-
હું પેલો, તમારો જોશી!
હરેશભાઈ ધોળકિયાએ રજૂ કરેલ ગુલઝારની યાદદાસ્તોનાં પુસ્તક ‘એક્ચ્યુઅલી.. આઇ મેટ ધેમ …. મેમ્વાર’ નો પરિચય આપણે માણ્યો હતો.
આ પુસ્તકમાંની યાદો બહુ બધાં લોકોને પોતાની અંગત યાદો જેવી લાગી છે. શ્રી બીરેનભાઈ કોઠારીએ અંગતપણાના ભાવને વધારે નક્કર શબ્દદેહ આપ્યો. જરૂર જણાઈ ત્યાં પૂરક માહિતીઓ કે ટિપ્પ્ણીઓ ઉમેરીને એ પુસ્તકનાં કેટલાંક પ્રકરણોના તેઓએ મુક્તાનુવાદ કર્યા.
વેબ ગુર્જરીના વાચકો સાથે એ મુક્તાનુવાદોની લ્હાણ વહેંચવા માટે બીરેનભાઈએ પોતાની એ તાસકને ખુલ્લી મુકી દીધી છે.
તેમનો હાર્દિક આભાર માનીને આપણે પણ ગુલઝારની યાદોને મમળાવીએ.
બીરેન કોઠારી
(ગ્વાલિયરના ઉસ્તાદ હાફીઝ અલી ખાન સાથેની) તાલિમ બે વરસ ચાલી. દરમિયાન પંડિતજી (ભીમસેન જોશી)ને કલકત્તાના ખ્યાતનામ ગુરુ ભીષ્મદેવ ચટ્ટોપાધ્યાય વિશે જાણ થઈ, જેઓ સંગીતના દેવતા મનાતા. આથી પંડિતજી ઉપડ્યા કલકત્તા. પણ એમની પાસેથી તાલિમ મેળવવી શી રીતે? પંડિતજીને જાણવા મળ્યું કે ભીષ્મદેવ ચટ્ટોપાધ્યાય અભિનેતા પહાડી સન્યાલને સંગીત શીખવવા માટે તેમને ત્યાં નિયમીત જાય છે. આથી પંડિતજીએ પહાડી સન્યાલને ત્યાં કામ શોધી લીધું. તેઓ ભોજન રાંધતા, ટીફીનમાં પહાડીદા માટે એ ભરી આપતા અને ફિલ્મના સેટ પર પહોંચાડતા, સાથેસાથે ખાનગી રાહે સંગીતની તાલિમ મેળવતા.
પહાડીદાને ત્યાં બેએક વરસ રહ્યા પછી ભીમસેન જોશી જલંધર ઊપડ્યા. એ સમયે વરસે એક વાર હરવલ્લવ સંગીત સમ્મેલન નામનો એક ભવ્ય કાર્યક્રમ યોજાતો. દેશભરના જાણીતા શાસ્ત્રીય સંગીતજ્ઞો તેમાં ઉપસ્થિત રહેતા. પંડિતજીએ અહીં પોતાના એક ગુરુ પ્રાપ્ત કર્યા, જે પ્રજ્ઞાચક્ષુ હતા. તેમની સાથે એમણે બે વરસ ગાળ્યાં. નજીકની એક હોટેલમાંથી તેમના બન્નેના ભોજનની વ્યવસ્થા પણ થઈ જતી. આ સમ્મેલનમાં ભીમસેન જોશીએ સવાઈ ગંધર્વને સાંભળ્યા જે પૂણે નજીકના ધારવાડના હતા. ભીમસેન જોશી આખરે સવાઈ ગંધર્વ પાસે ઠર્યા. તેઓ પોતાના ગુરુની છત્રછાયામાં ગયા અને શીખવાનું ચાલુ રાખ્યું. તેમના સ્નાન, ભોજનથી લઈને ઘરની સાફસફાઈ સુધીનાં તમામ કામ પંડિતજી કરતા. એક વાર તેમણે મને કહેલું, ‘મને સતત એક વ્યક્તિની યાદ આવ્યા કરે છે. શરૂઆતમાં હું દેગડો લઈને ગુરુજીના સ્નાન માટે પાણી ભરવા જતો ત્યારે એક સ્ત્રી મને જોતી રહેતી. એ પછી જ્યારે પણ હું પાણી ભરવા જતો ત્યારે એ સ્ત્રી મને ઊભો રાખતી અને દૂધનો પ્યાલો ધરતી. વિચિત્ર ન કહેવાય?’
