વેબ ગુર્જરી

ગુજરાત, ગુજરાતી અને ગુજરાતીઓ માટેનો વિચાર-મંચ

Home

  • ચિપકો આંદોલનની અડધી સદી : સફળતા અને વિફળતા

    નિસબત

    ચંદુ મહેરિયા

    આઝાદ ભારતના ઈતિહાસમાં ચિપકો આંદોલનનું અનોખું  સ્થાન છે. તેમાં મહિલાઓની અહિંસક લડાયક ભૂમિકા અતુલનીય હતી. આ આંદોલન ન માત્ર પર્યાવરણ રક્ષાનું હતું પરંતુ કુદરતી સંસાધનો પર કોનો અધિકાર સવિશેષ હોવો જોઈએ તે માટેનું પણ હતું. સ્વંત્રતતાની પહેલી પચીસી પછી ગાંધી- સર્વોદય અને સામ્યવાદી કાર્યકરો દ્વારા ગાંધી ચિંધ્યા અહિંસા અને સત્યાગ્રહના માર્ગે થયેલું એક એવું આંદોલન હતું જે પ્રાદેશિક ના રહેતાં દેશ-વિદેશમાં પ્રસર્યું હતું. તેણે પર્યાવરણને રાષ્ટ્રીય મહત્વનો વિષય બનાવ્યો હતો અને પર્યાવરણ રક્ષામાં મહિલાઓની ભૂમિકા સંદર્ભે  ઈકો-ફેમિનિઝમનો નવો સિધ્ધાંત પણ સ્થાપિત કર્યો હતો.

    Sunderlal Bahuguna, who had become synonymous with the Chipko movement, with his wife, Vimla. | Photo Credit: THE HINDU PHOTO ARCHIVES

    અડધી સદી પહેલાં ૨૭મી માર્ચ ૧૯૭૪ના રોજ ચિપકો  આંદોલનનો આરંભ થયો હતો.તત્કાલીન ઉત્તરપ્રદેશ અને હાલના ઉત્તરાખંડના, ભારત તિબેટ સરહદ પરના, તાલુકા મથક જોશીમઠથી અગિયાર કિલોમીટર દૂરનું રૈણી ગામ ( જિ.ચમોલી) તેનું આરંભબિંદુ હતું અને ગૌરાદેવી તેના જનની હતાં. હિમાલયના વનવિસ્તારના આ ગામમાં સરકારની મંજૂરીથી ઘણાં વૃક્ષો કપાવાના છે તેની ચર્ચા અને વિરોધ ચાલુ હતા. એ દરમિયાન જ્યારે ગામમાં કોઈ પુરુષ હાજર ન હોય તેવું ગોઠવીને ઠેકેદારના માણસો ઝાડ કાપવા આવ્યા. આ વાતની  જાણ ગામની મહિલાઓને થતાં ગૌરાદેવીના નેતૃત્વમાં ગામની ૨૭ મહિલાઓ વિરોધ કરવા દોડી ગઈ. તેમને બીજું કંઈ ના સૂઝતાં તેમણે વૃક્ષોને બાથ ભરી લીધી અને પડકાર કર્યો કે તેને કાપતાં પહેલાં કુહાડી અમારા પર ચલાવો. શાંત અને અહિંસક સત્યાગ્રહથી કોન્ટ્રાકટરના માણસો પાછા પડ્યા અને તેઓને ચાલ્યા જવાની ફરજ પડી.

    રૈણી ગામનાં મહિલાઓનો વિરોધ સ્વયંભૂ હતો એ ખરું પણ તેની પાછળ આર્થિક અને પર્યાવરણીય એવી પૃષ્ઠભૂમિ અને સંઘર્ષ પણ હતો. ૧૯૬૨ના ભારત-ચીન યુધ્ધ પછી  ઉત્તરાખંડના આ હિમાલયી ક્ષેત્રમાં વિકાસ કાર્યોની શરૂઆત થઈ. સડકો અને સુરંગોનું નિર્માણ અને તે માટે વૃક્ષોનું છેદન તેમાં મુખ્ય હતા. તેને કારણે ભૂસ્ખલન ,  માટીનું ધોવાણ અને પૂરની ઘટનાઓ બની હતી. ૧૯૭૦નું અલકનંદા નદીનું વિનાશક પૂર લોકોની આંખ ઉઘાડનારું બન્યું. આ પૂરથી લોકોની જમીન અને જીવન નષ્ટ થતાં તેઓ સંગઠિત થયા અને  સરકારની વિકાસ નીતિ સામે સવાલો ઉભા કર્યા.સરકાર અને કોન્ટ્રાકટરના વિરોધમાં ઠેરઠેર વિરોધ કાર્યક્રમો થયા . ગાંધીવાદી સામાજિક આગેવાનો સુંદરલાલ બહુગુણા અને ચંડીપ્રસાદ ભટ્ટ  , સામ્યવાદી આગેવાન ગોવિંદસિંહ રાવત અને સ્થાનિક મહિલા આગેવાનો તેમાં મોખરે હતા.

    વનોનો વિનાશ કરી સરકાર વૃક્ષોને ઓધ્યોગિક હેતુ માટે બહારના ખાનગી હાથોને આપી રહી હતી. મહિલાઓ માટે જંગલ એટલે પિયર. સંકટ સમયનો આશરો. બળતણ માટેનું લાકડું, ઢોર-ઢાંખરા માટે ઘાસચારો અને રોજગારી  જંગલોને કારણે મળતી હતી. પહાડી પ્રજાનું સમગ્ર જીવન તેના પર આધારિત હતું.જો એ  ના રહે તો તેમનું જીવન દોહ્યલું બની જાય.વૃક્ષોને કારણે જ વરસાદ અને પાણી મળે છે. માનવ અસ્તિત્વના આધારરૂપ જમીન, વાયુ અને પાણી તેને કારણે છે. એટલે આંદોલનની મુખ્ય માંગણી પહાડી વિસ્તારોમાં લીલા વૃક્ષોના છેદન પર પ્રતિબંધની હતી. જંગલોનો વ્યાવસાયિક હેતુ માટે ઉપયોગ રોકવાની હતી. રોજગારીના અભાવે જ્યારે પુરુષોને  અન્યત્ર સ્થળાંતર કરવાની ફરજ પડે ત્યારે કુંટુંબનું જીવન  ટકાવવાનો મહિલાઓનો આધારા જંગલો હતા. સ્થાનિક લોકો જ જંગલોને બચાવે છે તે બાબત પણ નીતિ નિર્માતોના ભેજામાં ઉતારવાની હતી.

    લગભગ દોઢસો કરતાં વધુ ગામોમાં ચિપકો આંદોલના ફેલાયું હતું. સુંદરલાલ બહુગુણાના આમરણ ઉપવાસ, પદયાત્રા, મોટા વિરોધ પ્રદર્શનો , સત્યાગ્રહો , ધરણા અને સભાઓને કારણે સરકારને ચિપકો આંદોલનકારીઓની વાત સાંભળવી પડી. હિમાલયી વનો દેશ માટે પાણી પેદા કરે છે , માટી બનાવે છે, સુધારે છે અને ટકાવે છે. એટલે લીલાંવૃક્ષોનું છેદન ૧૦ થી ૨૫ વરસ સ્થગિત રાખવા અને હિમાલયી ક્ષેત્ર ઓછામાં ઓછા ૬૦ ટકા વૃક્ષાચ્છાદિત ના બને ત્યાં સુધી વ્રુક્ષોની કાપણી ના કરવી,  યુધ્ધસ્તરે  મોટાપાયે વૃક્ષારોપણ કરવું જેવી માંગણીઓ માટે  ૧૯૭૪માં યુ.પી.સરકારે આંદોલનકારીનેતાઓ સહિત નિષ્ણાતોની સમિતિ બનાવી હતી. બે વરસ પછી ૧૯૭૬માં સમિતિએ તેનો અહેવાલ આપ્યો.જેમાં માંગણીઓ વાજબી અને સાચી લાગતાં તેણે  ૧૨૦૦ વર્ગ કિ.મી.ના વિસ્તારમાં વ્યાવસાયિક વન છેદન પર ૧૦ વરસનો પ્રતિબંધ મૂકવાની ભલામણ કરી .રાજ્ય સરકારે આ ભલામણ સ્વીકારતા આંદોલનને મોટી સફળતા  મળી. ૧૯૮૦માં તત્કાલીન વડાપ્રધાન ઈન્દિરા ગંધીએ  હિમાલયક્ષેત્રમાં વ્યાવસાયિક વૃક્ષછેદન પર ૧૫ વરસનો પ્રતિબંધ મુકવાનો નિર્ણય કર્યો હતો.

    ચિપકો આંદોલને પર્યાવરણ જાગ્રતિ  અને સ્થાનિક લોકોનો કુદરતી સંસાધનોના ઉપયોગ પર હક અને જાળવણીની ફરજ સ્થાપિત કરી. પ્રાદેશિક આંદોલને રાષ્ટ્રીય વનનીતિ ઘડવાની દિશામાં ચર્ચા જગવી. કેન્દ્ર સરકારમાં પર્યાવરણ મંત્રાલયની રચના, ૧૯૮૦નો  વન સંરક્ષન અધિનિયમ, ૧૯૮૮ની રાષ્ટ્રીય વન નીતિ   ચિપકો આંદોલનને કારણે શક્ય બન્યાં હતા.  ચિપકો આંદોલન બીજ બચાવો આંદોલન, નદી બચાવો આંદોલન , વૃક્ષારોપણ અભિયાન, પર્યાવરણ ચેતના અને જાગ્રતિ અભિયાન, ખનન વિરોધી આંદોલન, વનપંચાયત સંઘર્ષ આંદોલન , ટિહરી બંધ પરિયોજના વિરોધી આંદોલન જેવા આંદોલનોમાંથી  વિસ્તરીને અંતે સમગ્ર હિમાલય બચાવોમાં પરિવર્તિત થયું તે તેની મોટી સિધ્ધિ છે. પહાડી વિસ્તારની મહિલાઓ ઘરનો ઉંબરો છોડી આંદોલનમાં મોખરે રહી તે મહિલા જાગ્રતિકરણની દિશામાં મહત્વની સફળતા છે.

