થયેલા ‘ડોપામાઈન સાઇટ્સ’ના ટ્રેન્ડમાંથી ઊદ્ભવ્યો. ભારતમાં ઉદયપુરના ૨૬ વર્ષના સોફ્ટવેર ડેવલપર્સ પૂર્વાંશ પરમાર અને અંશુલ શર્માએ ભોજનને લગતી એક સાઈટ બનાવી, જેની પાછળ તેમનો પોતાનો અનુભવ કારણભૂત હતો. અંશુલ શર્માને પોતે ઑનલાઇન વસ્તુઓ બ્રાઉઝ કરીને કાર્ટમાં નાખવાની, પણ ખરીદી ન કરવાની ટેવ હતી. એ અનુભવ પરથી બંનેએ એવી સાઇટ બનાવી, જ્યાં ખાવાનું પસંદ કરી શકાય, કાર્ટ ભરી શકાય અને ડિલિવરી ટ્રૅક પણ કરી શકાય- પણ ખરેખર ન પૈસા ચૂકવવાના હોય કે ન ખાવાનું મળવાનું હોય. તેમની બીજી સાઇટમાં તમે પ્રવાસનું સ્થળ પસંદ કરી શકો, ફ્લાઇટ, સીટ, હોટેલ અને પ્રવાસનો કાર્યક્રમ ગોઠવી શકો અને વર્ચ્યુઅલ ફ્લાઇટમાં બેસી પણ શકો. પણ વિમાન ક્યારેય ઉડતું નથી. સાઇટનો હેતુ પણ એ જ છે-પ્રવાસ કર્યા વગર પ્રવાસનું આયોજન અને તેની અપેક્ષાનો આનંદ મેળવવો. આ સાઇટને અત્યાર સુધી એક લાખથી વધુ મુલાકાતીઓ મળ્યા હોવાનો સ્થાપકોનો દાવો છે.
સાંદર્ભિક તસવીરઃ નેટ પરથી આમ, વાસ્તવિક બજાર આપણને કહે છે ‘ખરીદો’. નકલી બજાર કહે છે ‘ખરીદ્યા વગર ખરીદીનો આનંદ લો.’ ડિજિટલ બજારનો વ્યાપ હવે માત્ર વસ્તુ વેચવાનો નથી. ઇચ્છા ઊભી કરવાનો પણ છે. વાત એટલી છે કે આપણે બજારમાં વસ્તુઓ શોધીએ છીએ, એમ બજાર પણ આપણી અંદર નવી ઇચ્છાઓ શોધી રહ્યું છે. કદાચ આવનારા સમયમાં આપણે વસ્તુઓ નહીં, પણ તેને મેળવવાની લાગણી જ ‘ખરીદતા’ થઈ જઈશું.
‘ગુજરાતમિત્ર’માં લેખકની કૉલમ ‘ફિર દેખો યારોં’માં ૨૯- ૧૦– ૨૦૨૬ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો હતો.
શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી -
એક અનોખી ચિત્ર શ્રેણી – આનંદ અનુભવ – શિલ્પકાર – કલાકાર : રાઘવ કનેરિયા
એક ઉમદા વ્યક્તિ અને કલારસિક શિલ્પકારની કારકિર્દીનો આછો પરિચય
રજુઆતઃ સરયૂ મહેતા-પરીખ
શિલ્પ કલાકૃતિઓ માટે કલારત્નો, સુવર્ણચંદક, રૌપ્યચંદ્રકો, કાંસ્યચંદ્રકોથી સન્માનિત રાઘવભાઈ કેનેરીયાનો જન્મ ૧૯૩૬માં એક નાનકડા ગામ અનિડામાં, ખેતીવાડી કરતા પરિવારમાં થયો હતો. ધોરણ ૭ સુધીનું પ્રાથમિક શિક્ષણ ગામની શાળામાં અને ધોરણ ૮ થી ૧૦ સુધીનો અભ્યાસ નજીકના ગામ ગોંડલ ખાતે સગરામજી હાઇસ્કૂલમાં કરેલ હતો. અનેક મુશ્કેલીઓ પાર કરી, ૧૯૫૪માં મહારાજા સયાજીરાવ યુનિવર્સિટી, બરોડામાં શિલ્પ વિભાગ, ફાઇન આટૅ ફેકલટીમાં પ્રવેશ મેળવ્યો. જ્યાં ૧૯૫૯માં ફર્સ્ટ ક્લાસ સાથે ઉત્તિર્ણ થયા.
