વેબ ગુર્જરી

ગુજરાત, ગુજરાતી અને ગુજરાતીઓ માટેનો વિચાર-મંચ

Home

  • રાઈનો પર્વત (૧૯૧૩) – અંક બીજો : પ્રવેશ ૩ જો

    સર્જક : રમણભાઈ મહિપતરામ નીલકંઠ

    અંક બીજો:પ્રવેશ ૨ થી આગળ

    પ્રવેશ ૩ જો
    સ્થળ : કલ્યાણકામની હવેલી
    [પથારીમાં અઢેલીને બેઠેલા દરદી પાસે આસન ઉપર બેઠેલો કલ્યાણકામ અને પાસે ઊભેલો વંજુલ પ્રવેશ કરે છે.]
    દરદીઃ ભગવન્ત! આપનાં પત્નીએ માતા પેઠે મારી જે માવજત કરી છે તેનો ઉપકાર હું વાળી શકું તેમ નથી. હવે હું ચાલી શકું તેમ છું, માટે મને જવાની રજા આપશો. મારા ઘોડાનું શું થયું હશે તે વિશે હું બહુ ચિંતાતુર છું.
    કલ્યાણકામઃ ઘોડાને પકડી લાવવા મેં માણસ મોકલ્યાં છે. તમે આ પાટા બાંધેલે જખમવાળે શરીરે શી રીતે જઇ શકશો?
    વંજુલઃ ઊભા અને આડા પાટા જોઇને લોકો આંગળી કરશે અને છોકરાંઓ તાળી પાડશે.
    દરદીઃ જખમથી મારું કૌવત ગયું નથી. અને, પાટાથી મને શરમ નહિ લાગે. શ્રીમતી સાવિત્રીદેવીની દયાવૃત્તિથી એ પ્રસાદી નિત્ય મળતી હોય તો હું નિત્ય જખમ ખમું.
    વંજુલઃ શિરો ખાવા મળતો હોય તો હું પણ પાટા બંધાવીને સૂઇ રહું, પણ જખમની શરત મારે કબૂલ નથી.
    કલ્યાણકામઃ (દરદીને) તમે કોણ છો અને ક્યાં રહો છો?
    દરદીઃ જી, હું પરદેશથી આવું છું. આ નગર બહાર રંગિણી નદીને કિનારે આવેલી કિસલવાડીમાં હું માળીનું કામ કરું છુ. મને ‘રાઇ’ને નામે સહુ ઓળખે છે.
    કલ્યાણકામઃ આ શરીરકાંતિને આ બુધ્ધિપ્રભાવને માળીનું કામ ઘટતું નથી, અને રાઇનું નામ ઘટતું નથી.
    રાઈ: કાંઈ કાંઇ યોગાનુયોગ હોય છે.
    [બહાર ઘોડાનું ખોંખારવું સંભળાય છે.]રાઈ : એ મારો ઘોડો છે, અને મારી ગન્ધ પારખીને ખોંખારે છે.

    વંજુલઃ મને તો કંઇ ગન્ધ આવતી નથી. બાકી, લૂગડાંની ગન્ધથી હું ઘણા લોકોને ઓળખું છું.
    કલ્યાણકામઃ (રાઈને) તમારી અને ઘોડાની એક બીજા પર આટલી બધી આસક્તિ છતાં ઘોડો તમારે વશ કેમ ન રહ્યો?
    રાઈ: નગર બહાર તળાવકિનારે હું બેઠો હતો અને ઘોડો પાસે ચરતો હતો. તેવામાં, પડી ગયેલા મોટા વડનું ઝાડ ગાડામાં નાખેલું જતું હતું. તે જોઇને ઘોડો ભડક્યો અને જોરથી દોડવા લાગ્યો. હું દોડીને પડખે આવી ઘોડા પર ચઢી ગયો, પણ લગામ નીચે લટકતી હોવાથી હું તેને બરાબર ખેંચી રાખી શક્યો નહિ. રસ્તામાં એક ઠેકાણે પડેલો મોટો પથ્થર ઘોડાને વાગ્યો, અને લગામ તેના પગસાથે અથડાતી હતી, તેથી ઘોડો વધારે ચમકીને દોડવા લાગ્યો અને આખરે નગરમાં પેઠો. ઘોડો આપની હવેલીને માર્ગે આવતાં હવેલીના દરવાજાની દિશામાં વળ્યો, ત્યારે બંધ કરેલ દરવાજે જઇ અથડાશે એમ લાગ્યું, તેથી લગામ પકડી લઇ ઘોડાને રોકવા મેં ઊભેલા માણસોને બૂમ પાડી કહ્યું, પણ કોઇ પાસે આવ્યું નહિ. માત્ર એક માણસ હવેલીને મેડે બારીએ ઊભો હતો. તેણે કાગળ ફેંક્યો, તે મારા ફેંટામાં પડ્યો. દરવાજા પાસે આવ્યો ત્યારે હું કૂદી પડ્યો ને ઘોડો ફંટાઇને નાઠો.
    વંજુલઃ વડ સરખો કોઇ મહાન છત્રરૂપ પુરૂષ ભાગી પડવાથી દૈવ ઉતાવળી ગતિએ તમને ઠોકરાવતું વગાડતું પ્રધાનજીની મદદ મેળવવા લઇ આવ્યું છે, એમ મને ભાસ થાય છે.
    કલ્યાણકામઃ વંજુલ, તારું આ લક્ષણજ્ઞાન રહેવા દે. (રાઇને) એ કાગળ શાનો?
    રાઈ વખતે મારા ફેંટામાં હજી હશે. (પડખે પડેલો ફેંટો હાથમાં લઇને તેમાંથી કાગળ કાઢીને) આ રહ્યો.
    [કલ્યાણકામને કાગળ આપે છે.]કલ્યાણકામઃ (બીડેલો કાગળ ઉઘાડીને વાંચે છે):

    प्रकृतिं यान्ति भूतानी निग्रहः किं करिष्यते ।[૧]
    વંજુલમિશ્ર! આ તો આપના અક્ષર દેખાય છે!
    વંજુલઃ (ગભરાઇને) મારા શાથી?
    કલ્યાણકામઃ આ જોડા અક્ષરમાંના આઠડા જેવા ‘ર’, આ હેઠળ જતાં ડાબી તરફ લૂલા થઇ વળગતા કાના, આ કાનાને મથાળે કાકપગલા જેવા થતા સાંકડા ખૂણા, અ હાથીની અંબાડીના છત્ર જેવો ‘ભ’: સહુ તારી હથોટી છે. તારો વાંકો અંગૂઠો ઢાંક્યો નથી રહેતો!
    વંજુલઃ મારા જેવા અક્ષર જણાય છે ખરા!
    કલ્યાણકામઃ તારા પોતાના અક્ષર નથી?
    વંજુલઃ હું ક્યાં ના કહું છું?
    કલ્યાણકામઃ એ લખવાનું પ્રયોજન શું?
    વંજુલઃ ભગવન્ત! હું બારીએ બેઠો બેઠો ગીતાજીનો પાઠ કરતો હતો, તેવામાં, આ માણસને ઘોડો રોકવાનું લોકોને કહેતો સાંભળી મેં ગીતાજીનું એ વચન લખીને કાગળ એના ઉપર ફેંક્યો.
    કલ્યાણકામઃ શા માટે?
    વંજુલઃ સ્વભાવ ઉપર જતાં પ્રાણીઓને રોકવાની ગીતાજીમાં ના કહી છે. તે છતાં માણસ દોડતા ઘોડાને રોકવાનું કહેતો હતો, તેથી એ મિથ્યા પ્રયાસ મૂકી દેવા સારુ શાસ્ત્રવચનનું એને ભાન કરાવવા મેં કાગળ નાખ્યો.
    કલ્યાણકામઃ મૂર્ખ! એ ગીતાવચન દોડતા ઘોડા માટે છે એમ તને કોણે કહ્યું? સંકટમાં આવેલા મનુષ્યને સહાય થવું જોઇએ એટલું તાત્પર્ય પણ તું ગીતાના અધ્યયનથી સમજ્યો નથી?
    વંજુલઃ ભગવન્ત! શાસ્ત્રોના અનેક અર્થ થાય છે. આપ કંઇ અર્થ કરતા હશો, હું કંઇ અર્થ કરું છું. એમ તો કેટલાક કહે છે કે સાયણાચાર્યના ભાષ્ય પ્રમાણે વેદમાં કોઇ ઠેકાણે ઘડેથી ઘી પીવાનું નીકળતું નથી, પણ અમે आयुर्वै धृतम्ની શ્રુતિને આધારે વેદમાંથી એવો અર્થ કાઢી આપી ગોરને ઘડેથી ઘી પાવાનું શાસ્ત્રોક્ત પુણ્ય સમજાવી જજમાનોને કૃતાર્થ કરીએ છીએ.
    [નોકર પ્રવેશ કરે છે.]નોકરઃ ભગવન્ત! આમનો ઘોડો આવ્યો છે. તેને એટલું બધું વાગેલું છે કે તેના પર બેસીને જવાય તેમ નથી.

    [નમન કરીને જાય છે.]કલ્યાણકામઃ (રાઈને) તમને રથમાં સુવાડીને મોકલીશું.

    રાઈઃ ભગવન્ત! મને એવો લૂલો પાંગળો શા માટે બનાવો છો?
    (વસંતિલકા)
    સંક્ષુબ્ધ હું નથિ થતો જખમોથી કિંચિત્,
    બીતો નથી રુધિરના વહને હું લેશ;
    જ્યાં સુધિ શક્તિ વસશે મુજ દેહમાંહિ,
    ધારીશ હું નહિ કદી અસહાય વ્રુત્તિ. ૨૩
    [હાથમાં ઔષધ લઇ સાવિત્રી પ્રવેશ કરે છે.]
    સાવિત્રીઃ (રાઈની પાસે આવીને) આ ઔષધથી તમને વિશેષ આરામ થશે.
    વંજુલઃ આટલા આટલા નોકર છતાં આપ આ ખરલ કરવાનું અને ગોળીઓ વાળવાનું શા સારુ લઇ બેઠાં છો? એ તે આપને શોભે?
    રાઈઃ શ્રીમતી! આપના શ્રમમાં સમાયેલી કૃપા ઔષધથી પણ વધારે આરામ કરવા સમર્થ છે.
    [પથારીમાં બેઠો થઇને ઔષધ પીએ છે.]સાવિત્રીઃ (રાઈની કમર તરફ જોઇને) તમે કમરે લટકતી તલવાર કાઢી નાખવા દીધી છે, પણ આ કમરનો બંધ હજી કાઢી નાખતા નથી, એ દુરાગ્રહ કરો છો. કમરને છૂટી કરશો તો આ વેળા કરાર લાગશે.