    અપ્પિકો આંદોલન એ ચિપકો આંદોલનની કર્ણાટક આવૃતિ છે. કર્ણાટક, કેરળ, બિહાર, રાજસ્થાન, હિમાચલપ્રદેશ જેવા રાજ્યોમાં આ આંદોલન પહોંચ્યું હતું. ફ્રાન્સ, ઓસ્ટ્રેલિયા, સ્વિત્ઝરલેન્ડ, કેનેડા, મેક્સિકો, ડેન્માર્ક અને મલેશિયામાં પણ વૃક્ષ છેદનના વિરોધમાં વૃક્ષોને ગળે લગાડવાનું અને તે રીતે માનવી અને વૃક્ષ વચ્ચેનો પ્રેમ અને તેના પરનો આધાર વ્યક્ત કરવાની ચિપકો આંદોલનની રણનીતિ વૈશ્વિક બની હતી.. અહિંસક સત્યાગ્રહનું આ ગાંધી મોડેલ આજે પણ પ્રસ્તુત છે તે તેણે દુનિયાને દેખાડ્યુ હતુ.

    ચિપકો આંદોલનને તેની પચાસીએ મૂલવતાં કેટલીક વિફળતાઓ પણ જણાય છે. જે વિકાસના મોડેલનો તેણે વિરોધ કર્યૉ હતો તે આજે વધુ મજબૂત બન્યું છે. ચિપકો આંદોલને ઘણી રાજકીય સંભાવનાઓ જન્માવી હતી પરંતુ તેનો ઉપયોગ થઈ શક્યો નહીં. વૃક્ષ્છેદન પરનો પ્રતિબંધ પૂર્ણ  થયા પછી તેને લંબાવવા માટે આંદોલન કંઈ કરી શક્યું નહીં.સ્થાનિક પહાડી પ્રજાને ઘસચારા માટે ઉપયોગી પહોળા પાનના ઝાડને બદલે હવે વ્યાવસાયિક ઉપયોગ માટેના શંકુ આકારના ઝાડ વધ્યાં છે. ઉત્તરાખંડમાં આકાર લઈ રહેલી ચારધામ રાજમાર્ગ જેવી અવૈજ્ઞાનિક માર્ગ નિર્માણ નીતિનો વિરોધ કરવાનું  ચિપકો આંદોલનની વારસદાર નવી પેઢી કે તે કાળના હયાત નેતાઓ માટે કેમ બન્યું નથી તે પણ સવાલ છે. હિમાલયને પર્યટનનું કેન્દ્ર બનાવવા  એરપોર્ટ , રેલવે , હોટલોનું નિર્માણ થવા લાગ્યું છે. મોટાબંધો, ખનિજોનું ખોદકામ, રોપવે, જળવિધ્યુત યોજનાઓ જેવી બાબતોએ પણ ચિપકોની સફળતાને ધોઈ નાંખી છે.

    ગાંધીના માર્ગે લોકશક્તિનો વિનિયોગ કરીને મહિલાઓ, આદિવાસીઓ અને ગરીબ ગ્રામીણોનું જન આંદોલન સરકારને નમાવી શકે છે તે ચિપકોની બેમિસાલ સિધ્ધિ છે. પર્યાવરણ કર્મશીલ વંદના શિવાના શબ્દોમાં  ચિપકો આંદોલન ઐતિહાસિક, દાર્શનિક અને સંગઠનાત્મક રૂપે પારંપારિક ગાંધીવાદી સત્યાગ્રહોનું વિસ્તૃત સ્વરૂપ તો હતું જ માનવ અસ્તિત્વ સામેના ખતરાને રોકવાનો સભ્ય સમાજનો સભ્ય ઉત્તર હતો.


    શ્રી ચંદુભાઈ મહેરિયાનો સંપર્ક maheriyachandu@gmail.com  વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.

  • મહાત્મા ગાંધી, માર્ટિન બુબેર અને ઇઝરાયલ

    સમાજદર્શનનો વિવેક

    કિશોરચંદ્ર ઠાકર

    કોઇ બે ટીમો વચ્ચેની મેચમાં આપણે કશું લેવાદેવા ન હોય તો પણ જાણ્યેઅજાણ્યે કોઇ એક ટીમના પક્ષે બેસી જતા હોઈએ છીએ. આવું જ કોઇ અન્ય બે જૂથો કે દેશો વચ્ચેની લડાઇમાં બનતું હોય છે. દુનિયા આખીએ વાજબી રીતે જ વખોડી કાઢેલા ગાઝા પટ્ટીના આતંકવાદીઓએ કરેલા નિર્મમ આતંકવાદી હુમલા પછી તેની જવાબી કાર્યવાહી તરીકે ઈઝરાયલી સેનાએ ગાઝાપટ્ટીમાં કરેલા અમાનવીય અત્યાચારમાં કશું અયોગ્ય લાગતું ન હોય તેવો એક મોટો વર્ગ આપણે ત્યાં છે. તેના કારણોમાં મુખ્યત્વે મુસ્લિમો તરફનો પૂર્વગ્રહ અને યહુદી પ્રજાના બુદ્ધિ,-કૌશલ્ય અને બહાદુરીની વાતોનો અને તેમણે વેઠીલી યાતનાઓ પ્રત્યે સહાનુભીતિની પણ  તે વર્ગ પર અસર હશે.. ઇઝરાયલનો પક્ષધર બનેલો આ વર્ગ પેલેસ્ટાઇનીઓની મરજી વિરુદ્ધ તેમની વચ્ચે જ ઇઝરાયલના નિર્માણની ઐતિહાસિક પૃષ્ઠભૂમિથી અજાણ છે અથવા તો તેમને પેલેસ્ટાઇનના લોકોને થયેલા અન્યાયને નજરઅંદાજ કરીને પણ યહુદીઓને પોતાની પિતૃભૂમિ મળવી યોગ્ય  લાગે છે.

    બીજા વિશ્વયુદ્ધ દરમિયાન યહુદી પ્રજા પર હિટલરે કરેલા અત્યાચારની વિગતો  જગજાહેર છે. તેથી યહુદી પ્રજા સહનુભૂતિને લાયક છે જ. પરંતુ હિટલરના અત્યાચારનું કારણ યુરોપિયનોનો યહુદીઓને શોષણખોર અને ક્રૂર તરીકે જોવાનો પૂર્વગ્રહ છે. કદાચ આ જ કારણે શેક્સ્પિયરને ‘મરચ‌ન્ટ ઓફ વેનિસ’માં યહુદી ‘શાયલોક’નું પાત્ર સૂઝ્યું હશે.

    દર્શકની નવલકથા ‘ઝેર તો પીધા છે જાણી જાણી’માં ’next year in Jerusalem’ ના નારા દ્વારા યહુદીઓના પોતાની પિતૃભૂમિમાં પાછા ફરવાના સંકલ્પની વાત આવે છે.  છેક ૧૯૧૭માં બ્રિટનના વિદેશમંત્રી બફ્લરે યહુદીઓને પેલેસ્ટાઇનમાં વસાવવાની જાહેરાત બ્રિટનની સંસદમાં કરી હતી. સ્વાભાવિક છે કે બધા આરબ દેશોની વચ્ચે પેલેસ્ટાઇનમાં યહુદીઓને એક આખો પ્રદેશ આપવાનો વિરોધ પેલેસ્ટાઇનના લોકો કરે જ. પરંતુ  દુનિયાના અન્ય સામ્રાજયવાદ વિરોધી પરિબળોએ પણ તેનો વિરોધ કર્યો હતો. ભારતના ભાગલા વખતે  જેમ ગાંધીજીએ પાકિસ્તાનના હિંદુઓને અને ભારતના મુસ્લિમોને ‘ગમે તે પરિસ્થિતિ હોય પણ પોતપોતાના દેશમાં જ રહેવાની’ સલાહ આપી હતી તે જ રીતે યહુદીઓને પણ તેઓ જે તે દેશમાં હોય ત્યાંના જ થઈને રહેવાની સલાહ આપેલી. ગાંધીજીએ આ અંગે પોતાના વિચારો ૨૬ નવે‌મ્બર ૧૯૩૮ના ‘હરિજન’ માં લખેલા એક લેખમાં વ્યકત કરેલા જેના મુખ્ય મુદ્દાઓ અહીં મૂક્યા છે.

    ગાંધીજી પોતે યહુદીઓએ ઇતિહાસકાળમાં સતત વેઠેલા જુલમો અને અન્યાયથી સભાન તો હતા જ. ‘હરિજન’માં તેમણે લખ્યું પણ. “જેમ હિંદુઓ પોતાની ધાર્મિક માન્યતાને આગળ ધરીને દલિતોને અસ્પૃશ્ય ગણે છે તેવી જ રીતે ખ્રિસ્તીઓ પણ તેમની ધાર્મિક માન્યતાને કારણે યહુદીઓને અસ્પૃશ્ય જેવા જ માને છે. પરંતુ આ તો અમાનવીય જુલમ કહેવાય. મારી યહુદીઓ પ્રત્યે સંપૂર્ણ સહાનુભૂતિ છે. જર્મનોએ તેમના પર ગુજારેલા ત્રાસનો ઇતિહાસમાં કોઇ જોટો જડતો નથી. યહુદીઓ પ્રત્યે હિટલરના બેફામ દમનને રોકવા માટે યુદ્ધ વહોરવામાં પણ કશું ખોટું નથી.

    આમછતાં ગાંધીજી પેલેસ્ટાઇનમાં યહુદી રાજ્ય(ઇઝરાયલ) ઊભું કરવાના સખત વિરોધી હતા. તેમણે લખ્યું “આરબો ઉપર ઇઝરાયલ થોપી દેવું તે વાજબી તો નથી, ઉપરાંત અમાનવીય પણ છે. સમગ્ર પેલેસ્ટાઇનમાં કે તેના કોઇ એક ભાગમાં યહુદી રાજ્ય ઊભુ કરીને આરબોના સ્વાભિમાન પર પ્રહાર કરવો તે કોઇ રીતે યોગ્ય નથી.”