બે વર્ષ માટે ભારત સરકારની નેશનલ શિષ્યવૃતિ બાદ બ્રીટીશ ગવર્નમેન્ટની કોમનવેલ્થ સ્કોલરશિપ મળી. M.A. લંડન રોયલ કોલેજ ઓફ આર્ટ. તે સમય દરમિયાન તેમની કલાકૃતિઓને સર રોબર્ટ સેન્બરી એવાર્ડ મળેલ. રીસર્ચ સ્ટુડન્ટ અને લંડનની વોલ્થમાસ્ટો આર્ટ કોલેજમાં લેક્ચરર તરિકે શિલ્પકલાના બે વર્ષ શિક્ષણકાર્ય કર્યું. મેળવેલ જ્ઞાનનું વાવેતર દેશમાં કરવાની ઇચ્છા સાથે, માતૃસંસ્થા, વડોદરાની ફાઇન આર્ટસ કોલેજમા, અધ્યાપક બન્યા.
પ્રોફેસર રાઘવભાઈ નમ્રભાવે કહે છે કે, “જે કંઇ શિલ્પકલાનું જ્ઞાન હતું તેના બીજની મારા વિદ્યાર્થીઓમાં રોપણી કરી. સ્થાનિક વિદ્યાર્થીઓ ઊપરાંત દેશ-વિદેશના સ્કોલર્સને મારી આવડતની વહેંચણી કરવાને નિમિત્ત બન્યો.
કુદાકુદ કરીને પોતાનો આનંદ વ્યક્ત કરતું વાછરડું. કાંસાનું શિલ્પ, 15″×13″× 28″ માતા સંતોકબેનના ભરતકામની ડિઝાઇનથી માંડીને, ખેતરોમાં કામ કરતા કુદરતી ગ્રામીણ વાતાવરણનો પ્રભાવ તેમણે આધુનિક કળામાં તેમના મૂળને મજબૂત રીતે પકડી રાખ્યા. પ્રાણીઓ પ્રત્યેનો સ્નેહભાવ અને તેમના હલનચલનની સમજ તેમના શિલ્પોમાં સ્પષ્ટપણે દેખાય છે.
નંદિ – સુંદરતા, તાકાત અને છટાનું નિરુપણ કરવાની કોશિષ કરી છે. આ શિલ્પ સ્ટેઈનલેસ સ્ટીલમાથી બનાવેલ છે 
બેસવા જતો નંદિ. | સ્ટેઈનલેસ સ્ટીલ. 33″ ×17″ × 48″ 
બીજમાંથી ફૂટતો ફણગો અથવા અંકુરિત થતું અનાજનું બી. | Artist: Raghav Kaneria at work આ શિલ્પ લોખંડમાથી બનાવેલ છે…કલ્પના શક્તિ દોડાવીને કૃતિ બનાવી. 48″ × 48″
આ શિલ્પ પણ બીજના ફણગાનું જ છે.આ શિલ્પમા બીજમાંથી ફણગો ફૂટી ગયેલ છે. શિલ્પ પણ લોખંડમાથી બનાવેલ તેનું માપ 33″ × 15″ અને ઊંચાઈ 56″ છે.