    રાઈઃ શ્રીમતી! એટલી આપની અવજ્ઞા કરી હું અકૃતજ્ઞ દેખાઉં છું. એ માત્ર કમરબંધ નથી, એ મારું જીવન છે.
    સાવિત્રીઃ અર્થાત્?
    રાઈઃ એ બંધ દેખાય છે તે મ્યાન છે અને અંદર તરવાર છે. હું તે રાતદિવસ કમરે વીંટી રાખું છું. અને, પ્રહાર કરવાનો પ્રસંગ આવે તે વિના એ તરવાર હું બહાર કાઢતો નથી.
    વંજુલઃ શ્રીમતી! એમનું નામ તો ઝીણું રાઈનું છે. પણ રાઈ દળાય એટલે ઝમઝમાટ આવ્યા વિના રહે નહિ! હવે સ્વરૂપ જણાયું! બબ્બે તરવારોઃ એક કમરે લટકાવવાની અને એક કમરે વીંટવાની!
    સાવિત્રીઃ ગોળ વળી જાય એવી તરવાર જોવા જેવી હશે!
    રાઈઃ આપને જોવી જ હશે તો હું કાઢીને મારી આંગળી પર પ્રહાર કરીને પાછી મ્યાનમાં મૂકીશ, એટલે મારી પ્રતિજ્ઞાનો ભંગ નહિ થાય.
    સાવિત્રીઃ સ્ત્રીજાતિને માથે અનિવાર્ય કુતૂહલનો આરોપ છે, તે ખોટો પાડવા ખાતર હું જિજ્ઞાસા મૂકી દઉં છું.
    વંજુલઃ સારું કર્યું. એવું તરવારનું ગૂંચળું વખતે છૂટી જાય તો હરકોઈને વાગી બેસે.
    રાઈઃ (ખાટલા પરથી ઉતરીને) ભગવન્ત! હવે મને અનુજ્ઞા મળવી જોઇએ.
    કલ્યાણકામઃ તમારી એવી જ ઇચ્છા છે તો હું રોકીશ નહિ. પરંતુ, શરીર સ્વસ્થ થયે ફરી દર્શનનો લાભ આપવાનો તમારો કોલ છે એમ સમજી અનુજ્ઞા આપું છું.
    રાઈઃ હાલ થોડા વખત સુધી તો કદાચ આપને નહિ મળી શકું. પણ સમય આવ્યે આપણે મળીશ અને ઘણીવાર મળીશ.આપનો સમભાવ એ તો મહામૂલ્ય વસ્તુ છે.
    સાવિત્રીઃ આવી અવસ્થામાં તમે ઘોડા પર સવારી કરશો શી રીતે? ઘોડો પણ અશક્ત છે.
    રાઈઃ ઘોડાને દોરીને લઇ જઇશ.અને, એથી અમને બન્નેને જે પરસ્પર સંતોષ થશે તેથી ચાલવામાં મને કે ઘોડાને શ્રમ કે વેદના જણાશે નહિ.
    [સર્વને નમન કરીને રાઈ જાય છે.]વંજુલઃ આટલી બધી ઘોડાની શી ઊઠવેઠ ! હું હોઉં તો એવો ઘોડો પાંજરાપોળમાં મોકલી દઉં.

    કલ્યાણકામઃ તું કદી ઘોડા પરથી પડ્યો છે?
    વંજુલઃ કોઈ દહાડો ઘોડે બેઠો જ નથી ને!
    સાવિત્રીઃ આવતા લગનગાળામાં તારે ઘોડે બેસવાનું આવશે.
    વંજુલઃ (મોં મલકાવીને) ભગવન્તની અને આપની કૃપા.
    કલ્યાણકામઃ વંજુલ! ગૃહસ્થાશ્રમમાં પ્રવેશ કરનારની પદવી પૂજ્ય થાય છે. પણ, તારી આટલી થોડી બુધ્ધિ જોઇ તને કોણ પૂજ્ય ગણશે?
    વંજુલઃ આપની નજરમાં મારી બુધ્ધિ થોડી હશે, પણ મારી બાઇડી આગળ તો હું પરમેશ્વરથી અધિક થઇશ.
    કલ્યાણકામઃ તેં ગીતામાં નથી વાંચ્યું કે પરમેશ્વરના સમાન કોઇ નથી, તો અધિક ક્યાંથી હોય? [૨]
    વંજુલઃ એ સિદ્ધાંત તો પુરુષો માટે છે, સ્ત્રીઓ માટે નથી. હું તો બાઇડી પાસે નિયમ પળાવીશ કે નિત્ય હું બારણેથી આવું ત્યારે દીવો લઇ ને મારી આરતી ઉતારે. કલ્યાણકામઃ આરતી ઉતારવાને બદલે તને પીવાનું પાણી આપે તો વધારે સારું નહિ?
    વંજુલઃ તરસ્યો આવ્યો હોઉં તો આરતી પૂરી થતાં સુધી વાટ ન જોવાય એ ખરું. પાણીયે હાજર રાખવાનો હુકમ કરીશ, હું પાણી પીતો જ ઇ શ અને બાઈડી આરતી ઉતારતી જશે.
    સાવિત્રીઃ વંજુલ! હું ભગવન્તની આરતી ઉતારતી નથી, એ તને ઘણું અયોગ્ય લાગતું હશે!
    વંજુલઃ મારી બુધ્ધિની આપને કિંમત નહિ, તેથી શી રીતે કહું? બાકી એ તો પરમ કર્તવ્ય છે. હું મારી બાઈડી પાસે પતિવ્રતાના બધા ધર્મ પળાવીશ. મારા જમી રહ્યા પછી મારી અજીઠી થાળીમાં જમે, હું આરામ કરું ત્યારે મને પંખો નાખે, હું માર મારું તોપણ એક શબ્દ ના બોલે, એ બધા સતીધર્મના નિયમો સખ્ત રીતે પળાવીશ.
    કલ્યાણકામઃ તું પોતે કોઇ નિયમ સખ્ત રીતે પાળીશ ખરો કે?
    વંજુલઃ સ્ત્રીઓ માટે પુરુષોએ ઠરાવેલ નિયમ સ્ત્રી પાસે પળાવવા એટલો જ નિયમ સ્ત્રીપરત્વે પુરુષે પાળવાનો છે.
    કલ્યાણકામઃ તારી સ્ત્રીને તારી અજીઠી થાળીમાં જમાડીશ, તેથી કયું ફળ પ્રાપ્ત થશે? તારો હક બજાવ્યાનો તને સંતોષ થશે કે તારી સ્ત્રીને પોતાનું કર્તવ્ય કર્યાનું પુણ્ય થશે?
    વંજુલઃ આપ ઘરમાં કોઇ નિયમ પળાવતા નથી, તેથી આપને આવી શંકા થાય છે. આવા આચારથી ધણી તરફ બાઈડીની પૂજ્યબુધ્ધિ કેળવાય. તે વિના બાઈડીને ધણી પર પ્રેમ થાય નહિ, અને, તેમનો સંસાર સુખી થાય નહિ.
    કલ્યાણકામઃ તારી અજીઠી થાળીમાં જમ્યા વગર પણ તારી સ્ત્રીને તારા પર પૂજ્યભાવ અને પ્રેમ થાય તો?
    વંજુલઃ પણ તે કાયમ રહે એનો શો ભરોસો?
    કલ્યાણકામઃ તારી અજીઠી થાળીમાં જમ્યા વગર પણ તારી સ્ત્રીને તારો તેના પર પ્રેમ કેમ કાયમ રહેશે?
    વંજુલઃ મારે કાંઇ પૂજ્યભાવથી પ્રેમ કરવાનો છે? મારે તો માલિકપણાથી પ્રેમ કરવાનો છે.
    સાવિત્રીઃ સ્ત્રીઓને માટે બધા નિયમો પુરુષો જ કરશો કે થોડા નિયમો સ્ત્રીઓને પોતાની મેળે કરવા સારુ રહેવા દેશો?
    વંજુલઃ ત્યારે અમારી આ મૂછો શા કામની?
    સાવિત્રીઃ મૂછોથી બાઈડીને મારવાની અને અજીઠું જમાડવાની પ્રેરણા થતી હોય તો એવી મરદાનગી વિના દુનિયાને ચાલે તેમ છે. દુનિયાને તો આ રાઈ આવ્યો હતો તેના જેવી મરદાનગીની જરૂર છે.
    કલ્યાણકામઃ
    (ઉપજાતિ)
    જે શૌર્યમાં કોમલતા સમાઈ,
    તેને જ સાચું પુરુષત્વ માન્યું;
    દ્રવન્ત લોખંડનું ખડગ થાય,
    પાષાણનું ખડગ નથી ઘડાતું. ૨૪
    સાવિત્રીઃ એ યુવકના રસોજ્જ્વલ શૌર્યના દર્શનથી જાણે પ્રથમ એવો કોઇ પુરૂષ જોયો હોય એમ ભાન થતું હતું, અને તે સાથે વળી એની આકૃતિ અપરિચિત લાગતી હતી.
    કલ્યાણકામઃ અનેક ભાવનાઓ મૂર્તિમંત થઇને ચિત્તને સંસ્કારોનો સાક્ષાત્કાર કરાવતી હતી, પણ, એ ભાવનાઓ એક પાત્રમાં સમગ્ર થયેલી કદી જોવામાં આવેલી નહિ. તેથી, આદર્શની આકૃતિ પહેલી જ વાર નજરે પડેલી જણાતી હતી.
    વંજુલઃ મને તો રાઈ દીધેલું સુરણ યાદ આવતું હતું. ખરો સ્મરણાલંકાર તો એ જ.
    કલ્યાણકામઃ અલંકારશાસ્ત્રમાં તું ભૂલે એવો નથી, પણ સૂરણ સુંદર નથી દેખાતું.
    વંજુલઃ એ ગમે તેવો સુંદર દેખાતો હશે, પણ આખરે તો માળી જ!
    કલ્યાણકામઃ એવો જો કોઇ ક્ષત્રિય મળી આવ્યો હોત તો હું મહારાજ પર્વતરાયને કહેત કે જુવાન થવાના ઉઅપ્ચાર કરવાને બદલે એવા યુવકને દત્તક લેવો શ્રેયસ્કર છે. જોઈ પદવી અપાતી હોય તો રાજપદ એને જ –
    [નોકર પ્રવેશ કરે છે.]નોકરઃ (નમીને) મળી ચૂક્યું છે, ભગવન્ત.

    કલ્યાણકામ : (ચમકીને) શું ?
    નોકરઃ પૂર્વમંડળેશ તરફથી દૂત આવ્યો છે. તે કહે છે કે એટલા જ શબ્દો ભગવન્તને કહેવાના છે.
    કલ્યાણકામઃ ઠીક, એને ઉતારો આપો.અને, પુષ્પસેનજીને મારા નમસ્કાર સાથે કહી આવ કે આપની જરૂર પડી છે, માટે કૃપા કરી સત્વર પધારશો.
    નોકરઃ જેવી આજ્ઞા.
    [નમન કરી જાય છે.]કલ્યાણકામઃ વંજુલ! જા. એ દુતના ભોજનનો બંદોબસ્ત કર.

    વંજુલઃ મારા ભોજનના બંદોબસ્તનું તો કહેતા નથી!
    [જાય છે.]સાવિત્રીઃ આ દૂતનો સંદેશો કંઈ અગમ્ય છે!