તાલિમ પત્યા પછી એક વાર પંડિતજી બોમ્બે ગયા. એમણે ઑલ ઈન્ડિયા રેડિયો માટે ગાયું, એચ.એમ.વી. દ્વારા તેમની રેકોર્ડ બહાર પડી. એ પછીનો ઈતિહાસ જાણીતો છે.
પંડિતજીનું વ્યક્તિત્વ અતિ વિરાટ, પણ તેઓ બાળક જેવા હતા. પોતે કેટલા વૃદ્ધ છે એ દર્શાવવા એક વાર તેમણે મને કહેલું, ‘બેગમ અખ્તરને મેં ઊભાં રહીને ગાતાં સાંભળેલાં.’ તેઓ શું કહેવા માંગે છે એ ન સમજાતાં મેં પૂછ્યું ત્યારે તેઓ કહે, ‘શરૂઆતમાં લોકોને ઊભા રહીને ગાવાની તક મળે છે. તમે એક સ્તર સુધી પ્રગતિ કરો ત્યાર પછી જ તમે આરામથી બેસીને હાર્મોનિયમ સાથે ગાઈ શકો. એમને હું જાણતો ત્યારે તેઓ ઉભાં રહીને ગાતાં હતાં.’
ખ્યાતનામ બન્યા પછી એક વાર પંડિતજી કલકત્તામાં એક કાર્યક્રમ માટે ગયેલા. પહાડી સન્યાલ આવ્યા અને પ્રથમ હરોળમાં ગોઠવાયા. કાર્યક્રમ પૂરો થયો એટલે પંડિતજી પહાડી સન્યાલને મળ્યા અને કહ્યું, ‘હું પેલો, તમારો જોશી.’ આ જાણીને સન્યાલને એવો આંચકો લાગ્યો કે તેઓ કશો પ્રતિભાવ આપી શક્યા નહીં. એમના માટે ટિફિન લાવતો છોકરો હવે એક જાણીતો ગાયક બની ગયો હતો! એ દિવસના પહાડી સન્યાલના ચહેરા પરના હાવભાવ પંડિતજી કદી વીસરી શક્યા નહીં.’
– ગુલઝાર (ગુલઝાર લિખીત સંસ્મરણો ‘Actually…I met them’ પુસ્તકના એક અંશનો મુક્તાનુવાદ, 2021)
નોંધ: ગુલઝારે ‘ફિલ્મ્સ ડીવીઝન’ માટે તૈયાર કરેલું પંડિત ભીમસેન જોશી પરનું એક દસ્તાવેજી ચિત્ર અહીં જોઈ શકાશે, જેની અવધિ એક કલાકની છે.
શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી) -
એસ ધમ્મો સનંતનો – ચાર વેદ, તેનાં અન્ય શ્રુતિ સાહિત્ય અને સ્મૃતિ સાહિત્ય
પ્રવાસી યુ. ધોળકિયા
‘આ ધર્મ સનાતન છે’ ને સમજવાની યાત્રાનાં ત્રીજાં ચરણ પર આપણે હવે ચાલીશું. આજના મણકામાં ચાર વેદ ઉપરાંત તેનાં અન્ય શ્રુતિ સાહિત્ય અને સ્મૃતિ સાહિત્ય વિશે સંક્ષિપ્તમાં ચર્ચા કરીશું.
વેદોની મહાન પરંપરાને શ્રદ્ધાંજલિ આપતાં ઋગ્વેદના એક મહાન સુક્તથી આજના મણકાનો પ્રારંભ કરીશું.
ॐ
आ नो भद्रा कृतवो यन्तु विश्वतः ।
અર્થાત્
વિશ્વના સર્વે ઉમદા વિચારો અમને પ્રાપ્ત થાઓ.
શ્રુતિ સાહિત્ય
શ્રુતિ સાહિત્યમાં ચાર વેદો ઉપરાંત બ્રાહ્મણ, આરણ્યક અને ઉપનિષદ એમ અન્ય ત્રણ ગ્રંથોનો સમાવેશ થાય છે.