ગણેશ, કાંસાનું શિલ્પ છે, 20″×20″ × 30″ 
This, 9 feet sculpture was commissioned by an industry ૧૯૫૭. હળવું સ્ટીલ, ૧’ x૧.૫’ x ૧૪’ ,આર્ટ કાઉન્સિલ કલેક્શન, ઇંગ્લેન્ડ
કેસરી રંગનુ શિલ્પ પણ બીજમાંથી ફૂટેલા ફણગાનું છે શહેર વડોદરામાં નીવૃત્તિનો પ્રવૃત્ત સમય ગાળ્યા પછી, તેમના પત્ની શકુંતલા સાથે, પુત્ર અંકુરના કુટુંબ સાથે ઓસ્ટિન, ટેક્સાસમાં સ્થાયી થયા છે. ઓસ્ટિનમાં અનોખી કલાકારીથી ગણેશના ચિત્રો બનાવે છે જે
Ankur Kaneria<ankurkaneria@hotmail.com ઉપલબ્ધ છે.
ગ્રામ્યપ્રદેશની રસપ્રદ ફોટોગ્રાફી માટે શ્રી.કનેરિયાને છ એવોર્ડ્સ મળેલા છે.પ્રોફેસર રાઘવ કનેરિયાને તેમની કલા યાત્રાએ કુલ ૩૨ એવોર્ડ્સ અપાવેલા છે, જેમાં Grand – Pix of A.C.C. Of UNESCO, Tokyo, Japan જેવાં સાત આંતર-રાષ્ટ્રિય પારિતોષિકોનો સમાવેશ થાય છે..
શિલ્પ કલાકૃતિઓને કલારત્નો, સુવર્ણચંદક, રૌપ્યચંદ્રકો, કાંસ્યચંદ્રકો અને પ્રથમ પુરસ્કારનો સમાવેશ થાય છે. તેમનું લાઈફ ટાઈમ અચિવમેન્ટ એવોર્ડ થી પણ સન્માન થયેલ છે .
પ્રોફેસર રાઘવ કનેરિયા. contact: Ankur Kaneria<ankurkaneria@hotmail.com
Saryu Parikhસરયૂ પરીખ www.saryu.wordpress.com
-
કાર્ટૂનકથા (૩૨)
બીરેન કોઠારી
આ શ્રેણીમાં માત્ર ‘સાહિત્ય’ના વિષયને કેન્દ્રમાં રાખીને ચીતરેલાં કાર્ટૂન મૂકવામાં આવે છે, જે વાર્તા સામયિક ‘વારેવા’માં અગાઉ પ્રકાશિત થઈ ચૂક્યાં છે.
‘વારેવા’ના બત્રીસમા અંકમાં આ કાર્ટૂન પ્રકાશિત થયાં હતાં.
વાર્તાવ્યંગ્ય
શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી) -
વીસમી એશિયન ગેમ્સની વ્યવસ્થા અને વર્તનના ખેલની કથા
નિસબત
ચંદુ મહેરિયા
સાંદર્ભિક તસવીરઃ નેટ પરથી રમતોના મહાકુંભ તરીકે ઓળખાતી એશિયન ગેમ્સ અને તેની વાંસોવાસ એશિયન પેરા ગેમ્સની પૂર્ણાહુતિ થઈ ગઈ છે. જાપાનના આઈચી નાગોયા(Aichi-Nagoya) ખાતે યોજાયેલી આ વીસમી એશિયન ગેમ્સ રમતો સિવાયના તેના આયોજન, વ્યવસ્થા અને વર્તનના કારણોથી કાયમ સ્મરણ અને ચર્ચામાં રહેશે. ૧૨.૩ કરોડની વસ્તીનું જાપાન એક સમૃધ્ધ અને વિકસિત રાષ્ટ્ર છે. અગાઉ ત્યાં બે વખત એશિયન ગેમ્સ રમાઈ હતી અને ઓલમ્પિકનું આયોજન પણ તે કરી ચૂક્યું છે. માળખાકીય સવલતો અને સંસાધનોમાં તે એશિયાના દેશોમાં મોખરાનું સ્થાન ધરાવતો દેશ છે. તેમ છતાં એશિયન ગેમ્સના તેના આયોજનમાં જોવા મળેલી ખામીઓથી તેમાં ભાગ લેનારા દેશોને ઘણી મુશ્કેલીઓ સહેવી પડી હતી. ‘ એશિયન ગેમ્સના ઈતિહાસનું આ સૌથી ખરાબ આયોજન’ જેવી આકરી ટીકા પણ કેટલાકે કરી છે.