    કલ્યાણકામઃ મહારાજ પર્વતરાય ગેરહાજર છે તે જાણી પૂર્વમંડળ પર ચઢી આવવા કેટલાક શત્રુઓ તૈયારી કરતા હતા. તેમનું સૈન્ય સરહદ પર એકઠું મળે એટલે આવા શબ્દોનો સંદેશો મુદ્દામ માણસ સાથે મોકલવા પૂર્વમંડળેશ સાથે સંકેત કર્યો હતો. એ તરફ સૈન્ય તો પ્રથમથી જ મોકલેલું છે, પણ હવે પુષ્પસેનને જ ત્યાં મોકલવાની જરૂર છે. પુષ્પસેન આવે ત્યાં સુધીમાં હું કાગળો તૈયાર કરી રાખું.
    સાવિત્રીઃ ભોજન કરીને થોડી વિશ્રાન્તિ લીધા પછી આ કામ કરવાનું રખાય તેમ નથી?
    કલ્યાણકામઃ
    (હરિણી)
    તમ વચનથી પામ્યો છું હું ઉરે રસપોષણ,
    ઉદરભણે હાવાં કાંઈ સહીશ વિલંબન;
    શ્રમ ઘટિ ગયો સૂણી જે જે વદ્યો બટું વંજુલ,
    શ્રમ-સુખ જુદાં થાયે ક્યાંથી ખભે ધરિ જ્યાં ધુર? ૨૫

    [બંને જાય છે.]


    ક્રમશઃ

    ● ●

    સ્રોત : વિકિસ્રોત

  • એક નવી દિવાળી લાવો.. / નવા વર્ષને આવકાર

    દેવિકા ધ્રુવ

    એક નવી દિવાળી લાવો..

    કોઈ નવી નવરાત્રી લાવો, એક નવી દિવાળી લાવો,
    શેરીએ થાતી ગરબાઓની ત્રણ રૂપાળી તાળી લાવો.
    આદર કેરા દાંડિયા ઝાલી અમૃત-રાસ રચાવો.સ્નેહનું ઘૂંઘર, સ્મિતનું ઝુમ્મર, ઘમ્મર ઘૂમ મચાવો..
    દિલડે દીવડા પ્રગ્ટે એવી રાત અજવાળી લાવો… એક નવી દિવાળી લાવો..
    પ્રાંત પ્રાંત કે ભાષા-ભેદની વાડો તોડી,વછોડી
    માનવતાનો ધર્મ છે સાચો, ધનની પૂજા છોડી
    મન-મંદિર સજાવો, કોઈ રીત મતવાલી મનાવો….એક નવી દિવાળી લાવો.
    ઉરને આંગણ સમજણ કેરા સાથિયાઓ પૂરાવો.
    એકાંત કુંજે, પ્રસન્ન ચિત્તે, આતમ-રાજ બોલાવો.
    ચૌદશ કાળી હોય જો અંતર, વળીને વાળી આવો.. એક નવી દિવાળી લાવો..
    નૂતન વર્ષે આશાઓના અભિગમ સંગે ઝુલો,
    હો વિચાર-વાણી-વર્તન સાચા આચરણના ફૂલો,
    ભીતર કંકુ પૂજાપાની આરત-થાળી લાવો … એક નવી દિવાળી લાવો..
    +                 +                +

    :નવા વર્ષને આવકાર:

    આવો, આવો આંગણે આજે,
    આવકારીએ આદિત્યના આગમનને આજે….
    અમાસના અંધકારને ઓગાળતા,
    આરોગ્ય ને આશાઓને અજવાસતા,
    આવકારીએ આદિત્યના આગમનને આજે….
    અર્પી અમી આંખમાં એકમેકને,
    અદ્વિતીય આનંદ અંતરથી,
    આરાધીએ આદિત્યના આગમનને આજે…..
    અખૂટ ઐશ્વર્ય આપ્તજનોને,
    આસપાસ આદરનો અને
    આરોગ્યનો ઓચ્છવ
    અભ્યર્થીએ આદિત્યના આગમનને આજે…

    સુશ્રી દેવિકાબેન ઘ્રુવનાં સંપર્ક સૂત્રો
    ઇ-મેલ ddhruva1948@yahoo.com
  • ફિલ્મી ગઝલો – ૨૪. કૈફ ઈરફાની

    ફિલ્મી ગઝલોનું નાનકડું પણ અનોખું વિશ્વ

    ભગવાન થાવરાણી

    કેવી અજબ વાત છે કે જે ગીતકારનું ગીત ‘ કહાં હો તુમ ઝરા આવાઝ દો હમ યાદ કરતે હૈં ‘ (મલ્હાર ૧૯૫૧ ) ગણગણતાં આપણે મોટા થયા હોઈએ એમના જીવન અને કારકિર્દી વિષે છાનબીન કરતાં એમના ગીતો સિવાય ભાગ્યે જ કશું હાથ લાગે !

    કૈફ ઈરફાનીનું એવું જ છે. ‘ મલ્હાર ‘ ફિલ્મની ઉપરોક્ત રચના ઉપરાંત એ જ ફિલ્મની અન્ય માતબર લતા – ગઝલ ‘મુહબ્બત કી કિસ્મત બનાને સે પહલે ઝમાને કે માલિક તૂ રોયા તો હોગા‘ પણ એમની જ. કૈફ ઈરફાની ( અન્ય એક કૈફ ભૂપાલી પણ હતા જેમણે ફિલ્મોમાં ગઝલો લખી હોય એવું જણાતું નથી. ) સાહેબે પચાસથી વધુ ફિલ્મોમાં સો આસપાસ એક એકથી ચડિયાતી બંદિશો લખી. મોટા ભાગની ફિલ્મોમાં અન્ય ગીતકારો સાથે એક – બે ગીતો. એમની કેટલીક ફિલ્મો છે છોટે બાબૂ, તરાના, શેરૂ, અનુરાગ, શીશમ, આગોશ, આબે હયાત, ગુલ સનોબર, રાગરંગ, લાડલા, નાચ વગેરે. એમના યાદગાર ગીતોમાં ‘ મલ્હાર ‘ ના ગીતો ઉપરાંત ‘ અનુરાગ ‘ નું ‘ કિસે યાદ રખું કિસે ભૂલ જાઉં ‘, ‘ શીશમ ‘ નું ‘ મુહોબત એક શોલા હૈ ‘, ‘ તરાના ‘ નું ‘ એક મૈં હું એક મેરી બેકસી કી શામ હૈ ‘ , ‘ શેરૂ ‘ નું ‘ નૈનોં મેં પ્યાર ડોલે અને માટી કે પુતલે ઈતના ન કર તૂ ગુમાન ‘ અને ‘ છોટે બાબૂ ‘ નું ‘ દો દિન કી મુહોબત મેં હમને કુછ ખોયા હૈ કુછ પાયા હૈ ‘ આવે.

    એમની આ બે ગઝલો અને એમાં સમાયેલ શબ્દ અને ભાવની પરિપક્વતા જૂઓ :

    બડી બરબાદિયાં લેકર મેરી દુનિયા મેં પ્યાર આયા
    હંસી એક બાર આઈ હૈ તો રોના બાર બાર આયા

    ભરા અશ્કોં સે વો દામન જિસે ફૂલોં સે ભરના થા
    મુઝે ઈસ બેવફા દુનિયા પે રોના બાર બાર આયા

    વફા તડપી, ખુશી રોઈ, લુટે અરમાં, હંસી દુનિયા
    જો આંસૂ આંખ મેં આયા વો હો કર બેકરાર આયા ..

     

    – ફિલ્મ : ધુન ૧૯૫૩

    – લતા

    – મદન મોહન

     

    રસ્તે  પે  હમ  ખડે  હૈ  દિલે બેકરાર  લે કર
    ગુઝરોગે કબ ઈધર સે અપની બહાર લે કર

    થોડા – સા પ્યાર દે દો, હમ ઝિંદગી બના લેં
    હમ ઝિંદગી બના લેં, થોડા- સા પ્યાર લે કર

    અરમાં મચલ – મચલ કર, તુજસે યે કહ રહે હૈં
    આના  ઓ  પ્યાર  વાલે  આંખોં મેં પ્યાર લે કર

    આવાઝ દે રહી હૈ શામે બહાર તુમ કો
    દામન મેં મુસ્કુરાતે ફૂલોં કા હાર લે કર ..

    – ફિલ્મ : રાજપૂત ૧૯૫૧

    – સુરૈયા

    – હંસરાજ બહલ


    શ્રી ભગવાન થાવરાણીનો સંપર્ક bhagwan.thavrani@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે કરી શકાય છે.

  • ફિલસુફીભર્યા ગીતો – ૧૬ :आगे भी जाने ना तू पीछे भी जाने ना तू

    નિરંજન મહેતા

    ૧૯૬૪ની ફિલ્મ ‘વક્ત’નુ આ ગીત બહુ જ સંદેશાત્મક ગીત છે.

    आगे भी जाने ना तू पीछे भी जाने ना तू
    जो भी है बस यही पल है

    अनजाने सायो का राहो में डेरा है
    अनदेखी बाहों ने हम सब को घेरा है
    ये पल उजाला है बाकि सब अँधेरा है
    ये पल गवाना ना ये पल ही तेरा है
    जीनेवाले सोच ले यही वक्त है करले पुरी आरजू

    इस पल की जलवो ने महफ़िल संवारी है
    इस पल की गर्मी ने धड़कन उभारी है
    इस पल  के होने से दुनिया हमारी है
    ये पल जो देखो तो सदियों पे भारी है

    इस पल के साए में अपना ठिकाना है
    इस पल की आगे की हर शेह फ़साना है
    कल किसने देखा है कल किसने जाना है
    इस पल से पाएगा जो तुज को पाना है

     

    સમયની મહતા દર્શાવતા આ ગીતમાં જણાવાયું છે કે જે કાંઇ મહત્વનું છે તે વર્તમાન સમય જ છે. ભૂતકાળ તો વીતી ગયો છે જે માટે તમે હવે કાંઇ કરી નહી શકો અને ભવિષ્ય તો કોણે ભાખ્યું છે કે તમે તેનો વિચાર કરી શકો? માટે આગળ પાછળનો વિચાર ન કરતા જે હાથમાં છે તેને જ માણો કારણ આગળ જતાં રાહમાં ન જાણેલી ઘટનાઓનો સામનો કરવાનો છે કારણ અજાણ્યા રસ્તામાં આવનાર ન જાણેલી મુસીબતોથી આપણે સૌ ઘેરાયલાં છીએ.

    આગળ કહ્યું છે કે તમને આજની પળની જાણ છે પણ હવે પછી બધું અંધકારમય છે. તેથી આ પળ ગુમાવવા જેવી નથી અને તે તમારી જ છે તેમ વર્તો અને જે પણ તમારી ઈચ્છા હોય તે આજે જ પૂરી કરી લો.

    સમયની મહતા દર્શાવતા વધુમાં કહ્યું છે કે આ પળ એ જ તમાંરી દુનિયા છે અને તેને સમજશો તો જણાશે કે વર્તમાન સમય જ બધા પર હાવી છે.

    આજના સમયનો ઓછાયો જ તમારૂં ઠેકાણું છે કારણ આગળ જતાં બધે ફસાવવાની વાતો હોય છે. આપણામાં કહેવાય છે ને કે કાલ કોણે દીઠી? તેવો જ ભાવ પણ અહી વ્યક્ત થયો છે. તે પ્રમાણે આ પળને માણો અને તમારે જે કરવું હોય તે કરી લો કારણ આ પળ વીત્યા પછી તમારા હાથમાં કશું નહિ રહે અને તમે પસ્તાશો.

    કોણ કલાકર છે તે જણાવાયું નથી પણ ગીતના શબ્દો છે સાહિર લુધિયાનવીના, સંગીત છે રવિનુ અને ગાયિકા છે આશા ભોસલે.