    ગાંધીજીના આ વિચારો બે મુદ્દાઓ પર આધારિત હતા. તેઓ માનતા કે પેલેસ્ટાઇન એ માત્ર આરબ પેલેસ્ટાઇની લોકોની જ માતૃભૂમિ છે. બીજી બાબત એ હતી કે બ્રિટન બળજબરી અને હિંસા કરીને પણ યહુદીઓને અહીં વસાવવા માગતું હતું. તેમણે લખ્યું, “યહુદીઓએ પેલેસ્ટાઇનના લોકોની સદભાવના જીતીને જ પેલેસ્ટાઇનમાં વસવું જોઈએ, નહિ કે બ્રિટનનાં બંદૂક કે બોંબનો સહારે. આ ઉપરાંત ગાંધીજીએ કહ્યું કે માની લઈએ કે યહુદીઓનો પેલેસ્ટાઇન સિવાય કોઈ આરો નથી તેથી ત્યાં તેમને માતૃભૂમિ મળી જાય. આવા સંજોગોમાં શક્ય છે કે તેઓ યુરોપ સિવાય દુનિયામાં અન્યત્ર જ્યાં શાંતિથી રહી રહ્યા છે ત્યાંથી પણ તેમને બળજબરીથી હાંકી  કાઢવામાં આવશે તો તેઓ પસંદ કરશે?

    ગાંધીજીના આ વિચારોના વિરોધમાં  માર્ટિન બુબેર નામના ઓસ્ટ્રેલિયાના એક યહુદી વિચારકે ૨૪ ફેબ્રુઆરી ૧૯૩૯ના દિવસે પાંચ હજારથી પણ વધારે શબ્દોનો એક  લાંબો પત્ર લખેલો. ગાંધીજી અને બુબેરના વિચારો ઘણી બાબતમાં સમાન હતા. બુબેર પણ ગાંધીજીની જેમ માનવહક અને  ગ્રામસ્વરાજ્યના હિમાયતી હતા. આ ઉપરાત તેઓ એકહથ્થુ કે‌‌ન્દ્રીય સત્તાના પણ વિરોધી હતા. પરંતુ નાઝીઓ સામે સત્યાગ્રહની વાત તેમને સ્વીકાર્ય ન હતી. તેમણે ગાંધીજીને લખેલું, “તમે કરેલા દક્ષિણ આફ્રિકાના તમારા સત્યાગ્રહની જેમ અમે પણ જર્મનીમાં સ્ત્યાગ્રહ કરીએ તેમ ઇચ્છતા હશો પરંતુ એ ભૂલી જાઓ છો કે દક્ષિણ આફ્રિકામાં ૧૫,૦૦૦ ભારતીયોની સામે તમારા દેશમાં ૨૦ કરોડ ભારતીયો રહે છે, જ્યારે આમારી પાસે કોઇ પિતૃભૂમિ નથી વળી તમે એમ માનતા હો કે બાઇબલમાં આવતી પિતૃભૂમિની વાતથી દોરવાઈને અમે અમારી પિતૃભૂમિની માગણી કરી રહ્યા છીએ, તો તમારી એ માન્યતા ભૂલભરેલી છે. તમે દક્ષિણ આફ્રિકાના ભારતીયોની તકલીફો સાથે અમારી યાતનાઓની સરખામણી ન કરી શકો. ૧૯૦૬ના તમારા ભાષણમાં કેટલાક યુરોપિયનોએ કરેલી હરકતની વાત તમે કરી હતી, જો હું આ રીતે જર્મનીઓની ટીકા કરું તો યહુદીઓની સેંકડો દુકાનોમાં આગ ચાંપવામાં આવે. જર્મનીઓએ અમને આપેલા ત્રાસની સરખામણીમાં  અંગ્રેજોએ તો તમને ખૂબ નજીવું નુકસાન કર્યું છે.”  આમ ગાંધીજી ભલે અહિંસાને મોટી તાકાત માનતા હોય પણ બુબેર તો અહિંસાને એક ખૂબ નાનુ અને મર્યાદિત શસ્ત્ર માનતા

    અહીં એક વાત આપણે જાણવી જોઇએ કે ૧૪ મે ૧૯૪૮ના દિવસે ઇઝરાયલના અસ્તિત્વ પહેલાની સદીઓથી યહુદીઓ પેલેસ્ટાઇનમાં આવતા રહ્યા છે. ૧૮૮૨થી ૧૯૦૩ વચ્ચે લગભગ ૩૫,૦૦૦ યહુદીઓ તુર્કીના ઓતામાન સામ્રાજ્ય હેઠળના પેલેસ્ટાઇનમાં આવીને વસેલા. તેની પણ પહેલા એટલે કે ઇસ્લામ અગાઉના લગભગ ૧૧૦૦ વર્ષ પહેલા પણ ત્યાં યહુદીઓ હતા. પરંતુ પેલેસ્ટાઇનને બે ભાગમાં વહેંચીને એક ભાગ  ઇઝરાયલને આપવાની વાત પેલેસ્ટાઇનીઓને સ્વીકાર્ય ન હતી. ગાંધીજીએ પોતાના વિચારો રજૂ કર્યા તે પહેલા જ ઇઝરાયલનું આયોજન અને તૈયારીઓ તો થઈ ચૂકી હતી. આજે તો એક વખતના તેના વિરોધીઓએ પણ તેને માન્યતા આપી દીધી છે. ૧૯૭૮ના ના કે‌મ્પ ડેવિડ કરારને કારણે ઇઝરાયલે પેલેસ્ટાઇનના જ ભાગો એવા ગાઝા પટ્ટી અને વેસ્ટ બેંકમાંથી ખસી જવાનું સ્વીકાર્યું અને ૧૯૬૭માં ખાધેલી કારમી હારને કારણે  ઇજિપ્તે પણ ઇઝરાયલનો સ્વીકાર કર્યો.

    તસવીરમાં ૧૯૪૮ ની લડાઈ દરમિયામ જૂન મહિનામાં હાફિયા નામના ગામથી નીકળેલી પેલેસ્ટાઇનના નિરાશ્રિતોની અરબસ્તાનના તુકરમ શહેર પાસે વણઝાર

    પરંતુ સંજોગોના દબાણને કારણે નેતાઓએ કરેલા સમાધાનનો આરબ પ્રજાએ હૃદયપૂર્વક સ્વીકાર ન કર્યો. અનેક આતંકવાદી સંગઠ્ઠનો ઊભા થયા. ઇઝરાયલના લોકો ચેનથી સૂઇ શકે તેવી પરિસ્થિતિ આજે પણ નથી. ગાઝાપટ્ટીમાં નિર્દયતાથી નિર્દોષ નાગરિકો અને ખાસ કરીને નાના બળકોને ક્રૂરતાથી રહેંસી નાખવાની કાર્યવાહી બે અઢી મહિનાથી વણથંભી ચાલી રહી છે. હવે તો ગાઝાના લોકોની રાહત છાવણીઓ પર પણ હુમલાઓ શરૂ થયા છે.  ગાઝા ગમે તેટલું ખેદાનમેદાન થઈન જાય, તો પણ સમગ્ર કોમનું નિંકંદન તો નીકળી શકે નહિ. વેરની આગ બુઝાશે નહિ. લડાઇ લાબી ચાલશે તો શક્ય છે કે બીજા દેશોને પણ દઝાડે.

    ૧૯૪૮ થી આજ સુધીમાં થયેલી અનેક નાનીમોટી લડાઇઓ, આતંકવાદી હુમલાઓ અને વળતા પ્રહારોથી અને સૌથી વધારે તો યુરોપ અને અમેરિકાની દખલગીરી તેમજ તેમની ઇઝરાયલને મળતી નૈતિક અને શસ્ત્રોની સહાયને કારણે મધ્યપૂર્વની શાંતિ સતત ડહોળાતી રહી છે. ઇઝરાયલની રચનાથી યહુદી પ્રજા અને સમગ્ર વિશ્વે નક્કર શું મેળવ્યું તે નિષ્ણાતો નક્કી કરી રહ્યા હશે, પરંતુ ગાંધી સાચા હતા કે બુબેર? એ સવાલનો સાચો જવાબ હજુ મળી શક્યો નથી. સાથેસાથે લેખની શરૂઆતમાં જણાવ્યા મુજબ આપણા આપણા દેશમાં હજુ પણ જેમને ઇઝરાયલ પ્રત્યે સહાનુભૂતિ છે તેમણે  પોતાના અંતરાત્માને ઢંઢોળવો જોઇએ અને પક્ષધર બનવું હોય તો માનવતાના જ પક્ષધર બનવું જોઇએ.


    શ્રી કિશોરચંદ્ર ઠાકરનો સંપર્ક kishor_thaker@yahoo.in વીજાણુ ટપાલ સરનામે થઈ શકે છે.

  • બે શબ્દ, નારાયણ દેસાઈના શતાબ્દી પ્રવેશ નિમિત્તે

    તવારીખની તેજછાયા

    નારાયણ દેસાઈ: ભૂદાન આંદોલનમાં વિનોબા સાથે

    નારાયણ દેસાઈની​​​​​​​ કારકિર્દીનો આ આલેખ, એનું ઓઠું વ્યક્તિગત હોવા છતાં એક આખી તરુણાઈ અને એની પ્રૌઢિ ને પરિણત વર્ષોની જદ્દોજહદનો ચિતાર આપે છે.

    પ્રકાશ ન. શાહ

    ગુ જરાતી સાહિત્ય પરિષદના ભોપાલ અધિવેશનની એક રૂડી સાંભરણ એ બની રહેશે કે સભાખંડ સાથે નારાયણ દેસાઈનું નામ જોડાયું હતું. પરિષદના પૂર્વ પ્રમુખ નારાયણ મહાદેવ દેસાઈ (૨૪ – ૧૨ – ૧૯૨૪ : ૧૫ – ૩ – ૨૦૧૫)ના શતાબ્દી વર્ષની એ નાંદી ઘટના લેખાશે.