૧૯૪૮માં લંડન ઓલમ્પિક વખતે એશિયાના દેશોએ પણ સાથે મળીને એશિયન ગેમ્સનું આયોજન કરવું જોઈએ તેવો વિચાર પ્રો. ગુરુદત્ત સોઢીએ વહેતો મૂક્યો હતો. જી.ડી.સોઢી સ્પોર્ટસ એડમિનિસ્ટ્રેટર અને ભારતીય ઓલમ્પિક સમિતિના પ્રતિનિધિ હતા. તેમના વિચારને વ્યાપક સમર્થન મળ્યું. તત્કાલીન વડાપ્રધાન જવાહરલાલ નહેરુના ટેકા પછી તો ૧૯૫૧માં પહેલી એશિયન ગેમ્સ નવઆઝાદ ભારતમાં રમાઈ હતી.
દિલ્હીમાં રમાયેલી પહેલી એશિયન ગેમ્સમાં ૧૧ દેશોના ૪૮૯ રમતવીરોએ ભાગ લીધો હતો અને કુલ રમતો માત્ર ૬ જ હતી. ૨૦૨૬ની વીસમી એશિયન ગેમ્સમાં એશિયાના માન્યતાપ્રાપ્ત લગભગ બધા ૪૫ દેશો અને એશિયામાં રહેતા શરણાર્થીઓ સાથે ૪૬ ટીમોએ ભાગ લીધો હતો. દર ચાર વરસે યોજાતી એશિયન રમતોમાં ૨૦૨૬માં ૪૬૯ સ્વર્ણપદકો માટે ૪૩ રમતો હતી અને હજારો સ્પર્ધકો હતા. એશિયન રમતોનું સ્થાન દુનિયામાં ઓલમ્પિક પછીનું છે. જાપાન સહિતના કેટલાક દેશોમાં ત્રણ વખત તે રમાઈ છે. થાઈલેન્ડમાં સૌથી વધુ ચાર વખત તેનું આયોજન થયું હતુ. એશિયાના દેશોમાં રમતની ભાવના અને સાંસ્કૃતિક આદાન-પ્રદાન વિકસે, ખેલદિલી કેળવાય તથા એકતા વધે તેવો તેનો ઉદ્દેશ છે. ૨૦૨૬ની એશિયન ગેમ્સની થીમ ‘ ઈમેજિન વન એશિયા’ હતી તે તેના મૂળ ઉદ્દેશને સાર્થક કરે છે.
૧૯૫૧ની પહેલી એશિયાઈ રમતોમાં ભારતનું સ્થાન બીજું હતું જે ૨૦૨૬માં ચોથું છે. એશિયન રમતોમાં વરસોથી ચીન તેનું પ્રથમ સ્થાન જાળવીને બેઠું છે. જાપાન સહિતના દેશોએ ૨૦૨૬ની રમતોની પૂરતી પૂર્વ તૈયારીઓ કરી હતી. ભારતે રૂ. ૭૦૮ કરોડનો ખર્ચ કર્યો હતો. જાપાનમાં અગાઉ ટોક્યો(૧૯૫૮) અને હિરોશિમા(૧૯૯૪)માં એશિયન ગેમ્સનું આયોજન થયું હતું. આ વખતે દેશના ચોથા નંબરના મહાનગર આઈચી- નાગોયામાં તે યોજાઈ હતી. અન્ય દેશોમાંથી આવતા ખેલાડીઓ જાપાનના હવામાનથી ટેવાયેલા ન હોય એટલે ટોક્યો પાસે આબોહવાને અનુકૂળ બનવાના કેમ્પ (અક્લિમેટાઈજેશન કેમ્પ) બનાવ્યા હતા. એશિયન ગેમ્સમાં ક્રિકેટની રમતનો સમાવેશ ચોથી વખત થયો હતો. પણ જાપાની દર્શકો ક્રિકેટની રમતોની બારીકીઓથી પરિચિત નથી.એટલે ક્રિકેટના દર્શકો માટે સચિત્ર માર્ગદર્શિકા બહાર પાડવામાં આવી હતી. જાપાની સહિત ૩૦૦ ઉપરાંત વાનગીઓ ભોજનમાં પિરસવાનું પણ આયોજન હતું.