    Niranjan Mehta

    A/602, Ashoknagar(old),
    Vaziranaka, L.T. Road,
    Borivali(West),
    Mumbai 400091
    Tel. 28339258/9819018295
    વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : nirumehta2105@gmail.com
  • વનવૃક્ષો : જાળ્ય

    ગિજુભાઈ બધેકા

    ઘણા થોડા માણસો આ ઝાડને ઓળખે છે. જાળ્ય ખાસ કરીને કાઠિયાવાડના ભાલમાં અને ક્યાંઈક ક્યાંઈક ખેડા જિલ્લામાં થાય છે.

    જાળ્યનું ઝાડ ઘણું પુરાતન છે, એવું પુરાણ વાંચવાવાળા કહે છે.

    ભીમે માટીની લોટી ફોડી નાખી ને નીએથી શંકર નીકળ્યા, તે વાત મહાભારતના સમયની કહેવાય.

    ભીમ ભોળો ગણાય છે. તે શંકરનો ભક્ત હતો. શંકરને પૂજ્યા વિના તેને અન્ન ખપતું નહિ. ભોળે ભાવે શંકરને નામે ગમે તે પથરાને પૂજતો. ભગવાન શંકર પણ તેની ખરા અંતઃકરણની ભક્તિ સમજતા હશે.

    એક દિવસ અર્જુને તેની મશ્કરી કરી : “જો પેલી જાળ્ય નીચે શંકર છે.” દિશાએ જઈ આવેલી માટીની લોટીને અર્જુને ઊંધી વાળેલી ને તેના ઉપર બીલીપત્ર ચડાવેલાં હતાં.

    ભીમે ભક્તિથી લોટીની પૂજા કરી; શંકર માની પગે લાગ્યો.

    અર્જુને વાત ઉઘાડી પાડી. ભીમને સૌ હસવા લાગ્યા.

    ભીમે કહ્યું : “ના, મેં શંકર જ પૂજ્યા છે. મારા મનમાં શંકર જ દેખાયા છે. ચાલો, લોટી છે કે શંકર તે બતાવું.”

    અર્જુન અને બીજા ભાઈઓ સાથે ભીમ જાળ્યના ઝાડ નીચે આવ્યો.

    અર્જુને બીલીનાં પાંદડાં કાઢી નાખ્યાં, સહદેવે હસીને કહ્યું : “જુઓ ભીમ ! આ તો લોટી છે.”

    નકુળે કહ્યું : “એ તો મેં ઊંધી વાળી હતી. હું દિશાએ લઈ ગયો હતો.”

    ભીમે આંખ બંધ કરી. તેની આંખ આગળ લોટીને બદલે શંકર જ દેખાતા હતા. તેણે કહ્યું : “એ લોટી નથી, શંકર છે.”

    “ના, ના.” કહી સૌ ભીમને ચીડવવા લાગ્યા.

    ભીમે સામેથી ખિજાઈને ગેડીનો લોટી ઉપર ઘા કર્યો. ત્યાં તો નીચેથી દૂધની ધારાઓ છૂટી અને શંકરનું સુંદર બાણ દેખાયું. સૌ બાણને અને ભીમને નમી પડ્યા.

    તે દિવસથી એ શંકરનું નામ ભીમનાથ પડ્યું. બરવાળાની પેલી પાર ભીમનાથ નામના મહાદેવ છે. જાળ્યની જગ્યા નીચે તેનો વાસ છે. દર વર્ષે ત્યાં મેળો ભરાય છે. ભીમની ભક્તિએ માટીની લોટીને અને જાળ્યના ઝાડને પ્રસિદ્ધ કર્યાં છે. અમર કર્યાં છે.

    જાળ્ય કાંટા વિનાનું ઝાડ છે; તેનાં પાંદડાં લીલાંછમ રહે છે; તેનો છાંયો ઘટ્ટ હોય છે. પણ જાળ્યનું ઝાડ વડ જેવું વિશાળ નથી એટલે છાંયાનો ઘેરાવો ઓછો હોય છે.

    તોપણ ઝાડ નીચે બેપાંચ ગાયો બેસે છે. જાળ્ય ઉપર બેઠેલો ગોવાળિયો દૂરનાં ઝાંઝવાનાં જળ જોતો જોતો બપોર વિતાવે છે.

    પીલુટાણે કહે છે કે કોયલની ચાંચ પાકે. પીલુટાણે એટલે વસંત-ગ્રીષ્મની સંધિ. આંબે મોર આવે ને મરવા બેસે ને જાળ્યે મોતી જેવાં પીલુ આવે. કોઈ જાળ્યે ધોળાં મોતી આવે ને કોઈ જાળ્યે ફૂલગુલાબી મોતી આવે.

    જાળ્યનાં પીલુનો ઝૂમખો જાણે કે લાલધોળાં મોતીનું ઝુમ્મર હોય એવો લાગે.

    આંબાના મોરનાં વાસ અને રૂપ બંને ગમે, પણ રૂપમાં તો જાળ્યનાં પીલુ ચડે.

    ગામડાંના છોકરાંઓને પીલુટાણું એટલે ઉજાણી. પાદરે જાય અને છોકરાંઓ પીલુડીએ ચડી પીલુ ખાધા જ કરે. એક પીલુ ચૂંટે અને એક ખાય; ખાતાં ધરાય જ નહિ.

    હોંશીલાં છોકરાંઓ નાનાં ભાઈભાંડું માટે પીલુનાં ડાખળાં ઘેર લાવે.

    ગામડામાં બાપા સીમથી પાછા આવતા હોય કે બા નદીએ પાણી ભરી ઘેર આવતી હોય ત્યારે બેપાંચ પીલુનાં ડાળખાં હાથમાં લેતાં આવે.

    કોળણો અને ભીલડીઓ જાળ્યનાં પીલુ વેચવા આવે. “લેવાં છે સાકરિયાં પીલુ !” જાળ્યનાં પીલુમાં ઠળિયા નથી હોતા. છોકરાં દાણાને બરોબર પીલુ લઈને બુકડાવી જાય છે. સાચે જ પીલુ મીઠાં સાકર જેવાં લાગે છે.

    પીલુડી જાળ્યની જ જાત છે, પણ તેને ઠળિયાવાળાં પીલુ આવે છે. ચણીબોરથી સહેજ નાનાં કે તેના જેવડાં રંગબેરંગી તે હોય છે. પીલુ શહેરમાં વેચાવા આવે છે. દેખાવમાં બહુ સુંદર લાગે છે. જાણે જાતજાતનાં મોતી જોઈ લ્યો !

    પાણીમાં પીલુ નાખીને જોઈએ ત્યારે જોવાની બહુ મજા આવે છે.

    “પીલુડાં પાક્યાં, મા ! પીલુડાં પાક્યાં.”

    નું લોકગીત લોકોએ આ પીલુ જોઈને જ બનાવ્યું હશે.

    જાળ્યનાં પીલુ મીઠાં લાગે છે, પણ પીલુડીનાં પીલુ તીખાં ગળ્યાં લાગે છે. કોઈ કોઈ પીલુ તો એવાં તીખાં ગળ્યાં હોય કે નાકમાંથી ધુમાડા નીકળે અને આંખમાંથી પાણી આવે !

    પીલુ એવાં છે તો ય આપણાથી ખાધા વિના ન રહેવાય. કાઠિયાવાડમાં પીલુનો મહિમા; ગુજરાતમાં કોઈ પીલુ જાણતું નથી.

    પીલુટાણે કોયલની ચાંચ પાકે એમ કહેવાય છે. બરાબર આ જ વખતે કોયલના ટહુકા આંબાવાડિયામાં અને જાળ્યોમાં સંભળાય છે, પણ કોયલ કરતાં વહી જાળ્ય ઉપર બહુ દેખાય છે; ક્યાંઈ ક્યાંઈથી વહીઓ પીલુડાં ખાવા જાળ્યે આવે છે.

    વહી કાબરના જેવું એક પક્ષી છે.

    જાળ્યનું લાકડું બટકણું ને ઝટ બળી જાય એવું છે. સુતારીકામમાં તે ઉપયોગી નથી. જાળ્યના થડમાં પોલાણ થઈ શકે છે. તેમાં ઘણી વાર સાપ રહે છે છોકરાઓ જાળ્યની ગેડી ગેડીદડા માટે વાપરે છે; બાવળની ગેડી જેવી તે ટકાઉ હોતી નથી.

    જાળ્યનાં પાંદડાં વાના દરદમાં કામ આવે છે. તેનો સ્વાદ તીખો તમતમો છે; આકાર સુંદર છે.

    ઇતિશ્રી જાળ્યપુરાણમ્.


    માહિતી સ્રોત : વિકિસ્રોત

  • વિશિષ્ટ પક્ષી : ચટકી માખીમાર

    ફરી કુદરતને ખોળે

    જગત કીનખાબવાલા

    ચટકી માખીમાર પક્ષી એટલે કથ્થાઈ પીઠ અને સફેદ પેટાળ ધરાવતું જેનું માથું બદામી રંગનું હોય છે અને નરનું ગળુ નારંગી/ ઓરેન્જ રંગનું હોય છે. બદામી રંગ નરમાં મુગટ ઉપર માથામાં માદા કરતા થોડું વધારે ઉપર સુધી જાય છે. તેઓની ધારદાર ચાંચ કાળી હોય છે જેનો આકાર હવામાંથી  જીવડા પકડી ખાતા પક્ષીઓની ચાંચ જેવો હોય છે. નર અને માદા બંનેના પગ કાળા હોય છે. નર અને માદા દેખાવે જુદા હોય છે. નરનું ઉપલું શરીર બદામી રંગનું હોય છે, પૂંછડી કાળી હોય છે અને નરને કાળી પૂંછડીમાં વચ્ચેના ભાગમાં બંને બાજુમાં સફેદ ડાઘ હોય છે. નરને મુગટ સુધી નારંગી રંહોય છે. પૂંછડીનો બહારનો ભાગ નર અને માદા બંનેમાં સફેદ હોય છે. જ્યારે માદા મુખ્યત્વે કથ્થાઈ/ બ્રાઉન રંગની હોય છે. માદાના ગળામાં લાલ રંગ નથી હોતો.

    *ચટકી માખીમાર/ સિફીયા માખીમાર/Red breasted Flycatcher/ મરાઠી: લાલ છાતીચા તામ્બૂલા/Scientific name: Ficedula parva*
    કદ:૧૨ સે.મી – ૪.૭૨ ઇંચ, વજન: ૧૧ થી ૧૨ ગ્રામ. પાંખોનો ફેલાવો: ૧૯ થી ૨૧ સે.મી.

    બચ્ચું હોય ત્યારે શરૂઆતના વર્ષમાં નર અને માદા વચ્ચેનો તફાવત જલ્દી દેખાતો નથી. પહેલા વર્ષ પછી નર બચ્ચામાં ધીરેધીરે ગળાનો નારંગી રંગ ઉભરે છે અને ત્રીજા વર્ષમાં તે સ્પષ્ટ દેખાય છે. નરને આંખની ફરતે સફેદ રિંગ હોય છે. તેઓને પગમાં સીધી દિશામાં આગળ ત્રણ આંગળી અને નખ હોય છે અને એક આંગળી અને નખ પાછળ હોય છે. આંગળી – નખની આવી રચનાના કારણે તેઓ ડાળી ઉપર બેસી સ્થિર પકડ જાળવી રાખે છે. તેઓ ખોરાક માટે ટૂંકા ઉડાણ ભરી ગોળગોળ ફરે છે અને ચક્કર મારી પાછા પોતાની જગ્યાએ ડાળી ઉપર પાછું આવી જાય છે.