    હમણાં મેં પરિષદના પૂર્વ પ્રમુખ તરીકે એમનો ઉલ્લેખ કર્યો, અને એ ઠીક જ છે. પણ નારાયણ દેસાઈની ઓળખ એટલા પૂરતી સમેટાઈ જાય તે ચોક્કસ જ સાવ સપાટબયાની બની રહેશે. એ લેખક જરૂર હતા. પરિષદ પ્રમુખ તો એ મોડેથી થયા, ૨૦૦૮-૨૦૦૯ના બે વરસ માટે, ચોરાસીમે વરસે, પણ એના ખાસા ચારેક દાયકા પર એ એમનાં ગાંધીસંભારણાંની નાનીશી કિતાબ ‘સંત સેવતાં સુકૃત વાધે’ લઈ આવ્યા ત્યારે જ પ્રકાશક ભાઈદાસ પરીખે મોકલેલા છપાતા ફરમા વાંચી આપણા એકના એક સ્વામી આનંદે લખેલું કે ‘મન કૂદકો મારીને ઝડપી લે એવી ચોપડી વર્ષો કે દાયકાઓ પછી મેં વાંચી હોય તો તે આ.’ પછી તો, ‘અગ્નિકુંડમાં ઊગેલું ગુલાબ’ એ મહાદેવ દેસાઈ ચરિત્ર સાથે એમની હાજરી બરાબરની પુરાઈ ગઈ. મહાદેવભાઈની ડાયરી આમ તો વિશ્વવિશ્રુત- પણ એમાં ‘બાબલા’ (નારાયણ)ની નોંધ જ ન મળે, કેમ કે એ તો ગાંધીચર્યા અંગે હતી. બાબલાએ મોટપણે એનું વેર બરોબર લીધું, અધિકૃત પિતૃચરિત્ર આપીને! અને આગળ ચાલતાં ત્રિખંડવ્યાપી એવું આકર ગાંધીચરિત્ર આપી ગાંધીજીની પોતાની ભાષામાં વિગતવિશદ, સ્વાધ્યાયસમૃદ્ધ ચરિત્ર નથી એ મહેણું પણ ભાંગ્યું.

    નારાયણ દેસાઈને વિરલ વિભૂતિઓ સાથે જીવન વ્યતીત કરવાનો, યથાશક્તિમતિ પ્રવૃત્ત રહેવાનો મળતા મળે એવો પડકાર અવસર મળી રહ્યો. તારુણ્યને ઉંબરે પહોંચતા સુધીનાં વર્ષો બાપુ સાથે સાબરમતી આશ્રમ ને સેવાગ્રામમાં, પછી ભૂદાન આંદોલનમાં વિનોબા સાથે- અને આગળ ચાલતાં જયપ્રકાશ સાથે, શાંતિ સેનાથી માંડી બીજા સ્વરાજની લડાઈ સહિત.

    જે પરિવર્તનની રાજનીતિમાં એમણે લોકનીતિ ભણી સહજ ઝુકાવ સાથે શ્વસવું પસંદ કર્યું. એણે જ એમને સીધા સાહિત્યિક નહીં એવા લેખન તરફ પણ દોર્યા- ‘ચેક ઉઠાવ, ટેંક સામે લોક’ હોય કે પછી બાંગ્લા મુક્તિસંગ્રામ હોય. બાંગ્લાદેશે, પાછળથી જે કેટલાક સંગ્રામમિત્રોને માનભેર પોંખ્યા એમાંના એક નારાયણ દેસાઈ પણ હતા.

    સામાન્યપણે સરકારી માનઅકરામથી પરહેજ કરતા રહેલા નારાયણભાઈને અંતિમ યાત્રા વખતે સરકારી માન અપાયું- કાં તો સરકારના સ્વવિવેકથી હોય, કે પછી કોઈ અદક પાંસળી રજૂઆતથી- પણ પરિવારે બહુ જ વિવેકપૂર્વક બંદૂક ફોડી અંતિમ સલામ આપવાની વાત તો ખાળી જ. મરણોત્તર પદ્મસન્માન વાસ્તે સરકારી દરખાસ્ત આવી ત્યારે પણ પરિવારે એનો સાભાર અસ્વીકાર કરી ‘જ્યોં કી ત્યોં ધરી દીની ચદરિયા’નો નારાયણભાઈનો હૃદયભાવ પાળી જાણ્યો.

    જીવનના છેલ્લા દસકામાં એમણે ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના પ્રમુખપદની તેમ ગૂજરાત વિદ્યાપીઠના કુલપતિ (ચાન્સેલર) તરીકેની જવાબદારી બખૂબી નભાવી જાણી. પરિષદની વ્યાસપીઠ પરથી એમણે 2002ના મહાપાતક વિશે અને અકાદમીની સ્વાયત્તતા સરી ગઈ એ ‘ઓશિયાળી’ પરિસ્થિતિ વિશે અસંદિગ્ધ શબ્દોમાં કહ્યું તો જિલ્લે જિલ્લે વાંચનયાત્રા યોજી એક જુદો જ લોકતાંતણો સાંધ્યો.

    નારાયણ દેસાઈની કારકિર્દીનો આ આલેખ, એનું ઓઠું વ્યક્તિગત હોવા છતાં એક આખી તરુણાઈ અને એની પ્રૌઢિ ને પરિણત વર્ષોની જદ્દોજહદનો ચિતાર આપે છે. સ્વરાજ સૈનિક હોવું, સ્વરાજનો મેદ ને કાટ ન ચડે તે જોવું અને સ્વરાજ નિર્માણના રચનાકાર્યમાં નિજને પ્રોવું, સ્વરાજની બીજી લડતનો પડકાર ઝીલવો, સરવાળે સંઘર્ષ અને રચનાનું સાયુજ્ય. ગાંધીથી શરૂ કરી વાયા વિનોબા, જયપ્રકાશ સુધી પહોંચવું એ સાધારણ યાત્રા અલબત્ત નથી. જોકે, નારાયણભાઈ કે એમના જેવા બીજા મિત્રો તો સરળતાથી કહેવાના કે આમાં અમારી કોઈ સિદ્ધિ નથી. સત્સંગતિથી જે થાય તે થયું.

    મને યાદ છે, જયપ્રકાશજીએ ભરબિહાર આંદોલને જે ચાર સાથીઓને પટણા નોંતર્યા ને જોતર્યા એમાંના એક નાદે પણ હતા. અમે જયપ્રકાશજીની રજાથી એમને ગુજરાત નોંતર્યા, બિહાર આંદોલનનું પ્રત્યક્ષ ને પ્રમાણભૂત ચિત્ર આપવા, ત્યારે અમે સહજ જ તાનમાં આવી ગયા હતા અને ચંપારણના દિવસોમાં જેમ ગાંધી ને મહાદેવ સાથે હતા તેમ આજે જયપ્રકાશ ને નારાયણ સાથે છે એવો પેરેલલ પણ લગીર રોમેન્ટિક રુશનાઈથી પેશ કર્યો હતો. એ વખતે, નાદે જેનું નામ, એમણે અકબર ઈલાહાબાદીનું ઓઠું લઈને પોતાની પ્રશંસા વિશે અમને ઠમઠોર્યા ને ટપાર્યા હતા: ભાઈ, આ તો બુદ્ધુમિયાં જેવું છે, હૈ તો વો રાસ્તે કી ધૂલ લેકિન આંધી કે સાથ હૈ. પછી કહ્યું, આમાં આંધીને બદલે ગાંધી કરી નાખો એટલે હિસાબ બરોબર થઈ જશે!

    પાછો છેલ્લા દાયકા પર આવું. વિદ્યાપીઠના કુલપતિ તરીકે સરકારથી સ્વતંત્ર ભૂમિકા લેવી- આજના કથિત ‘ગવર્નર રાજ’થી વિપરીત- એ એમની વિશેષતા રહી તેમ યુજીસીનાં ધોરણો ને આગ્રહો વચ્ચે ગાંધી પરંપરાના વિકસન સાથે બરકરાર રહેવું એ એમની કોશિશ રહી.

    પણ છેલ્લે, જોકે અંગ્રેજીમાં કહે છે તેમ લાસ્ટ બટ નોટ લીસ્ટ, એમનું જે સ્વરૂપ નિખરી આવ્યું એ તો એક લોકાયની તરીકેનું. કથા સ્વરૂપે લોક સમક્ષ જવું ને જીવન દેવતા ગાંધીની કથા માંડવી અલબત્ત સાંપ્રત અનુબંધ સાથે, એમાં એમણે પોતાનો ધર્મ જોયો. વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીમાં ત્યારે ઊઠવા લાગેલા ને અત્યારે ત્રણે પાળીમાં અંધાધૂંધ ફેંકાતા રહેલા ગચિયા સામે આ આર્ત ને આર્ષ એટલો જ અધ્યયનપુત અવાજ આપણી મોંઘેરી મિરાત છે.


    સાભાર સ્વીકાર: ‘દિવ્ય ભાસ્કર’ની ૧૦– ૧ – ૨૦૨૪ ની પૂર્તિ  ‘કળશ’માં લેખકની કોલમ ‘તવારીખની તેજછાયા’ માં પ્રકાશિત લેખ


    શ્રી પ્રકાશ ન. શાહ નો સંપર્ક prakash.nireekshak@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.

  • કોઈનો લાડકવાયો (૪૦) : ગદરના વીરો (૩)

    દીપક ધોળકિયા

    ગદરના વીરો (૨) થી આગળ

    કામાગાટા મારૂ જહાજની ઐતિહાસિક ઘટના

    કામાગાટા મારૂ જહાજની ઘટનાને ગદર પાર્ટીની આઝાદીની હાકલ સીધો કોઈ જ સંબંધ નહોતો પણ એ ગદર સાથે અને દેશની આઝાદીના સંગ્રામ સાથે એવી વણાઈ ગઈ છે કે જાણે એ ઘટના એનો ભાગ હોય. બ્રિટિશ વસાહતોમાં હિન્દીઓ સાથે જે વર્તાવ થતો હતો તેને કારણે ગદરની આગ ભડકી હતી અને કામાગાટા મારૂ જહાજ પણ વસાહતોના શાસકોની એ જ નીતિઓનો ભોગ બન્યું હતું.

    આપણે જોયું કે ૧૮૭૯માં કૅનેડા બ્રિટનની કૉલોનીમાંથી ડોમિનિયન રાજ્ય બન્યું તે સાથે એના આંતરિક વ્યવહાર માટેના કાયદા બનાવવાની સત્તા એના હાથમાં આવી. બ્રિટિશ સામ્રાજ્યનો કોઈ પણ નાગરિક એની કોઈ પણ વસાહતમાં વસી શકે એવો કાયદો હતો પણ કેનેડાએ નવો કાયદો બનાવ્યો કે બ્રિટિશ વસાહતમાંથી કોઈ આવતો હોય તેની મુસાફરીની ટિકિટ સીધી હોવી જોઈએ. એશિયનો માટે  આ શક્ય નહોતું. જહાજ ઈંધણ ભરવા માટે માર્ગમાં કોઈ બંદરે રોકાયું હોય તો એ સીધી મુસાફરી નહોતી ગણાતી.