જાપાને ખર્ચમાં કરકસરની નીતિ અપનાવી અને જુદું એશિયન ગેમ્સ વિલેજ ન બનાવ્યું તેના કારણે ઘણીબધી મુશ્કેલીઓ પડી હતી. ભારતીય કુસ્તી અને દોડની રમતોના ખેલાડીઓને આવાસ ફાળવણીમાં લગભગ ૧૬ કલાકનો વિલંબ થયો હતો. તે દરમિયાન તેમને પાણી કે ખાવાનું પણ મળ્યું નહોતું. આવી ફરિયાદ ઘણા દેશોની હતી. જાપાને હોટલોની સાથે ક્રુઝ શિપ અને શિપિંગ કન્ટેનરમાં ખેલાડીઓના નિવાસની વ્યવસ્થા ગોઠવી હતી. જે ઘણી અગવડદાયી બની હતી. નાના રૂમમાં વધુ લોકોનો સમાવેશ અને નાના અને નબળા બેડ હોવા વાતે પણ ઘણો કકળાટ જોવા મળ્યો હતો. પરિવહનના સાધનો ઓછા અને સમયસર મળ્યા નહોતા.જે ભોજન મળતું હતું તે પૂરતી માત્રામાં નહોતું કે ચા અને ભોજન નાના વાસણો અને પેપર કપ કે ડીશમાં અપાતા હોવાનું પણ બન્યું છે.
સૌથી મોટી ભૂલ તો એ થઈ કે બાંગ્લાદેશ અને દક્ષિણ કોરિયા વચ્ચેની હોકી મેચના આરંભે દક્ષિણને બદલે ઉત્તર કોરિયાનું રાષ્ટ્રગાન વગાડવામાં આવ્યું. બંને કોરિયા વચ્ચેની દુશ્મની એટલી કટ્ટર છે કે તેઓએ એકબીજાના રાષ્ટ્રીય પ્રતીકો અને રાષ્ટ્રીય ગીતોને પણ પ્રતિબંધિત કર્યા છે. ત્યારે આ માફ ન કરી શકાય તેવી ભૂલ હતી. વળી હદ તો ત્યારે થઈ કે જ્યારે ભૂલથી વગાડેલા દક્ષિણને બદલે ઉત્તર કોરિયાનું ગાન થયું તેને કારણે બે ને બદલે ત્રણ ગાનોમાં (બાંગ્લાદેશ, દ. કોરિયા અને ઉત્તર કોરિયા) થોડી મિનિટો કે સેકન્ડો વધારે થઈ. એ દરમિયાન રેફરીએ મેચ શરૂ કરી દીધી. તેનાથી મુશ્કેલીઓ ઑર વધી હતી.
આ વખતની એશિયન ગેમ્સ ભારતના સંદર્ભમાં રમતવીરો માટેની વર્તન સંબંધી માર્ગદર્શિકાને લીધે પણ કાયમ યાદ રહેશે. સ્પોર્ટસ ઓથોરિટી ઓફ ઈન્ડિયા અને અન્ય રમત સંઘોએ ભારતીય ખેલાડીઓ માટે જાપાનમાં એશિયન ગેમ્સ દરમિયાન સાંસ્ક્રુતિક, ભોજન અને શિષ્ટાચાર સંબંધી ગાઈડલાઈન જારી કરી હતી. જાપાનમાં ડાઈનિંગ ટેબલ મેનર્સ અને ભોજનના વાસણોને લઈને કેટલાક કડક નિયમો કે પ્રણાલી છે. આ સાંસ્ક્રુતિક સામાજિક રીતભાતનું પાલન કરવા ખેલાડીઓને જણાવવામાં આવ્યું હતું.