    આ નાનું અને સુંદર પક્ષી પૂર્વ યુરોપથી લઇ છેક સાઇબિરિયા સુધી તેમનો સ્થાનિક વિસ્તાર છે.  મધ્ય એશિયા, પશ્ચિમ યુરોપથી શિયાળાની ઠંડીમાં સ્થળાંતર કરી જતા હોય ત્યારે પશ્ચિમ યુરોપમાં પણ પશ્ચિમ – પૂર્વ એશિયા તરફ જતી વખતે જોવા મળે છે. શિયાળાની ઠંડીમાં દક્ષિણ – મધ્ય એશિયામાં સ્થળાંતર કરીને આવે છે. ભારતવર્ષમાં ગુજરાત, દિલ્હી,કર્ણાટક,હરિયાણા જેવા રાજ્યોમાં તેમજ શ્રીલંકામાં દર વર્ષે અચૂક આવી જાય છે. સપ્ટેમ્બરથી માર્ચ મહિના દરમ્યાન ભારતમાં આવે છે. ભારતમાં તાપમાન વધતાની સાથે અને વસંત ઋતુ બેસતાની સાથે તેઓ વતન પાછા જતા રહે છે. અગાઉ મુખ્યત્વે આફ્રિકામાં સ્થળાંતર કરી જતા હતા પરંતુ હવે તે ભારતમાં નિયમિત રીતે આવે છે. ગુજરાતમાં તેઓ ઠેર ઠેર જોવા મળે છે.

    ચટકી માખીમારની એશિયાની પ્રજાતિ જુદી પડે છે અને તેઓની આગવી ઓળખ પ્રસ્થાપિત થયેલી છે. તેઓને લાલ ગળું હોય છે અને તેની ફરતે રાખોડી/ સિલેટિયા રંગની રિંગ/ નળાકાર વલય હોય છે. તે ઉપરાંત તેઓનું ગાવાનું પણ જુદું પડે છે.

    પક્ષીજગતના વિશ્વમાં ચકલી જેવું નાનું કદ ધરાવતા હોય તેવા પક્ષીને પેસેરાઈન બર્ડ એટલેકે ચકલીના કદનું પક્ષી કહેવાય છે અને ચટકી માખીમાર આવું ચકલીના કદનું પક્ષી ગણાય છે.

    ચટકી માખીમાર જેવો ખોરાક જુવે કે તરત પોતાની પૂંછડી ઊંચીનીચી કરી શિકાર માટે તૈયાર થઇ જાય છે. મુખ્યત્વે હવામાં ઉડતા જીવડા ખાય છે અને ક્યારેક જમીન ઉપર જોઈ જાય તો પણ ઉઠાવી લે છે. પતંગિયા, ભમરા,વાણિયા, તીડ જેવા ઉડતા જીવ અને કરોળિયા તેમજ વનરાજીમાં બેઠેલી ઈયળ પણ તેમનો પ્રિય ખોરાક છે. શહેરી વિસ્તારમાં વડ અને પીપળાના ટેટા ખાતા પણ જોવા મળે છે. પોતાની હદમાં તેમના કદ જેવડા બીજા દેવ ચકલી જેવા પક્ષીઓને આવવા દેતા નથી.

    ચ રૃ … રૃ … રૃ … અને ટીકક… ટીકક… ટીકક જેવા અવાજ કાઢે છે. નર ચટકી માખીમાર પ્રજનનની ઋતુમાં સુંદર ગાય છે અને માદાને ગીતથી પોતાની તરફ આકર્ષે છે. પરંતુ ભારતમાં તેમનું આ સુંદર ગાવાનું જલ્દી સાંભળવા મળતું નથી. જ્યારે ભારતમાં આવે ત્યારે ક્યારેક શરૂઆતના સમયમાં બોલતું સાંભળવા મળી જાય છે. બોલતી વખતે પૂંછડી આજુબાજુ કે ઉપર નીચે હલાવ્યા કરે છે.  મુખ્યત્વે તેઓ પાણીની નજીકના ગીચ ઝાડી અને જંગલ વિસ્તારમાં જોવા મળે છે.

    તેઓ મુખ્યત્વે એકજ જોડીદાર પસંદ કરે છે. નર માદાને આકર્ષવા માટે જ્યારે માદા નજીક આવે ત્યારે ગાવાનું બંધ કરી પોતાની પૂંછડી અને બંને પાંખો સુંદર મુદ્રામાં ફેલાવે છે અને માદાની પાછળ ફરે છે. પછીથી નર જ્યા માળા માટેનું થાળમાં બાકોરું શોધ્યું હોય ત્યાં માદાને દોરી જાય છે અને બંને બાકોરામાં જાય છે.  માદાએ નરને નાપાસ કર્યો હોય તો માદા બાકોરું પહેલા છોડી દે છે. શરૂઆતમાં માદાને રીઝવવા માટે અને બીજા નારથી દૂર રાખવા માટે માદા માટે ખોરાક લાવી ખવડાવે છે.

    તેઓ ૮૦૦ થી 3,૦૦૦ મીટરની ઊંચાઈ સુધી માળા બનાવે છે. થડના કાણામાં માળો બનાવે છે અને ૭ ઈંડા મુકવાની ક્ષમતા ધરાવે છે. ૧૦ થી ૧૨ દિવસ માદા ઈંડાને સેવવાનું કામ કરે છે અને તે દરમ્યાન નર માદા માટે ખોરાક લાવે છે. લગભગ ૨૭ દિવસમાં બચ્ચા ઉડતા થઇ જાય છે. દર વર્ષે ફરીફરીને તેઓ તેજ માળાને પસંદ કરે છે.

    એક અંદાજ પ્રમાણે વિશ્વમાં તેઓની વસ્તી ૬,૪૦,૦૦૦ થી ૯,૨૦,૦૦૦ સુધીની અંકાય છે.

    (ફોટોગ્રાફ્સ: શ્રી સેજલ શાહ ડેનિયલ).

    *આવો કુદરતના ખોળે, નિરાંત અનુભવીએ.*

       *સ્નેહ રાખો – શીખતાં રહો – સંભાળ રાખો*

        *Love – Learn  – Conserve*


    લેખક:

    જગત કીનખાબવાલા (સ્પેરો મેન)
    https://www.facebook.com/jagat.kinkhabwala
    ઇમેઇલ: jagat.kinkhabwala @gmail.com
    Mob. No. +91 98250 51214

  • કોઈનો લાડકવાયો – (૩૫) બંગભંગ (૧)

    દીપક ધોળકિયા

    ૧૮૭૨થી ૧૮૯૯ સુધીનો સમયગાળો અંગ્રેજો માટે પ્રમાણમાં શાંતિનો ગાળો રહ્યો. આ ગાળામાં માત્ર ત્રણ જ વિદ્રોહ થયા, તેમાં ૧૮૯૯નો બિરસા મુંડાનો વિદ્રોહ – ઉલગુલાન – મોટો હતો. બિરસા મુંડા વિશે પહેલાં જ લખી ચુક્યો છું, જે અહીં  મારી બારી  અથવા વેબગુર્જરી પર ક્લિક કરીને વાંચી શકાશે. આથી આપણે હવે વીસમી સદીમાં જ પ્રવેશ કરીએ.

    લૉર્ડ કર્ઝન

    ૧૮૯૯માં કર્ઝન વાઇસરૉય બનીને આવ્યો. એ ઘમંડી હતો અને જતાં પહેલાં કોંગ્રેસને કબરમાં પોઢેલી જોવા માગતો હતો. ૧૯૦૩માં એણે વહીવટના નામે બંગાળના ભાગલા પાડવાની જાહેરાત કરી. આજનું આપણું પશ્ચિમ બંગાળ એક તરફ અને  આસામ સહિત આજનું બાંગ્લાદેશ બીજી તરફ. મુસલમાનો તો રાજી થયા પણ હિંદુઓમાં ભારે વિરોધ ઊઠ્યો. ૧૯૦૫ના ઑક્ટોબરમાં  બંગાળના ભાગલા અમલમાં આવ્યા. કોંગ્રેસે એનો વિરોધ તો ૧૯૦૩માં જ કર્યો હતો પણ હવે લોકલાગણી ભડકી.

    જો કે, બંગાળના ભાગલા પડ્યા તે તો લોકલાગણીને ભડકાવવાનું નિમિત્ત બન્યું, લોકોમાં અસંતોષ વધતો જતો હતો. કવિવર રવીન્દ્રનાથ ટાગોરે ૧૮૯3-૯૪માં જ વિદેશી સત્તાનાં દૂષણો દેખાડી દેતાં શાસકો અને શાસિતો વચ્ચેના કથળતા સંબંધો તરફ ધ્યાન દોર્યું હતું. એમણે ભીખ માગવાની કોંગ્રેસની નરમ નીતિઓને સ્થાને નવું વિચારવાની જરૂર તો ૧૮૯૩-૯૪માં જ દેખાડી હતી.

    ૧૯૦૨માં એક વિદ્યાર્થી સતીશચંદ્ર બસુએ અનુશીલન પાર્ટીની સ્થાપના કરી હતી. બધા ક્રાંતિકારીઓ એમાં જોડાયા. મહર્ષિ અરવિંદ ઘોષ એમના જીવનના શરૂઆતના કાળમાં ‘ક્રાન્તિકારી આતંકવાદ’ના હિમાયતી હતા. (આજે આતંકવાદ શબ્દના અર્થનું પતન થઈ ગયું છે, પણ વીસમી સદીની શરૂઆતમાં એ શબ્દ સન્માનને પાત્ર હતો). એ અને એમના ભાઈ બારીન્દ્ર ઘોષ પણ અનુશીલનમાં જોડાયા. જો કે પછી બારીન્દ્રે અનુશીલન પાર્ટી છોડી દીધી અને ‘યુગાંતર’ નામનું અખબાર શરૂ કર્યું.

    યુગાંતર અને અનુશીલનની પ્રેરણાનો સ્રોત ભગવદ્ ગીતાના ‘સંભવામિ યુગે યુગે’ વચનમાં હતો. એના ઘણા નેતા પ્રખર વક્તા અને લેખક હતા. ભૂપેન્દ્રનાથ દત્તા (સ્વામી વિવેકાનંદના નાના ભાઈ) એવા જ પ્રભાવશાળી લેખક હતા. એમની કલમ લોકોમાં જોશ ભરી દેતી.

    કોંગ્રેસની ભૂમિકા

    બંગાળના ભાગલાના વિરોધમાં સુરેન્દ્રનાથ બેનરજીએ વિદેશી માલસામાનના બહિષ્કારનો કાર્યક્રમ જાહેર કર્યો. વિદ્યાર્થીઓએ જોશભેર ગામડે ગામડે ફરીને સ્વદેશીનો સંદેશ પહોંચાડ્યો. સ્વદેશી આંદોલનમાં સ્ત્રીઓ પણ મોટા પાયે સામેલ થઈ. કવિવર ટાગોરની રચનાઓ, ‘વંદે માતરમ’ અને સ્વદેશીનાં ગીતો ઘેરેઘેર ગૂંજતાં થયાં. લોકોએ સ્વદેશીનું હથિયાર અપનાવ્યું તેની અસર વિદેશી કાપડ અને બીજા માલસામાનના વેચાણ પર પડી, એટલું જ નહીં, સ્થાનિકના લોકોને કામ મળવા માંડ્યું, વણકરો અને નાના કારીગરો ફરી બેઠા થવા લાગ્યા.