    સરદાર ગુરદિત્તા સિંઘ

    આમાં એક સાહસિક કોંટ્રૅક્ટર સરદાર ગુરદિત્તા સિઘે હિંમત કરી. એના માટે તો એ ધંધો હતો. ઘણી તપાસ પછી એને હોંગકોંગનું જહાજ કામાગાટા મારૂ મળ્યું. જહાજ કલકત્તાથી સીધા કૅનેડા જઈ શકતું હતું પણ બ્રિટિશ સરકારે એમ ન થવા દીધું. ગુરદિત્તા સિંઘ ફરી હોંગકોંગ ગયો, ત્યાંથી મુસાફરો લીધા, શાંગહાઈથી પણ મુસાફરો ચડ્યા. જાપાનના મોજો બંદરેથી પણ મુસાફર મળ્યા. આમ જહાજ સીધું તો જતું નહોતું!

    કૅનેડા સરકારે આની સામે પૂરી તૈયારી કરી લીધી. ૨૩મી મેના રોજ જહાજ વૅનકુવર પહોંચ્યું ત્યારે કૅનેડાના પોલીસ દળે એને ઘેરી લીધું અને મુસાફરોને બંદરે ઊતરવા ન દીધા. હિન્દુસ્તાનીઓને ઊતરવા નથી દીધા તે જાણીને ધક્કા પર સ્થાનિક લોકોની ભીડ પણ તમાશો જોવા ઊમટી પડી.

    જહાજ પર અનાજપાણી ખૂટવા આવ્યાં ત્યારે ગુરદિત્તા સિંઘે ઇંગ્લૅન્ડની રાણીને તાર મોકલીને જાણ કરી. બ્રિટન સરકારની દરમિયાનગીરીથી કેનેડા સરકારે ખાધાખોરાકીનો સામાન તો મોકલી આપ્યો પરંતુ બ્રિટિશ સરકાર મુસાફરોને ઊતરવા દેવા માટે વચ્ચે પડવા નહોતી માગતી.

    આ જ વખતે જહાજના ભાડાનો ૨૨ હજાર ડૉલરનો ત્રીજો હપ્તો ભરવાનો સમય પણ થઈ ગયો.  આના પર વિચાર કરવા ગુરુદ્વારામાં સાતસો હિન્દુસ્તાનીઓની મીટિંગ મળી તેમાં ભાઈ બલવંત સિંઘ અને શેઠ હસન રહીમની અપીલને જબ્બર આવકાર મળ્યો અને ૬૦ હજાર ડૉલર એકઠા થયા. એમાંથી ચડત હપ્તો ચુકવાઈ ગયો અને સરદાર ભાગ સિંઘ અને હસન રહીમના નામે નવો લીઝ કરાર થયો. હવે જહાજ કેનેડાના નાગરિકોનું થઈ ગયું એટલે અનાજપાણી પહોંચાડવાનું પણ શરૂ થઈ ગયું.  આમ છતાં કૅનેડા સરકાર મુસાફરોને આવવા દેવા માટે તૈયાર ન જ થઈ.

    નફાનુકસાનનો હિસાબ?

    પરંતુ હવે નવો ફણગો ફૂટ્યો. નવા લીઝધારકોએ ગુરદિત્તા સિંઘ પાસે બધો હિસાબ માગ્યો કારણ કે હવે નફાનુકસાનમાં એમનો પણ ભાગ હતો. જહાજના મુસાફરોને ઉતારવાનું આંદોલન પણ ચાલતું જ હતું તે વચ્ચેથી ગુરદિત્તા સિંઘે વૅનકુવરથી પાછા હોંગકોંગ જવાના ઇરાદાની સરકારને જાણ કરી દીધી. નવા લીઝધારકોના ૨૨ હજાર ડૉલર પણ ડૂબતા હતા, એ સ્થિતિમાં એ ખાધાખોરાકીમાં પૈસા ખર્ચવા તૈયાર નહોતા.  બ્રિટનની દરમિયાનગીરી પછી કૅનેડા સરકાર ચાર હજાર ડૉલર આપવા તૈયાર થઈ અને જુલાઈની અધવચ્ચમાં કામાગાટા મારૂને પાછા જવાની પરવાનગી મળી.

    ગુરદિત્તા સિંઘ વિરુદ્ધ મુસાફરોનો બળવો

    ખાધાખોરાકી લઈને પાછા જવાનો નિર્ણય મુસાફરોને પસંદ ન આવ્યો. મુસાફરો પણ તૈયાર હતા. એમણે જહાજ પર જે હાથે ચડ્યું તે – મશીનોના તૂટેલા ભાગ, વાંસના દંડા, સળિયા બધું એકઠું કરી લીધું. અને ગુરદિત્તા સિંઘ અને એના કર્મચારીઓને એમણે રૂમોમાં પૂરી દીધા.

    ૧૯મી જુલાઈની સવારે ૨૫૦ હથિયારધારી પોલીસો એક ટગ(Tug – જહાજોને ખેંચીને કિનારે લાંગરવા માટે લઈ જતું મોટું જહાજ)માં કામાગાટા મારૂની લગોલગ આવી પહોંચ્યા. એમણે દોરડાથી ટગને જહાજ સાથે જોડી કે તરત જ મુસાફરોએ દોરડું કાપી નાખ્યું. હવે ટગ પરથી ગરમ વરાળ પાઇપ વાટે જહાજ પર છોડવામાં આવી કે જેથી મુસાફરો દૂર ભાગી જાય. પોલીસો સીડીઓ ગોઠવીને ચડવા લાગ્યા તો ઉપરથી મુસાફરો એમને નીચે પટકવા લાગ્યા. મુસાફરોમાં એક પણ નાની મોટી ઈજાથી બચ્યો નહોતો. પરંતુ છેવટે પોલીસો જહાજ ઉપર પહોંચી ન શક્યા અને ટગ હટી ગઈ.

    બીજી વારના હુમલામાં કૅનેડાના સત્તાવાળાઓએ કામાગાટા મારૂની લગોલગ એક યુદ્ધ જહાજ લાવી દીધું અને ગોળા છોડવાની ધમકી આપી. પરંતુ બ્રિટનની સામ્રાજ્યવાદી સરકાર ખૂનખરાબીની હદ સુધી જવા તૈયાર નહોતી. એના દબાણથી કેનેડાની સરકાર કામાગાટા મારૂ વૅનકુવર છોડી દે તો એને ખાધાખોરાકી પહોંચાડવા સંમત થઈ. અંતે ૨૩મી જુલાઈએ જહાજે વૅનકુવર છોડ્યું અને ભારત તરફ આવવા નીકળી પડ્યું.

    ત્યાંથી કામાગાટા મારૂ  જાપાનમાં યોકોહામા બંદરે પહોંચ્યું. પણ આગળ  હોંગકોંગ સરકારે જહાજને હોંગકોંગમાં રોકાવાની પરવાનગી ન આપી આ તબક્કે જાપાનમાં મુસાફરો ગદર પાર્ટીના સીધા સંપર્કમાં આવ્યા. આમ તો  જહાજને વૅનકુવરમાં ચાર મહિના પડી રહેવું પડ્યું ત્યારે જ ગદર પાર્ટીવાળા એમને ઘણી રીતે મદદ કરતા હતા અને લોટની ગૂણોમાં છુપાવીને પાર્ટીના અખબારની નકલો પણ પહોંચાડતા હતા. પરંતુ તેઓ મળી નહોતા શકતા.  હવે યોકોહામામાં તો એવું કોઈ બંધન નહોતું એટલે ગદર પાર્ટીના જાપાનમાં કામ કરતા નેતાઓ, ભાઈ હરનામ સિંઘ અને મૌલાના બરકતુલ્લાહ જહાજમાં આવતા, મુસાફરોને મળતા અને અંગ્રેજ હકુમતને જડમૂળથી ઉખાડી ફેંકવા લલકારતા.

    ભારતમાં બળવાની તૈયારી

    દરમિયાન જહાજના માલિકો વચ્ચે પડ્યા અને એમણે જહાજને કોબે લઈ જવાનો હુકમ કર્યો.  કોબેમાં પણ ગદર પાર્ટીના નેતાઓ તોતી રામ મનસુખાની અને જવાહર લાલે મુસાફરોનું ભવ્ય સ્વાગત કર્યું.  બન્ને નેતાઓ બધાને લઈને અંગ્રેજ રાજદૂતની કચેરીએ ગયા. રાજદૂતે એમની વાત માનીને ભારતમાં અંગ્રેજ સરકારને મુસાફરો માટે ૧૯ હજાર યેન આપવાની ભલામણ કરી કે જેથી એમને સીધા કલકત્તા પહોંચાડી શકાય. સરકાર માની ગઈ, જહાજને ૧૯ હજાર યેન આપી દેવાયા પણ કલકત્તાને બદલે મદ્રાસ જવાનો હુકમ મળ્યો. મુસાફરો કલકત્તા જ જવા માગતા હતા. અંતે સરકારે કલકત્તા લાંગરવાની પરવાનગી આપી દીધી.

    ફુટબૉલની જેમ સરકારો વચ્ચે આથડતાંકુટાતાં કામાગાટા મારુ છેવટે ૨૬મી સપ્ટેમ્બરે હુગલીમાં કાલપી નામના બંદરે  પહોંચ્યું અને એને ત્યાં જ રોકી દેવાયું. મુસાફરોને આ કારણે શંકા પડી કે સરકારની દાનત સાફ નથી. મુસાફરોની શંકા આધાર વિનાની નહોતી.

    આગળ શું થયું તે આવતા અંકમાં.


    દીપક ધોળકિયા
    વિજાણુ સંપર્ક ટપાલ સરનામુંઃ: dipak.dholakia@gmail.com
    બ્લૉગ સરનામું: મારી બારી

  • પતંગનો ઑચ્છવ

    રમેશ પારેખ
    પતંગનો ઑચ્છવ
    એ બીજું કંઈ નથી, પણ

    મનુષ્યના ઉમળકાઓનો છે ઘૂઘવતો વૈભવ!

    નભની ઊંડીઊંડી ઉદાસીઓને લૂછવા
    નભની ભડભડતી એકલતા ભૂંસવા
    જુઓ, મનુષ્યો-
    ઉમંગના રંગોમાં ઝબકોળી-ઝબકોળી
    પ્રીતિની પીંછી ફેરવતા ઉજ્જડ-ઉજ્જડ નભમાં.