નૂડલ્સ કે સુશી જેવું ખાવા માટે લાકડા, વાંસ કે હાથીદાંતની બનેલી પાતળી સળીઓની જોડીનો ઉપયોગ થાય છે. આ ચોપસ્ટિક્સ જમવાની પ્લેટમાં સીધી કે ઉભી રાખવી તે જાપાનમાં અશુભ મનાય છે એટલે ભારતીયોને આ બાબતનું ધ્યાન રાખવા તાકીદ કરાઈ હતી. જાપાનમાં જાહેર કચરાપેટીઓ બહુ ઓછી હોય છે.તેથી ભારતીય રમતવીરો અને અન્ય કચરો ગમે ત્યાં ન ફેંકે અને પોતાની સાથેની કચરાની બેગમાં રાખે તે પણ કહ્યું હતું. ભારતમાં સહજ એવી કેટલીક બાબતો પણ ન કરવા જણાવ્યું હતું. જેમાં મોટેથી સંગીત ન વગાડવું, ઈયર ફોન અચૂક વાપરવું, હરોળમાં શિસ્તબધ્ધ ઉંભા રહેવું કે બેસવું, અજાણ્યા લોકોને બિનજરૂરી સ્પર્શ ન કરવો મોટા કે દેખાય તેવા ટેટુ ઢાંકવા વગેરે સામેલ હતા.
જાપાનનું કહેવું છે કે તેની ધારણા કરતાં વધુ લોકો એશિયન ગેમ્સમાં આવ્યા હતા તેથી અવ્યવસ્થા ઉભી થઈ હતી. જાપાન જેવો સમૃધ્ધ અને હાઈટેક દેશ તેની વૈશ્વિક છાપથી આયોજનમાં કાચો પડે તે બીજા દેશો માટે સ્વીકારવું અઘરું હતું.એટલે વ્યવસ્થા માટે આટલો બધો ઉહાપોહ થયો છે.
ભારતે તેના બેંગ્લોર કેન્દ્રમાં ભારતીય ખેલાડીઓને જાપાની વાનગીઓ પીરસીને જાપાની ભોજનથી વેળાસર અવગત કરાવ્યા હતા. તો જાહેર વર્તન અને પહેરવેશની બાબતમાં જાપાનમાં ખૂબ જ કડકાઈ હોઈ ગાઈડલાઈનનો અમલ કરવામાં બહાનાબાજી ચલાવી લેવાશે નહીં તેવી ચેતવણી આપી હતી. એશિયામાં ભાઈચારો અને એકતા વધે એવા આશયથી જ્યારે એશિયન ગેમ્સ રમાતી હોય ત્યારે તેને કોઈ એક દેશનું આયોજન ન ગણતાં સમગ્ર એશિયાનું આયોજન ગણવું જોઈએ. જાપાનની સાંસ્કૃતિક સંવેદનશીલતાની ભારત જેવા સાથીઓએ કદર કરીને તેના પાલન માટે કટિબધ્ધતા દર્શાવી હતી.વ્યવસ્થાની જેમ છાપે ચડે એવા વર્તનના બનાવો ખાસ નોંધાયા નથી. તેથી માનવું રહ્યું કે બધું સુખરૂપ રહ્યું હશે. હવે ૨૦૩૦માં કતરના દોહામાં એશિયન ગેમ્સ યોજાનાર છે અને તે પછીના ચાર વરસે કદાચ આપણાં અમદાવાદમાં.
શ્રી ચંદુભાઈ મહેરિયાનો સંપર્ક maheriyachandu@gmail.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