    બંગાળના ભાગલાના વિરોધમાં બારીસાલમાં એક પરિષદ મળી. તે પહેલાં લોકો સરઘસ બનાવીને ‘વંદે માતરમ’ના નારા સાથે રસ્તા પર નીકળી પડ્યા. ‘વંદે માતરમ’ના સૂત્રોચ્ચાર પર પ્રતિબંધ હતો, પરંતુ લોકોએ પરવા ન કરી. પોલિસ એમને લાઠીઓથી ઝૂડવા માંડી. સરઘસનું નેતૃત્વ કલકતાના વકીલ અબ્દુલ રસૂલની વિદેશી પત્ની કરતી હતી. સુરેન્દ્રનાથ બેનરજી એને બચાવવા વચ્ચે કૂદી પડતાં પોલીસે એમને પકડીને જેલમાં નાખી દીધા. એમને ચારસો રૂપિયાનો દંડ કરવામાં આવ્યો અને પરિષદ પર પ્રતિબંધ મૂકી દેવાયો.

    ૧૯૦૫ની ૧૬મી ઑક્ટોબરે બંગાળના સત્તાવાર રીતે ભાગલા પડ્યા ત્યારે આખા બંગાળમાં જબ્બરદસ્ત હડતાળ પડી. લોકોએ શોક-દિન મનાવ્યો અને પ્રાર્થના સભાઓ ગોઠવી.

    અલીપુર જેલમાં વિદ્રોહનો તણખો

    આ બાજુ, ક્રાંતિકારીઓ પોતાની રીતે લડતા જ હતા. એવામાં, અલીપુર જેલમાં કન્હાઈ લાલ દત્તાએ પોલીસના જાસૂસ બની ગયેલા એક ક્રાન્તિકારી નરેન ગોસાંઈને ગોળીએ દઈ દીધો. આ ગુના માટે કન્હાઈ લાલ દતાને ૧૯૦૮માં ફાંસી આપવામાં આવી. તે પછી એમની અંતિમ યાત્રામાં હજારોની ભીડ ઊમટી અને ચિતા ઠરી ત્યારે લોકો એમની ભસ્મ અને અસ્થિ લેવા માટે તૂટી પડ્યા.

    અનુશીલન અને યુગાંતરે ક્રાન્તિની જે મશાલ પ્રગટાવી તે ૧૯૩૦ સુધી ટકી રહી. તે પછી એ સંગઠનો દેશના મુખ્ય ક્રાન્તિકારી પ્રવાહમાં ભળી ગયાં. એમાંથી ઘણા સામ્યવાદી પક્ષમાં જોડાયા, કોઈ કોંગ્રેસમાં ગયા અને કોઈ સશસ્ત્ર સંઘર્ષના માર્ગે જ ચાલતા રહ્યા.

    આ બધું થયા પછી કોંગ્રેસની નેતાગીરીની અરજીઓ કરવાની અને બ્રિટિશ હકુમતને લાભકારક માનવાની નીતિ સામે અવાજ વધારે બુલંદ થવા લાગ્યો. ૧૯૦૬માં કલકત્તામાં કોંગ્રેસનું અધિવેશન મળ્યું તેમાં આ નવો અવાજ જોરથી વ્યક્ત થયો અને પંજાબના લાલા લાજપત રાય, મહારાષ્ટ્રના બાલ ગંગાધર તિલક અને બંગાળના બિપિનચંદ્ર પાલ એક સૂરે બોલ્યા. દેશની આઝાદીના સંઘર્ષમાં ૧૮૫૭ પછી મધ્યમ વર્ગના શિક્ષિત લોકોએ સમાધાનવાદી માર્ગ લીધો હતો તેની સામે એક નવી ત્રિપુટિનો ઉદ્‍ભવ થયો – એ ત્રિપુટી એટલે લાલ-બાલ-પાલ.

    (બંગભંગ વિશે વધારે આવતા અંકમાં)

    સંદર્ભઃ

    (1) A Centenary History of Indian National Congress Vol. 1 Edited by B. N. Pandey (ઇંટરનેટ પર ઉપલબ્ધ)

    (2) Towards India’s Freedom and Partition S. R. Mehrotra, 1979 (ઇંટરનેટ પર ઉપલબ્ધ)

    (3) What India Wants, G. A. Natesan, 1917 (ઇંટરનેટ પર ઉપલબ્ધ)

    (4) https://www.britannica.com/place/Kolkata/Capital-of-British-India#ref313437

    (5) Shukla Sen: https://thewire.in/history/revolutionary-nationalist-movement-bengal

    (6) Our Bengal, by Suparna Home, 1950 (ઇંટરનેટ પર ઉપલબ્ધ).

    (7) આ લેખકની અગાઉની શ્રેણીના ભાગ – 3/પ્રકરણ -૩માંથી


    દીપક ધોળકિયા

    વિજાણુ સંપર્ક ટપાલ સરનામુંઃ: dipak.dholakia@gmail.com

    બ્લૉગ સરનામું: મારી બારી

  • થોભો! વ્યંગ્ય અને રમૂજ પ્રતિબંધિત છે!

    ફિર દેખો યારોં

    બીરેન કોઠારી

    ‘ગાઝાના રહીશો, ભાગો અહીંથી.’ આવું બીજું કોઈ નહીં, ઈઝરાયલના વડાપ્રધાન બેન્‍જામીન નેતાન્‍યાહુ કહી રહ્યા છે. તેમણે હાથમાં બૉક્સિંગનાં મોજાં ચડાવ્યાં છે. આવાં મોજાં પહેરેલા એક હાથમાં તેમણે શસ્ત્રક્રિયામાં વપરાતી નાનકડી છરી પકડેલી છે, અને તેઓ પોતાના ખુલ્લા પેટ પર દોરાયેલા નિશાન પર ચીરો મૂકી રહ્યા છે. આ ચીરાનો આકાર ગાઝા પટ્ટીના નકશા જેવો છે.

    આ કંઈ વાસ્તવિકતા નથી, પણ એક કાર્ટૂન છે, જે સ્ટીવ બેલ નામના વરિષ્ઠ કાર્ટૂનિસ્ટે લંડનના અખબાર ‘ધ ગાર્ડિઅન’ માટે ચીતર્યું હતું. આ કાર્ટૂનને ‘યહૂદીવિરોધી’ ગણાવીને તેને ચીતરવા બદલ સ્ટીવ બેલને પાણીચું પકડાવી દેવામાં આવ્યું છે. અલબત્ત, સ્ટીવે તેને ટ્વીટર પર મૂક્યું છે.

    આ ઘટના સાથે વધુ એક વાર અભિવ્યક્તિસ્વાતંત્ર્ય અંગેની ચર્ચાએ જોર પકડ્યું છે. પણ એ પહેલાં આ કાર્ટૂનથી લોકો, ખાસ કરીને યહૂદીઓ શાથી ખફા થયા છે અને એ બાબતે કાર્ટૂનિસ્ટનો પોતાનો શો પક્ષ છે એ જાણવા જેવું છે.

    કાર્ટૂનિસ્ટ બેલના જણાવ્યા અનુસાર તેમણે સવારે અગિયારેક વાગ્યે આ કાર્ટૂન મોકલ્યું એના ચારેક કલાક પછી પોતે ટ્રેનમાં મુસાફરી કરી રહ્યા હતા ત્યારે તેમને એક વિચિત્ર, અનામી સંદેશો મળ્યો, જેમાં લખેલું: ‘પાઉન્‍ડ ઑફ ફ્લેશ’. કાર્ટૂનિસ્ટે પોતે કશું ન સમજ્યા હોવાનું જણાવતાં જવાબ આવ્યો: ‘જ્યુઈશ બ્લોક, પાઉન્‍ડ ઑફ ફ્લેશ, એન્‍ટી-સેમીટીક ટ્રોપ.’ આનો મતલબ સાફ હતો. યહૂદીઓની સામાન્ય છાપ વ્યાજખોર વ્યાપારી તરીકેની છે. શેક્સપિયરના ખ્યાતનામ નાટક ‘ધ મર્ચન્ટ ઑફ વેનિસ’માં શાયલોક નામનો એક વ્યાજખોર વ્યાપારી આન્તોનિયોને નાણાં ધીરે છે, અને એ નાણાં પરત કરવામાં આન્‍તોનિયો નિષ્ફળ જાય તો પોતે આન્‍તોનિયોના શરીરમાંથી એક પાઉન્‍ડ માંસનો ટુકડો કાઢી લેશે એવી શરત મૂકે છે. નાટ્યાત્મક વળાંક ધરાવતી આ કથામાં છેવટે પોર્શિયા આન્‍તોનિયોને ઉગારે છે. યહૂદી વ્યાપારી પોતાનાં નાણાંની વસૂલાત માટે ક્રૂરતાની કઈ હદ સુધી જઈ શકે એ આ નાટકમાં આબાદ ચીતરાયું છે. મોટા ભાગના અહૂદીઓના મતે સ્ટીવ બેલના આ કાર્ટૂનમાં ‘એક પાઉન્‍ડ માંસ’નો શેક્સપિયરવાળો સંદર્ભ આપવામાં આવેલો છે, અને તેથી તેમને આ કાર્ટૂન અપમાનજનક જણાયું છે.

    કાર્ટૂનિસ્ટ સ્ટીવ બેલે આ કાર્ટૂનને શાયલોક સાથે કશો સંબંધ હોવાનો ઈનકાર કર્યો છે. તેને બદલે તેમણે આ કાર્ટૂનનો સંબંધ અમેરિકી પ્રમુખ લીન્‍ડન બી. જહોનસન સાથે હોવાનું જણાવ્યું છે. વિએતનામ પર કરેલા અમેરિકી આક્રમણ દરમિયાન અમેરિકી પ્રમુખ જહોનસને પિત્તાશયની શસ્ત્રક્રિયા કરાવી હતી. એક પ્રેસ કોન્‍ફરન્‍સમાં તેમણે ખમીસ ઊંચું કરીને પોતાના પેટ પરનો ચીરો સૌને દેખાડ્યો હતો. આ ઘટનાથી પ્રેરિત થઈને કાર્ટૂનિસ્ટ ડેવિડ લિવાઈને પ્રમુખ જહોનસનનું કાર્ટૂન ચીતર્યું હતું. કાર્ટૂનમાં તેમણે ખમીસ ઊંચું કરીને પેટ પરનો ચીરો દેખાડતા પ્રમુખને દર્શાવ્યા હતા અને ચીરાનો આકાર વિએતનામ જેવો ચીતર્યો હતો.

    1966માં પ્રકાશિત આ કાર્ટૂન અતિશય જાણીતું બન્યું હતું. આ જ કાર્ટૂનની તરાહ પર સ્ટીવ બેલે નેતાન્‍યાહુનું કાર્ટૂન ચીતર્યું, જેમાં તેમણે ‘આફ્ટર ડેવિડ લિવાઈન’ (ડેવિડ લિવાઈન પછી વધુ એક વાર) લખેલું છે. કાર્ટૂનમાં આ પદ્ધતિ સામાન્ય છે, જેમાં અગાઉના કોઈ એક જાણીતા બનેલા કાર્ટૂનનું પુનર્કથન અન્ય કાર્ટૂનિસ્ટ કરે. સ્ટીવનું આ કાર્ટૂન ઘણાને યહૂદીવિરોધી જણાયું.