    ઉજ્જડ નભને નમણું નજરાણું
    ઉર્ફે આ પતંગ!
    હરેક જણના પતંગ પર
    લખિયો છે આ સંદેશો કે

    હે નભ! તું નીચે આવ!
    આવ નીચે ને જરાક હળવું થા….
    માર નગારે ઘા,
    ગમગીનીનો ગોટો વાળી
    જલદી કૂદ કછોટો વાળી
    ઓચ્છવના આ રંગકુંદમાં ડૂબકી મારી ગા!
    આવ, આવ, તું જરાક નીચે આવ ને હળવું થા…

    આભ, તને
    આ પતંગ રૂપે છે નિમંત્રણ-
    નીચે આવી ચાખ ઉમળકો,
    ચાખ જુવાની, ચાખ લાગણી
    ચાખ પ્રેમ ને ચાખ હૃદયના ભાવ

    આભ, તું જરાક નીચે આવ…

    **********************************

    પતંગ

    દેવિકા ધ્રુવ

    વિશ્વના આકાશમાં,
    ચગતા પતંગ જેવા આપણે.
    કોઈ ફૂદડી,કોઈ ઘેંશિયો,
    કોઈ જહાજ,કોઈ પાવલો.

    હવા મુજબ,
    કમાન અને કિન્નારને,
    શૂન્ય/એકના માપથી
    સ્થિર કરી, દોરીના સહારે,

    ખરી ઉડાન કરીએ છીએ ખરા?
    કદીક પવન સ્થિર,કદીક ભારે,
    હળવેથી સહેલ ખાઓ,
    કે ખેંચમખેંચ  કરો.

    પણ ઊંચે જઈ, ન કપાય
    કે કોઈથી ન મપાય,
    છતાં સૌથી વખણાય,
    એવી ઉડાન કરીએ છીએ ખરા?

    —Devika Dhruva. | ddhruva1948@yahoo.com | http://devikadhruva.wordpress.com

  • રાઈનો પર્વત (૧૯૧૩) – અંક ત્રીજો: પ્રવેશ ૨

    સર્જક : રમણભાઈ મહિપતરામ નીલકંઠ

    અંક ત્રીજો: પ્રવેશ ૧ થી આગળ

    અંક ત્રીજો

    પ્રવેશ ૨ જો

    સ્થળ : કનકપુરનોપ મોહોલ્લો

    [બદલેલે વેશે રાઈ પ્રવેશ કરે છે.]

    રાઈ :   (સ્વગત) અત્યારે હું જગદીપ નથી, રાઈ નથી, પર્વતરાય નથી, દુર્ગેશનો નામહીન મિત્ર નથી, પણ વળી, પાંચમા વેશે નગરમાં નીકળ્યો છું. મારું પોતાનું કાંઈ ખરું સ્વરૂપ છે કે હું માત્ર જુદા જુદા વેશનો જ બનેલો છું, એ વિષે મને શંકા થવા માંડી છે.

    (ઉપજાતિ)

    પ્રયોગ પૂરો કરિ નાટ્ય અંતે,
    સ્વરૂપ સાચું નટ પાછું ધારે;
    શું જન્મથી મૃત્યુ સુધી જ મારે,
    નવા નવા વેશ સદૈવ લેવા? ૩૪

    પરંતુ જનમાનસની સેવા ઉઠાવનારે કોઈ કાળે પણ વેશ મૂકી દેવાનો ખ્યાલ શા માટે કરવો ? સેવકને છૂટ હોતી જ નથી.

    (ધનાક્ષરી)

    ઘરમાં અને બહાર, ઉંઘતાં ને જાગતાં;
    ખાતાં પીતાં ને ચાલતાં, સેવક તે સેવક છે
    કદી તે ભંડારી થાય, કદી થાય નાણાવટી
    કદી લડવૈયો થાય, વેશ એવા અનેક લે;
    કચરાનો વાળનાર, રજગાદી બેસનાર,
    બન્ને એવી નિરંતર, સ્વામી કેરી સેવા કરે;
    સ્વામીને માટે શ્વાસ લે, સ્વામીને માટે વેશ લે,
    સેવામાંહિ વિશ્રાન્તિની ક્ષણે તેને ક્યાંથી મળે? ૩૫

    આ દુર્ગેશ પણ ગુપ્ત વેશે આવી પહોંચ્યો.

    [દુર્ગેશ ને એક છોકરો બે ઘડા અને કટોરા લઈ પ્રવેશે છે.]

    રાઈ :   આ છોકરો કોણ છે?

    દુર્ગેશ :  આ મારું વિશ્વાસુ માણસ છે. યોજના એવી કરી છે કે કે આપણે નગરમાં શેરડીનો રસ વેચવા નીકળવું. આ નગરમાં એવો રિવાજ છે કે પહેલી રાત્રે લોકો ઘરને આંગણે બેસી શેરડીનો રસ પીએ છે. આ રીતે રસ પાતાં આપણે લોકો સાથે ભળી શકીશું. આપણે બે રસનો આ અકેકો ઘડો ભરી અને આ છોકરો રસ ભરીને આપવાના કટોરા લેશે.

    [એ પ્રમાણે ઘડા અને કટોરા લઈ સર્વે આગળ વધે છે.]

    રાઈ :   સામેથી પેલો બાવો આવે છે તેની પહેલી બહોણી કરીએ.

    [બાવો પ્રવેશ કેરે છે.]

    રાઈ :   બાવાજી ! જે સીતારામ !

    બાવો :  જે સીતારામ બચ્ચા, યે બરતનમેં ક્યા હયે?

    રાઈ :   શેરડીનો રસ છે. બાવાજી પીશો ?

    બાવો :  મુફત પિલાયગા તો પીએંગે.

    દુર્ગેશ :  બાવાજી, મફત પાઈએ તો હમે રોટલા ક્યાંથી ખાઈએ.

    બાવો :  સારા નગર ઐસા હયે. હમ દાતર ઢૂંઢનેકું આયે તો લોગ હમારી પાસસે દામ મંગતે હયે. હમ રુદ્રનાથ કે દરસન કે લિયે આયે તો મંદિરકે દ્વાર રાતદિન બંધ હયે. હમ બૂઢે રાજા કો દેખનેકું આયે તો વો જુવાન હો જાતા હયે. ભાઈ, હમ તો હ્યાં નહિ રહેંગે. કનકપુરમેં અલખ જગાના યે નિકમ્મા હયે.

    [બાવો જાય છે]

    રાઈ :   બાવાજીને ચાસણીએ કનકપુરમાં સોનું નીકળ્યું નહિ.

    દુર્ગેશ :  બાવાના ઉદ્ગાર તો લોકવાણી કહેવાય નહિ. વેરાગીથી સંસારની ખરી તુલના થઈ શકતી નથી.

    રાઈ :   ગાતા ગાતા આ વિચિત્ર વેશે કોણ આવે છે?

    [શરીર ઉપર ઠેરઠેર બાંધેલા દર્પણોવાળા અને હાથમાં લીધેલાં દર્પણોમાં મોં જોતા કેટલાક મનુષ્યો ગાતા ગાતા પ્રવેશ કરે છે.]

    મનુષ્યો:

    (લાવણી)

    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય ઊઠતાં વ્હાણે;
    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય બેસતાં ભાણે;
    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય ચાલતાં વાટે;
    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય તોળતં હાટે;
    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય બોલતં વાણી;
    મુખ દેખ દર્પણે નિત્ય સૂણતાં કહાણી;
    નિજ રૂપ દર્પણે દેખિ કાર્ય સહુ કરજે;
    લઈ ઝાંખિ આપની પ્હેલી અન્ય ભાણિ વળજે. ૩૬

    રાઈ :   તમે કોણ છો?

    એક માણસ :     (દર્પણમાં મોં જોઇને) અમે સહુ દર્પણ સંપ્રદાયના છીએ.

    રાઈ :   એ વળી નવો સંપ્રદાય ! પરંતુ, જે ભૂમિ પર હજારો સંપ્રદાયોના ડુંગર પડેલા છે તે ભૂમિ એક નવા સંપ્રદાયના ભારથી નમી જવાની નથી.

    બીજો માણસ :   (દર્પણમાં મોં જોઇને) અમારો સંપ્રદાય ભારરૂપ નથી. અમે માણાસોને દર્પણ દેખાડી તેમનો ઉદ્દાર કરીએ છીએ. અને, એ રીતે પૃથ્વીનો ભાર ઓછો કરીએ છીએ.

    રાઈ :   તમે આ નગરમાં ક્યારથી વસો છો?

    પહેલો માણસ :   (દર્પણમાં મોં જોઇને) અમે નગરમં હાલમાં જ આવ્યા છીએ. મહારાજ પર્વતરાયને ઘડપણ આવ્યું ત્યારે તેમણે મહેલમાંના બધાં દર્પણ ફોડાવી નંખાવેલા. હવે મહારાજ જુવાન થઇ પ્રગટ થાય ત્યારે દર્પણની પુનઃ સ્થાપના કરવાની તેમને અરજ કરવા આવ્યા છીએ.

    રાઈ :   મહેલમાં દર્પણો મૂકવાથી શો લાભ થશે?

    બીજો માણસ :   (દર્પણમાં મોં જોઇને) ઘડપણના બદલામાં જુવાની લીધાથી સત્ત્વ વધ્યું કે ઘટ્યું તેનો મહરાજને ખ્યાલ આવશે અને, મહેલમાંના સર્વજનો પોતાની ઘટતી કદર કરી મહારાજાની ઘટતી કદર કરશે. લો, તમે પણ મુખ જુઓ.

    [દર્પણ દેખાડે છે.]

    દુર્ગેશ : અમે તો શેરડીનો રસ પાઈ નાણાંનું દર્શન કરવા નીકળ્યા છીએ.

    બીજો માણસ :   (દર્પણમાં મોં જોઇને) અમારો ને તમારો મેળ નહિ ખાય ! ચાલો દર્પણદર્શીઓ !

    [સહુ દર્પણમાં જોતા અને ઉપર પ્રમાણે ગાતા ચાલ્યા જાય છે.]

    દુર્ગેશ :  ભટકનારા રહદરીઓનો મેળાપ કર્યો. હવે ચાલો, ઘર આંગણે બેઠેલા પુરવાસીઓનો મેળાપ કરીએ. છોકરા, પોકાર કરવા માંડ.

    છોકરો : (હાથમાંના કટોરા ખખડાવી બૂમ પાડે છે.) કોઈ પીઓ ! રસ રસાલ ! મિસરી માલ ! દિલ ખુશાલ !

    [સહુ જાય છે]

     

  • ફિલ્મી ગઝલો – ૩૩. બેહઝાદ લખનવી

    ફિલ્મી ગઝલોનું નાનકડું પણ અનોખું વિશ્વ

    ભગવાન થાવરાણી

    વધુ એક લખનવી જોઈએ. ‘ બેહઝાદ ‘ લખનવી. બેહઝાદ એટલે ઈમાનદાર અથવા ઇજ્જતદાર. અસલી નામ સરદાર હસન ખાન. જન્મ લખનૌ, ઈંતેકાલ કરાચી. એમની વિખ્યાત ગઝલ ‘ ઐ જઝ્બ એ દિલ ગર મૈં ચાહું હર ચીઝ મુકાબિલ આ જાએ ‘ ઘણા ગઝલ ગાયકોએ પોતપોતાના અંદાઝમાં ગાઈ છે. બેગમ અખ્તર સાહેબાએ જે પહેલી ગઝલ ગાઈ ( દીવાના બનાના હૈ તો ) એ પણ એમણે લખી હતી. ભારતીય અને પાકિસ્તાની મળી કુલ ૧૭ ફિલ્મોના ગીતો લખ્યા. આર. કે બેનરની પહેલી ફિલ્મ ‘ આગ ‘ માટે એમણે લખેલી ગઝલ ‘ ઝિંદા હું ઈસ તરહ ‘ કેમ ભૂલાય !

    લખનવીઓની દાસ્તાન પૂરી કરીએ એ પહેલાં એક વધુ લખનવી અસરાર ઉલ હક ‘ મજાઝ ‘ ઉર્ફે મજાઝ લખનવીનો ઉલ્લેખ પણ કરી લઈએ હાલાંકિ એમની કોઈ ગઝલ ફિલ્મોમાં ન લેવાઈ. માત્ર એક લાજવાબ નઝ્મ ‘ ઐ ગમે દિલ ક્યા કરું ઐ વહશતે દિલ ક્યા કરું ‘ ઠોકર – ૧૯૫૩ ફિલ્મમાં લેવાઈ. મુઠ્ઠી ઊંચેરા શાયર. જાવેદ અખ્તર સાહેબના મામા હતા. ૪૪ વર્ષની વયે અવસાન પામ્યા.

    બેહઝાદ લખનવી ભણી પાછા ફરીએ. એમની બે ગઝલ. બન્ને ખૂબ જાણીતી અને સંગીત રસિયાઓની માનીતી :

    ઝિંદા હું ઈસ તરહા કે ગમે ઝિંદગી નહીં
    જલતા હુઆ દિયા હું મગર રૌશની નહીં

    વો  મુદ્દતેં  હુઈં  હૈં  કિસી  સે  જુદા  હુએ
    લેકિન યે દિલ કી આગ અભી તક બુઝી નહીં

    આને કો આ ચુકા થા કિનારા ભી સામને
    ખુદ ઉસકે પાસ હી મેરી નૈયા ગઈ નહીં

    હોટોં કે પાસ આએ હંસી ક્યા મજાલ હૈ
    દિલ કા મુઆમલા હૈ કોઈ દિલ્લગી નહીં

    યે ચાંદ યે હવા યે ફિઝા  સબ  હૈં માંદ માંદ
    જબ તૂ નહીં તો ઇન મેં કોઈ દિલકશી નહીં..

    – ફિલ્મ : આગ ૧૯૪૮
    – મુકેશ
    – રામ ગાંગૂલી

    તુમ્હારે બુલાને કો જી ચાહતા હૈ
    મુકદ્દર બનાને કો જી ચાહતા હૈ

    યે જી ચાહતા હૈ કે તુમ્હારી ભી સુન લૂં
    ખુદ અપની  સુનાને  કો જી ચાહતા હૈ

    તુમ્હારી મુહબ્બત મેં ખોઈ હુઈ હું
    તુમ્હેં યે બતાને કો જી ચાહતા હૈ

    જો તુમ આઓ તો સાથ ખુશિયાં ભી આએં
    મેરા  મુસ્કુરાને  કો  જી  ચાહતા  હૈ ..

    – ફિલ્મ : લાડલી ૧૯૪૮
    – લતા
    – અનિલ બિશ્વાસ

    ( આ ગઝલ ક્યાંક પ્રેમ ધવનના નામે બોલે છે પણ છે બેહઝાદ સાહેબની જ. )


    શ્રી ભગવાન થાવરાણીનો સંપર્ક bhagwan.thavrani@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે કરી શકાય છે.

  • ફિલસુફીભર્યા ગીતો – ૧૮: अपने लिए जिये तो क्या जिये

    નિરંજન મહેતા

    ૧૯૬૬ની ફિલ્મ ‘બાદલ’નુ આ ગીત સ્વ અને પરને લગતું છે.

     

    खुदगर्ज़ दुनिया में ये
    इंसान की पेहचान है
    जो पराये आग में जल जाए
    वो इंसान है

     

    अपने लिए जिये तो क्या जिये
    तू जी अइ दिल झमाने के लिये

     

    नाकामियों से घभरा के
    क्यों अपनी आस खोते हो
    मै हमसफ़र तुम्हारा हूँ
    क्यों तुम उदास होते हो

     

    अपनी खुदी को जो समझा
    उसने खुदा को पेहचाना
    आज़ाद फितरते इंसान
    अंदाज़ क्यों गुलामाना
    सर ये नहीं ज़ुकाने के लिये

     

    ગીત પરથી જણાય છે કે તે એક જેલમાં રચાયું છે જેના કલાકાર છે સંજીવકુમાર. જાવેદ અનવરના શબ્દોને સંગીત આપ્યું છે  ઉષા ખન્નાએ અને સ્વર છે મન્નાડેનો.

    ગીતનો સંદેશ છે કે આ સ્વાર્થી દુનિયામાં મનુષ્યની ઓળખાણ એ છે કે અન્યોના દુઃખમાં તેમને સાથ આપે. તમે તમારા માટે જીવો તો જીવ્યું ન ગણાય. માટે સ્વની ભાવના છોડી અન્યને મદદરૂપ થાઓ. જે બીજાને માટે મારી ફીટે છે તે જ મનુષ્ય ગણાય છે. મોટા ભાગના લોકો તો સ્વાર્થી હોય છે અને પોતાના માટે જીવે છે પણ અહી સંદેશો છે કે આવું જીવન અર્થ વગરનું છે. તમે અન્યો માટે જીવો એ જ યથાર્થ ગણાય.

    જે કોઈ વ્યક્તિ નાકામયાબ થાય છે તેને માટે સંદેશો છે કે શા માટે નાસીપાસ થઇને આશા છોડી દે છે? કેટલાય લોકો છે જે તમારી સાથે ઊભા રહેવા તત્પર છે અને તમને સાથ આપવા તૈયાર છે એટલે ઉદાસી છોડી જીંદગી ફરી જીવી લે.

    કહે છે કે જે પોતાની જાતને સમજી શકે છે તે ઈશ્વરને પામી શકે છે. તમેં સ્વતંત્ર પ્રકૃતિનાં છો તો આ ગુલામીનો અંદાજ કેમ? પરિસ્થિતિ સામે મસ્તક ન ઝુકાવતા તેનો સામનો કરો.


    Niranjan Mehta

    A/602, Ashoknagar(old),
    Vaziranaka, L.T. Road,
    Borivali(West),
    Mumbai 400091
    Tel. 28339258/9819018295
    વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : nirumehta2105@gmail.com
  • એક જ ઉપાય, ફરી કુદરતના ખોળે : પ્રાકૃતિક ખેતી અદભુત પરિણામ આપી શકે છે

    ફરી કુદરતને ખોળે

    જગત કીનખાબવાલા

    આજે વિશ્વભરમાં ચારે અનેક પ્રકારની તરફ પ્રાકૃતિક આપદાઓ આવે છે અને હવે તેની સંખ્યા અને તીવ્રતા વધતી જાય છે. કલાઇમેટ ચેન્જ એ બહુ ભયાનક સવરૂપ ધારણ કરી ચૂક્યું છે અને આગળ અનેક પ્રકારના વિનાશકારી અને વાતાવરણના અસહ્ય પ્રશ્નો ઉભા થશે તે નિર્વિવાદ છે. 

           સાથે સાથે માનવ વસ્તી વધી રહી છે અને કુદરતે રચેલી અદભુત રચનાના વિવિધ જીવ ખુબ ઝડપથી  નામશેષ થઇ રહ્યા છે.  

          દરેક જીવનું  અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા માટે માનવીએ સમૃદ્ધ અને શુદ્ધ હવા, ચોખ્ખું પાણી, ફળદ્રુપ જમીન, કુદરતની રચેલી જીવશ્રુષ્ટિની સાચવણી અને તેની ફૂડ ચેઇન હયાત હોય તો અને તોજ દરેક જીવનું જીવવું શક્ય છે. માનવી કુદરતના માલિક નથી અને તે રીતે ન વર્તે. કુદરતની રચનાને પોતાના સ્વાર્થમાં વિનાશક તરીકે નહિ પરંતુ કુદરતની રચનાના એક અંગ રૂપે બધા જીવ સાથે સહઅસ્તિત્વમાં જીવવું પડશે. સ્વયં સંચાલિત શિસ્તનું પાલન કરવું પડશે. હવા, જળ, પ્લાસ્ટિક, ધ્વનિ અને જમીન પ્રદુષણ બંધ કરવા પડશે.   

           દરેક વ્યક્તિ અને દરેક જીવ જો પોતાનું જીવન અને વિકાસ સહઅસ્તિત્વની ભાવનાથી કરશે અને કરાવશે તો કુદરત પોતે એટલી સક્ષમ છે કે પાછી ધીરેધીરે પોતાની જાતે સમૃદ્ધ થઇ જશે અને બધાનું અસ્તિત્વ ટકી શકશે બાકી દરેક જીવનો વહેલો મોડો દરવાજે આવીને ઉભેલો દેખાઈ રહ્યો છે. 