    હજી થોડા મહિના અગાઉ, ‘ધ ગાર્ડિઅન’ કાર્ટૂનિસ્ટ માર્ટિન રૉસન દ્વારા ચીતરાયેલા એક કાર્ટૂન માટે મુશ્કેલીમાં મૂકાયું હતું. આ કાર્ટૂનમાં માર્ટિને બી.બી.સી.ના ચેરમેન રિચર્ડ શાર્પને બતાવાયા હતા. આ કાર્ટૂન પર પણ તે યહૂદીવિરોધી હોવાનો આક્ષેપ કરવામાં આવ્યો હતો. ‘ધ ગાર્ડિઅને’ તેને પોતાની વેબસાઈટ પરથી હટાવી લેવું પડ્યું હતું.

    બ્રિટન અને અમેરિકા જેવા દેશો પોતાની રમૂજવૃત્તિ માટે, પોતાની જાત પર હસવા માટે જાણીતા છે. બન્નેની રમૂજવૃત્તિના પ્રકાર અને તીવ્રતામાં ઘણો ફરક છે, છતાં એ હકીકત છે કે તેઓ આકરામાં આકરા વ્યંગ્ય કરી શકે છે, એમ વેઠી પણ શકે છે.

    કાર્ટૂન દ્વારા લાગણી દુભાવાની ઘટનાઓ જે રીતે વધી રહી છે એ જોતાં મહાન ઉર્દૂ વાર્તાકાર સઆદત હસન મંટોનું કથન યાદ આવ્યા વિના રહે નહીં. પોતાના વાર્તાસંગ્રહમાં તેમણે લખેલું: ‘વર્તમાન યુગના જે સમયમાંથી આપણે હાલ પસાર થઈ રહ્યા છીએ તેનાથી તમે અજાણ હો તો મારી વાર્તાઓ વાંચો. તમે એ વાર્તાઓને સહન ન કરી શકતા હો તો એનો અર્થ એ થયો કે આ જમાનો જ અસહ્ય બની ગયો છે. મારામાં જે ખરાબીઓ છે એ આ યુગની ખરાબીઓ છે. મારાં લખાણમાં કશો દોષ નથી. જે દોષને મારા નામે ચડાવવામાં આવે છે એ ખરેખર તો પ્રવર્તમાન સમયનો દોષ છે.’

    મંટોનું આ કથન તેમના પોતાના સમયમાં સાચું હતું, એમ એ પછીના દરેક યુગે તે સત્ય ઠરતું આવ્યું છે. અભિવ્યક્તિનાં માધ્યમો બેફામ રીતે વધ્યાં છે, તો તેની સામે અસહિષ્ણુતાએ પણ માઝા મૂકી છે. લાગણી દુભાવી જાણે કે પ્રવર્તમાન સમયનું પ્રમુખ લક્ષણ બની રહ્યું છે. હાસ્યાસ્પદ, અવાસ્તવિક અને એક કાર્ટૂનિસ્ટની અંતિમ છેડાની કલ્પનાઓ રોજબરોજ સમાચાર બનીને અખબારનાં પાને આવે છે. લાગણી દુભાય તો તેનાથી દુભાય. તેને બદલે આવી હકીકત પર કટાક્ષ કરનાર પર નિશાન સાધવામાં આવે છે.

    ચિંતાજનક બાબત એ છે કે આ વલણનો વ્યાપ કોઈ એકલદોકલ સ્થળે નહીં, પણ સાર્વત્રિકપણે વિસ્તરવા લાગ્યો છે. હાસ્ય અને રમૂજ કદાચ પ્રતિબંધિત બની રહે કે ભૂતકાળની બાબત બની જાય તો નવાઈ ન લાગે એ હદે અચાનક લાગણીદુભાઉ સમૂહની હાજરી દેખાવા લાગી છે. કોને ખબર, બહુ ઝડપથી પોતાની જાત પર હસવાનું પણ ગેરકાનૂની ગણાઈ જાય!


    ‘ગુજરાતમિત્ર’માં લેખકની કૉલમ ‘ફિર દેખો યારોં’માં ૨ – ૧૧ – ૨૦૨૩ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો હતો.


    શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
    ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
    બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી)

  • પાણી, ધર્મ અને સંસ્કૃતિ

    અમૃતાનુભવની ઉજાણી

    દર્શના ધોળકિયા

    જળનો ભારતીય સંસ્કૃતિમાં અપાર મહિમા છે. જે પાંચ તત્ત્વનો આપણે ત્યાં મહિમા થયો છે એમાં જળ એક છે. તનને, મનને, જીવનને પવિત્ર કરનાર તત્ત્વ છે જળ. બાહ્ય ને આંતરિક મલિનતાને દૂર કરે છે જળ. બાળક ગર્ભમાં હોય ત્યારે એ માતાના શરીરમાં રહેલા જલ તત્ત્વથી આવૃત્ત હોય છે ને મોટું થઈને મૃત્યુને વરે છે ત્યારે તેનાં અસ્થિ નદીનાં પવિત્ર જળમાં વિલીન કરવામાં આવે છે. આમ મનુષ્યની યાત્રા જળથી જળ સુધી વહેતી રહે છે. મનુષ્યમાં સ્થાયી તત્ત્વ તરીકે રહેલું જળ તેને બહારનાં જળ ભણી પણ સતત આકર્ષતું રહે છે. આથી જ તો નદી – સમુદ્ર કે ઝાકળબિંદુને જોતાંવેંત મનુષ્ય પર્યુત્સુક બની જતો હોય છે.

    ભારતનાં આદિકાવ્ય ‘રામાયણ’નો આરંભ જ તમસા નદીને કાંઠે સ્નાન નિમિત્તે ગયેલા કવિના વર્ણનથી થાય છે. નદીકિનારે કામક્રીડામાં રત થયેલા કૌંચયુગલમાંના એકને કોઈ પારધીએ તીરથી મારી નાખેલું જોઈને ઋષિ વાલ્મીકિ તીવ્ર માત્રામાં શોકનો અનુભવ કરે છે ને તેમના મુખમાંથી શ્લોક સરકી પડે છે. જીવનનો આદર કરતા ઋષિ પાસેથી, જીવનના દર્શનને વ્યક્ત કરતું આ કાવ્ય પ્રકૃતિ વચ્ચે જ પ્રગટ થયું છે.

    જળતત્ત્વનો આપણી સંસ્કૃતિમાં, ધર્મમાં ને વિજ્ઞાનમાંય અપાર મહિમા થયો છે. ભારતીય સંસ્કૃતિએ જળને દેવતાનું સ્થાન આપ્યું છે. વરુણ (પ્રચેતા) હિન્દુ ધર્મના મુખ્ય દેવતા છે. વાલ્મીકિ રામાયણના ઉત્તરકાંડ મુજબ, મહર્ષિ વાલ્મીકિજી વરુણ પ્રજાપતિ કશ્યપ અને તેમની પત્ની અદિતિના અગિયારમા પુત્ર છે. વરુણદેવનું વાહન મગર છે અને તે જળ જગતનાં અધિપતિ છે. પ્રાચીન વૈદિક ધર્મમાં તેમનું સ્થાન ખૂબ જ મહત્ત્વપૂર્ણ હતું, પરંતુ વેદોમાં તેમનું સ્વરૂપ એટલું અમૂર્ત છે કે તેમને કુદરતી રીતે દર્શાવવું મુશ્કેલ છે.

    એવું માનવામાં આવે છે કે વરુણનું સ્થાન અન્ય વૈદિક દેવતાઓ કરતાં પ્રાચીન છે, તેથી જ વરુણ વૈદિક યુગમાં કોઈપણ કુદરતી તત્ત્વના વાચક નથી. વરુણને નૈતિક શક્તિના આપનાર માનવામાં આવે છે, તે સત્ય આપનાર છે. વેદમાં વરુણ સમંબંધિત મોટાભાગનાં સુક્તોમાં વરુણ સંબંધિત પ્રાર્થનામાં ભક્તિ ભાવનાની પરાકાષ્ઠા જોવા મળે છે.

    વેદમાંથી સંકલિત કરેલા કેટલાક જળ સંબંધિત મંત્રો ‘અપો દેવતા-સૂક્ત’ તરીકે ઓળખાય છે. જેમાંના કેટલાક દ્રષ્ટાંત રૂપે જોઈએ :

    अम्बयो यन्त्यध्वभिर्जामयो अध्वरीयताम्।।पृञ्चतीर्मधुना पयः ।।૧૬।।

    મધુર રસના જળ-પ્રવાહો યજ્ઞની ઈચ્છા રાખનારાઓને મદદરૂપ થાય છે, જેમ કે માતાઓ હકારાત્મક છે. તેઓ યજ્ઞ-માર્ગમાંથી પ્રવાસ કરે છે, દૂધનું પોષણ કરે છે.

    अमूया उप सूर्ये याभिर्वा सूर्यः सह।।
    ता नो हिन्वन्त्वध्वरम्।

    આ પાણી જે સૂર્ય (સૂર્યના કિરણો) માં સમાયેલું છે. અથવા જે (જળ) સાથે સૂર્યનો સંપર્ક થાય છે, આ પવિત્ર જળ આપણા ‘યજ્ઞ’ માટે ઉપલબ્ધ હોય.

    अपो देवीरूप ह्वये यत्र गावः पिबन्ति नः।।
    सिन्धुभ्यः कर्त्व हविः।।

    અમારી ગાયો જે પાણી પીવે છે તેના વખાણ કરીએ છીએ. અમે અવકાશમાં અને પૃથ્વી પર વહેતા પાણીને બલિદાન આપીએ છીએ.

    अप्स्व अन्तरमृतमप्सु भेषजमपामुत प्रशस्तये।।
    देवा भवत वाजिनः।।

     પાણીમાં અમૃતના ગુણ હોય છે. પાણીમાં ઔષધીય ગુણ હોય છે. હે દેવો! આવા પાણીનાં વખાણ કરીને તમને ઉત્સાહ મળે છે.

    अप्सु मे सोमो अब्रवीदन्तर्विश्वानि भेषजा।।
    अग्निं च विश्वशम्भुवमापश्च विश्वभेषजीः।।

     સોમદેવે મને (મંત્રોના દ્રષ્ટા) કહ્યું છે કે બધી દવાઓ પાણીમાં સમાયેલી છે. અગ્નિનું તત્વ, જે સર્વ સુખ આપે છે, તે પાણીમાં જ સમાયેલું છે. બધી દવાઓ પાણીમાંથી જ મળે છે.

    आपः पृणीत भेषजं वरुथं तन्वे 3 मम।।
    ज्योक् च सूर्यं दृशे ।।

    ઓ પાણી જૂથ! આપણા શરીરમાં જીવનરક્ષક દવાઓ મૂકો, જેથી આપણે સદાકાળ સૂર્ય ભગવાનના દર્શન કરી શકીએ.

    इदमापः प्र वहत यत्किं च दुरितं मयि।।
    यद्वाहमभिदु द्रोह यद्वा शेप उतानृतम्।।હે જળ દેવો! આપણે અજ્ઞાનતાથી ખરાબ કાર્યો કર્યા હોઈ શકે, જાણી જોઈને કોઈને દગો આપ્યો હોય, સારા માણસોને નારાજ કર્યા હોય અથવા અસત્ય વર્તન કર્યું હોય, અને આપણામાંના આવા તમામ દોષો ધોવા જોઈએ.

    ઋગ્વેદના સાતમા મંડલાના ૪૭મા સૂક્તના દ્રષ્ટા ઋષિ ‘વરિષ્ઠ મૈત્રવારુણી’ છે. દેવતા ‘આપહ’ છે અને શ્લોક છે ‘ત્રિશતુપ’. જેમાંનો એકાદ નોંધીએ :

    शतपवित्राः स्वधया मदन्तीर्देवीर्देवानामपि यन्ति पाथः।।
    ता इन्द्रस्य न मिनन्तिं व्रतानि सिन्धुभ्यो हण्यं घृतवज्जुहोत।।
    આ જળ દેવો દરેક રીતે શુદ્ધ કરે છે અને જીવોને સંતોષની સાથે સુખથી ભરી દે છે. તે જલદેવ યજ્ઞમાં હાજરી આપે છે, પરંતુ કોઈ ખલેલ પાડતો નથી. એટલા માટે નદીઓના સતત પ્રવાહ માટે યજ્ઞ કરતા રહો.
    याः सूर्यो रश्मिभिराततान याम्य इन्द्री अरदद् गातुभूर्मिम्।।
    तो सिन्धवो वरिवो धातना नो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः।।
    જે પાણીને સૂર્ય ભગવાને પોતાના કિરણો વડે વધાર્યા છે અને જેને ભગવાન ઈન્દ્રએ વહેવાનો માર્ગ આપ્યો છે, હે સિંધો (પાણી વહે છે)! તમે અમને તે પાણીના પ્રવાહોમાંથી સંપત્તિ અને અનાજથી ભરી દો અને કલ્યાણના માધ્યમથી અમારી રક્ષા કરો.ઃ સુક્ત ૪૯ ‘અપો દેવતા’
    ઋષિ ‘વસિષ્ઠ મૈત્રવરુણી’ ઋગ્વેદના સાતમા મંડલાના સૂક્ત ૪૯ના દ્રષ્ટા છે. દેવતા ‘આપહ’ છે અને શ્લોક છે ‘ત્રિસ્તુપ’.
    समुद्रज्येष्ठाः सलिलस्य मध्यात्पुनाना यन्त्यनिविशमानाः।।
    इन्द्रो या वज्री वृषभोरराद ता आपो देवीरिह मामवन्तु।।
    પાણીનો પ્રવાહ જેમાં મહાસાગર સૌથી મોટો છે, તે હંમેશા અવકાશમાંથી આવવાનો છે. જેનો માર્ગ ભગવાન ઇન્દ્રએ મોકળો કર્યો છે, જળ ભગવાન અહીં આપણી રક્ષા કરે.
    या आपो दिव्या उत वा स्त्रवन्ति रवनित्रिमा उत वा याः स्वयञ्जाः।।
    समुद्रार्था याः शुचयः पावकास्ता आपो देवीरिह मामवन्तु।।

    જે દૈવી જળ આકાશમાંથી (વરસાદ દ્વારા) પ્રાપ્ત થાય છે, જે નદીઓમાં નિરંતર ચાલતા હોય છે, જે કુવાઓ વગેરેમાંથી ખોદકામ કરીને કાઢવામાં આવે છે અને જે સ્ત્રોતોમાંથી પસાર થઈને પવિત્રતા ફેલાવતા સમુદ્ર તરફ જાય છે, તે દિવ્ય જળ છે. શુદ્ધ પાણી આપણું રક્ષણ કરે.

    यासां राजा वरुणो याति मध्ये सत्यानृते अवपश्यञ्जनानाम्।।
    मधुश्चुतः शुचयो याः पावकास्ता आपो देवीरिह मामवन्तु।।

    રસયુક્ત, દીપ્તિમતી, શોધિકા જળ દેવીઓ આપણું રક્ષણ કરે, જેમના ગુરુ વરુણદેવ છે, સત્ય અને અસત્યના સાક્ષી, સર્વત્ર વ્યાપેલા છે.

    यासु राजा वरुणो यासु सोमो विश्वेदेवा या सूर्जं मदन्ति।।
    वैश्वानरो यास्वाग्निः प्रविष्टस्ता आपो दवीरिह मामवन्तु।।

    જે પાણીમાં રાજા વરુણ અને સોમ રહે છે. જેમાં અસ્તિત્વ ધરાવતા તમામ દેવતાઓ ભોજનથી આનંદ કરે છે, જેમાં વિશ્વ સંચાલક અગ્નિદેવ નિવાસ કરે છે, તે દિવ્ય જળ દેવ આપણી રક્ષા કરે.

    આમ, વૈદિક સંસ્કૃતિમાં વરુણની આ રીતની ઉપાસના છે.


    સૌજન્ય: ‘કચ્છમિત્ર’માં દર બુધવારે પ્રકાશિત થતી  કોલમ ‘વાચનથાળ’


    ડૉ. દર્શના ધોળકિયાનો સંપર્ક darshnadholakia@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે થઈ શકે છે.

  • ગઝલઃ ….તો મૌન ગાઈ લઈશ હું

    શબનમ ખોજા

    શબ્દ જો ખૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું 
    તું ય જો રૂઠી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું .
     
    જે રીતે ખોટી પડી છે શક્યતાઓ એ રીતે
    ભ્રમ બધા તૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું 
     
    હોઉં એવી જેની સામે થઈ શકું જાહેર,-એ
    આયનો ફૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું
     
    મારું આ હોવાપણું ટહુકે છે તારા સાથથી
    સાથ જો છૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું
     
    એ પછી મારે કશું કહેવાપણું રહેશે નહીં
    અર્થ તું ચૂકી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું.
     
    આ ઘડીનું સત્ય છે -‘ના ચાલશે તારા વિના’
    મોહ આ છૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું.

     

    :આસ્વાદઃ

    દેવિકા ધ્રુવ

    કચ્છના ગઝલવિશ્વમાં એક નવી, ગાજતી પ્રતિભા એટલે શબનમ ખોજા. ‘રાવજી પટેલ એવોર્ડ’ના વિજેતા  બહેન શબનમની, મૌનનો મહિમા ગાતી ઉપરોક્ત ગઝલ વાંચતા વેંત જ આકર્ષી ગઈ.

    પ્રથમ શેરથી જ એક મસ્તીની છાલક વાગે છે. કશું ધાર્યું ન થાય તો પણ કાંઈ વાંધો નહિ. ‘આમ નહિ થાય તો તેમ કરીશ’ એવી ખુમારીભરી, મસ્તીભરી, રસ્તાઓ ખોલતાં જવાની રીતોમાં ભીતરની સૂઝ અને  કેવળ શાંતિભર્યા આનંદની લહેરખી છવાતી જાય છે.

    શબ્દ જો ખૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું
    તું ય જો રૂઠી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું .

    આહાહા.. દમદાર મત્લાથી ઉઘડતી ગઝલ એક પછી એક ચડિયાતા શેરથી બખૂબી આગળ વધે છે.. સામાન્ય રીતે માણસમાત્રનો એક સ્વભાવ રહ્યો છે ગમને ઘૂંટવાનો, રડવાનો, આક્ષેપો અને ફરિયાદ કરવાનો. પોતાના દોષો તરફ નજર-અંદાઝ કરવાનું ખૂબ સહેલું હોય છે. પણ અહીં તો વિપરીત સંજોગોને કેવી મઝાથી વાળી લેવાની અભિવ્યક્તિ થઈ છે કે, શક્યતાઓ ખોટી પડે કે પછી કંઈ પણ તૂટી પડે તો પણ મૌન તો પોતીકું છે ને? એને ગાઈ લેવામાં કોણ રોકવાનું છે?

    જે રીતે ખોટી પડી છે શક્યતાઓ એ રીતે
    ભ્રમ બધા તૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું

    ત્રીજો શેર વળી એક તદ્દન મૌલિક વાત લઈને આવે છે. કવયિત્રી કોઈ વ્યક્તિની વાત કરતાં નથી. એ તો અરીસાને ધરી દે છે. પોતાને કશાયે મેક-અપ વગર અસ્સલ દેખાવું છે. પોતે જે છે તે જ રૂપે આયના સામે ઊભા રહેવું છે, દેખાવું છે. પણ જો એ આયનો જ તૂટી જાય તો ? કોઈ વાંધો નહિ. ‘તોરા મન દર્પન કહલાયે’.. મન સાથે ગુફ્તગુ માંડવી છે, મૌનના મંડપ નીચે!..

    ચોથા શેરમાં કવયિત્રી એક મઝાનો વળાંક લે છે. એક ફિલસૂફીની ઝલક વર્તાય છે. પોતાનું આ હોવાપણું કોનાથી છે? કોનાથી હોઈ શકે? સવાલોના ઝબકારા જાગે છે અને તે સાથે જ જગતના ‘સુપ્રીમ પાવર’ના સાથનું સ્મરણ થાય છે. માનવી માત્રના હોવાનો ટહુકારો તો કેવળ એક જ ‘એ’ થકી છે ને? વિષમ પરિસ્થિતિમાં પણ ટક્કર ઝીલી સરસ જીવવાની રીતિ કેળવી લીધી હોવા છતાં જો ‘એ’નો સાથ ન રહે તો છેલ્લે મૌનનો સહારો એ જ સાચો રસ્તો. ખૂબ ઊંચી વાત.

    મારું આ હોવાપણું ટહુકે છે તારા સાથથી
    સાથ જો છૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું

    અને વાત કેટલી સાચી છે કે એ પછી તો કશું કહેવાનું રહેતું જ નથી. અને જ્યારે  અંતિમ અવસ્થામાં કોઈના વિના ચાલે જ નહિ એ સત્ય પણ કાંચળીની જેમ ઉતરી જાય, મોહ છૂટી જાય પછી તો?? કશી ક્યાં ખબર છે? રહેશે કેવળ મૌન…મૌન.. અને માત્ર મૌન જ. મૌનમાં કેટલું વજન છે? અર્થોના અનેક દરવાજા ‘ખુલ જા સિમસિમ’ની જેમ ખુલે છે. શબ્દ ન કરી શકે તે મૌન સાધી શકે.

    આ ઘડીનું સત્ય છે -‘ના ચાલશે તારા વિના’
    મોહ આ છૂટી જશે તો મૌન ગાઈ લઈશ હું.

    જે નથી કહેવાયું તે અચાનક સમજાઈ જાય છે! જે કહેવું છે તે વિશે તો કવિતાની નાયિકા મૌન જ રહ્યાં છે અને તે જ તો સાચું કવિકર્મ બન્યું છે. દરેક શેરમાં અંતરની આભા છલોછલ છલકાય છે. ગાલગાગાના ૨૬ માત્રાની આ ૬ શેરની ગઝલમાં શબનમે સુંદર નક્શીકામ કર્યું છે. આ સાથે  વિષમ છંદમાં ગૂંથેલ મારો એક શેર તેમને અર્પણ કરું છું.

    મન છે,નમન છે, હોઠ તો બસ બંધ છે અહીં,
    પણ ગાન મખમલી સખા સો વાર લાવી છું….

     તાજી કલમોના સાહિત્યિક સંમેલનોમાં એક અનોખા અંદાઝથી પઠન કરનાર બહેન શબનમને,  તેમની આવી મૌલિક, નૂરાની તાકાતવાળી, તાજી કલમથી સાહિત્યવિશ્વને  વધુ રળિયાત બનાવતાં રહે એ જ શુભેચ્છા અને તહેદિલથી અભિનંદન.