          ફરીથી કુદરતના ખોળે જવું હોય તો જરા પણ અઘરું નથી. તેના માટે કુદરતી દરેક તત્વનો સમજી વિચારીને બગાડ અટકાવવો પડશે (Reduce), મહત્તમ માત્રામાં નકામી થયેલી વસ્તુને ફરી વાપરવા લાયક બનાવી ઉપયોગમાં લેવી પઢશે/ (Recycle & Reuse) કારણકે કુદરતી સ્તોત્ર અમૂલ્ય અને  મર્યાદિત છે અને તેને વેડફવા પોસાય તેમ નથી.  

            પ્રાકૃતિક ખેતી માટે સહુથી પહેલા જમીનને સમૃદ્ધ કરવી પડશે. જમીનની ઉપરના ભાગનો એક ફૂટનો ભાગ સેન્દ્રીય તત્વથી / Orgainc Carbon સમૃદ્ધ જોઈએ જેથી ખેતી સારી થઇ શકે અન્યથા જમીન મૃતઃપાય બની જશે. 

              સેન્દ્રીય તત્વ સમૃદ્ધ રાખવા માટે કેમિકલ ખાતર અને કેમિકલ પેસ્ટીસાઇડનો બેફામ ઉપયોગ સંપૂણ બંધ કરી ઓર્ગેનિક ખેતી કરવી જોઈએ. ઓર્ગેનિક ખેતી માટે કુદરતે આપેલા બધાજ તત્વોને recycle કરવા પડશે. તેના માટે આધુનિક વૈજ્ઞાનિક પદ્ધતિનો ઉપયોગ કરીને ખાતર તરીકે નિઃશુલ્ક બનાવેલું જીવામૃત વાપરવું ઉત્પાદકતા વધારનાર અને ફાયદા મંદ સમાધાન છે. તેમાં ગાય માતાનું ગોબર, ગૌમૂત્ર, ખેતર અને રસોડાનો ઓર્ગેનિક કચરો વાપરી શકાય છે. તેની મદદથી જમીનનું જરૂરી સેન્દ્રીય તત્વ નહિવત ખર્ચે સમૃદ્ધ થાય છે. 

           સાથેસાથે તેને વધારે સમૃદ્ધ બનાવવા માટે  કુદરતી અળશિયાનું ખાતર પોતાની જાતે બનાવી વાપરી શકાય. આમ જીવામૃત અને અળશિયાની મદદથી બધો કુદરતી કચરો રિસાયકલ થશે અને અને મરવા પડેલી કે મરી ગયેલી જમીન અકલ્પનિય રીતે સર્વોત્તમ ફળ આપશે. લાખ્ખો વર્ષથી જમીનને નહિવત ખર્ચે જીવંત રાખનાર જીવ એટલે અળશિયા, જે જૈવવ્યવસ્થા તંત્રના મુખ્ય સ્તોત્ર તરીકે પોતે જમીનને કાર્યક્ષમ રીતે ખેડીને ભરભરી અને હવાદાર રાખે છે. ગમે તેટલી ક્ષારીય જમીનને પાછી ફળદ્રુપ બનાવી શકે છે. છોડના સંતુલિત વિકાસ માટે સેન્દ્રીય પદાર્થના ચક્રને જાળવી પોશાક તત્વોનું સંતુલન કરવાનું કાર્ય કરે છે.  

            પ્રાકૃત્તિક ખેતી અને જૈવિક ખેતી માટે નિરુપદ્રવી અળશિયા એ ખેડૂત મિત્ર તરીકે ખેતીની ઉત્પાદકતામાં અને જમીનને જીવંત રાખવામાં પોતાનો બહુ અગત્યનો ભાગ ભજવે છે.   

           પાણીની શુદ્ધતા ખેતી માટે ખુબજ જરૂરી છે. શ્રેષ્ઠ ગુણવત્તા વાળું વરસાદી પાણીનો વેડફાટ ન થવો જોઈએ અને વધારાનું બધું વરસાદી પાણી જમીનમાં પાછું નાખવું પડશે. જમીનના તળ ખુબજ ઊંડા ઉતારી ગયા છે અને તે પાણી ની ગુણવત્તા વપરાશ માટે યોગ્ય નથી. આ પ્રશ્ન વધારે અને વધારે વિકટ બની રહ્યો છે અને સાથે પાણીમાં દરેક પ્રકારનું નુકશાન કારક પ્રદુષણ વધી ગયું છે. આ એક ખતરાની નિશાની છે પાણી સાચવીને ઘી ની જેમ વાપરવું જોઈએ જે વાત ભગવાન શ્રી મહાવીરસ્વામીએ આજથી ૨૬૦૦ વર્ષ પૂર્વે જણાવી હતી, આપણે માની ન હતી અને તે આજે એ વાત વિકરાળ સ્વરૂપ ધારણ કરીએ સામે આવીને ઉભી રહી છે.  

           હવાનું પ્રદુષણ અટકાવીને જેટલી શુદ્ધ હવા મળશે તો તેનાથી જમીન અને છોડની તેમજ દરેક જીવની વૃદ્ધિ સારી થશે અને આનો સસ્તો અને સારો ઉપાય છે કે પોતાના વાતાવરણને અનુકૂળ એવા દેશી અને ફળાઉ વૃક્ષો બહુ મોટી સંખ્યામાં વાવો. વૃક્ષ એક સંપૂર્ણ જીવ છે જે દરેકને નિસ્વાર્થ રીતે ભગવાનની જેમ બધું મફતમાં આપે છે અને બધાનો દરેક પ્રકારનો કચરો પોતે ગ્રહણ કરી શુદ્ધતા બક્ષે છે. વૃક્ષ એ ભગવાનને સમકક્ષ    

    જીવ છે જેના આ પૃથ્વી ઉપર કોઈ પણ જીવનું અસ્તિત્વ શક્ય નથી. વિકાસની દોટમાં માનવી વૃક્ષોનું નિકંદન કરીને બેસી ગયેલો છે અને દરેકનું જીવન દોહ્યલું બની રહ્યું છે.    

                  *સ્નેહ રાખો – શીખતાં રહો – સંભાળ રાખો* 

                 * Love – Learn  – Conserve*


    લેખક:

    જગત કીનખાબવાલા (સ્પેરો મેન)
    https://www.facebook.com/jagat.kinkhabwala
    ઇમેઇલ: jagat.kinkhabwala @gmail.com
    Mob. No. +91 98250 51214

  • વનવૃક્ષો : ગાંડો બાવળ

    ગિજુભાઈ બધેકા

    જેને લાંબા લાંબા કાંટા છે, જેનો છાંયો કછાંયો એટલે ખરાબ છાંયો કહેવાય છે, જેની છાલ કાળી ખરબચડી છે. તેને લોકો ડાહ્યો બાવળ કહે છે. ડાહ્યો બાવળ એટલે જેનાં આપણે દાતણ કરીએ છીએ તે બાવળ. લોકોને ઉપયોગમાં આવ્યો એટલે તે ડાહ્યો. લોકોનું ધોરણ જ એવું. પોતાના કામમાં આવે તે ડાહ્યો; પોતાને કામમાં ન આવે તે ગાંડો. નાનાં છોકરાં ઝટઝટ કામ કરી આપે તે માબાપને મન ડાહ્યાં, પણ આળસુ માબાપને પોતાને ઊઠીને કામ કરવું પડે ત્યારે છોકરાં ગાંડાં !

    ગાંડો બાવળ મેં જોયેલો છે. હું તેના ઉપર ચડેલો છું. તેને છાંયે બેઠેલો છું. તેની શીંગો ખાધેલી છે. તેના કાંટા કોઇ દી લાગ્યા નથી. મને તે કોઈ દિવસ ગાંડો લાગ્યો નથી. પણ ઊલટું નાના હતા ત્યારે તે બહુ ડાહ્યો લાગેલો અને હજી પણ લાગે છે.

    ગાંડો બાવળ નાનો હતો ત્યારે બકરાં તેની ઉપર ઝાડ થઇ તેને ખાતાં, અને તે કોઈ દિવસ કાંઇ બોલતો નહિ.

    તેની ડાળો અને તીરખીઓ અને તેના ઉપરની ઝીણીઝીણી પાંદડીઓ લીલીછમ હોવાથી આંખને ઠારતી. તીરખીઓ ઉપરથી લીલી પાંદડીઓ બે આંગળીઓ વચ્ચેથી સુરરર કરી ઉતારી નાખવાની બહુ મજા પડતી. પછી મોઢામાં તીરખીનો એક છેડો રાખી, તાણીને બીજે છેડેથી ખેંચીને તીરખીનું વાજું બનાવી લેવાતું. ખેંચાઈને તંગ થયેલી તીરખી ઉપર તંબૂરાના તાર પર આંગળી ચલાવવાથી જેમ અવાજ આવે તેવો અવાજ આવતો.

    ગામડાના છોકરાઓ ભાતું લીધા વિના વનમાં વગર પૂછે ઉજાણીએ ઉપડી જાય છે. આંબલી તેમને કાતરા આપે છે, બોરડી બોર આપે છે, પીલુડી પીલુ આપે છે અને ગાંડો બાવળ પોતાની શીંગો આપે છે. ચોળીની શીંગો જેવી લાંબી અને ભરાવદાર દાણાવાળી ગાંડા બાવળની શીંગોના લૂમખાના લૂમખા બાવળ ઉપર સુંદર દેખાય છે. ગધેડાની પીઠ ઉપર ટેકો દઈ બાવળ પર ચડી જનારા ગામડિયા છોકરાઓ લૂમખાના લૂમખા નીચે પાડે છે.

    શીંગોમાંથી મીજ કાઢી, મીજમાંથી ધોળું પડ કાઢી છોકરાઓ તે હોંશે હોંશે ખાય છે, જે જરા ગળ્યું ગળ્યું લાગે છે. કૂણાં બીયાંને વઘારીને પણ નાનાં બાળકો ખાય છે.

    માબાપોને આની ખબર જ નથી હોતી, પણ ગાંડા બાવળને તેની પૂરેપૂરી જાણ છે. લોકોએ તેને ગાંડો બાવળ એટલા માટે કહ્યો હોય કે તે છોકરાઓ ભેગા કરે છે અને ખવરાવે છે. માબાપોને મન નિશાળ જેવું કોઈ ડાહ્યું નથી અને છોકરાઓને મન આ ગાંડા બાવળ જેવાં કેટલાં ય જણ બહુ ડાહ્યાં લાગે છે ! મને તો ગાંડો બાવળ બહુ ડાહ્યો લાગે છે.


    માહિતી સ્રોત : વિકિસ્રોત