(૧) બ્રાહ્મણ
પૌરાણિક હિંદુ ધર્મમાં ધર્મનું જે સ્થાન છે તે વેદોમાં યજ્ઞનું છે. આ યજ્ઞોને પારિભાષિક કરતું સાહિત્ય એટલે બ્રાહ્મણ ગ્રંથ. તેનો બીજો અર્થ એ થાય છે કે અહીં પરમ તત્ત્વ બ્રહ્મ વિશે કર્મકાંડ દ્વારા જેની સમજ આપવામાં આવી છે તેવા ગ્રંથ. આચાર્ય ચતુરસેનના મત પ્રમાણે એક કાળે લગભગ ૭૦ બ્રાહ્મણ ગ્રંથો પ્રાપ્ય હતા, પરંતુ આપણા દુર્ભાગ્યે બહુ ઓછા ગ્રંથ મળે છે. દરેક વેદના કેટલાક અલગ અલગ બ્રાહ્મણ ગ્રંથ છે. તેની યાદી નીચે પ્રમાણે છેઃ
વેદ
બ્રાહ્મણ
[अ] ઋગ્વેદ (૧) ઐતરેય (૨) કૌષીતકી [ब] શુક્લ યજુર્વેદ (૧) શતપથ બ્રાહ્મણ (અ) યાજ્ઞવલ્કય લિખિત માધ્યદિન સંહિતા
(બ) કણ્વ રચિત સંહિતા
[क] સામવેદ (૧) પંચવિશ (૨) તાંડવ [ड] અથર્વવેદ ગોપથ
ઉપર કહ્યું તેમ બ્રાહ્મણ ગ્રંથોમાં મુખ્યત્વે યજ્ઞના કર્મકાંડના વિજ્ઞાનને અદ્ભૂત રીતે સમજાવવામાં આવ્યું છે. તે ઉપરાંત તેમાં સૃષ્ટિનું સર્જન કેવી રીતે થયું અને તેમાં કયાં રહસ્યમય તત્ત્વો છે એ વિષય પર પણ વિશ્લેષણ કરવામાં આવ્યું છે. આ બધા ગ્રંથોમાં સૌથી વિશિષ્ટ અને દળદાર ગ્રંથ શતપથ બ્રાહ્મણ છે. આવો ગ્રંથ વિશ્વની અન્ય સંસ્કૃતિઓમાં નથી. અન્ય કોઈ સંસ્કૃતિઓ તેને રચી શકે તેવાં સામર્થ્યોનો પણ એ સંસ્કૃતિઓમાં અભાવ છે.
(૨) આરણયક
આરણ્યક ગ્રંથો આમ તો બ્રાહ્મણ ગ્રંથોનો અંતિમ ભાગ કહેવાય છે. તેથી, તેમાં , બ્રહ્મ, યજ્ઞ, રહસ્યવાદ જેવાં વેદોનાં વર્ણિત પરમ ચેતના પર વિશ્લેષણ વધારે જોવા મળે છે. આરણ્યકોમાં ઉપનિષદ વર્ણિત આત્મા અને અન્ય રહસ્યો પર પણ પ્રારંભિક ચર્ચાઓ જોવા મળે છે. તેથી આ ગ્રંથોને બ્રાહ્મણ અને ઉપનિષદ વચ્ચેની અગત્યની કડીઓ ગણવામાં આવે છે. મુખ્ય આરણ્યકોમાં ઐત્રેય, સંખ્યાયન, બૃહદારણ્યક, તૈતરીય અને તલવાકર છે.
(૩) ઉપનિષદ
આમ તો ઉપનિષદોની કુલ્લ સંખ્યા ૨૦૦ છે. પરંતુ ૧૦૮ ઉપનિષદને વૈદિક પરંપરામાં મુકવામાં આવે છે. તેમાં પણ ઐતરેય, ઈશાવાસ્ય, બૃહદારણયક, તૈતરીય, શ્વેતાસ્પર, કેન, છાંદોગ્ય, પ્રશ્ન, મુંડક, માંડુક્ય, કઠ અને આર્ષેય એમ બાર ઉપનિષદોને પ્રથમ સ્થાન આપવામાં આવ્યું છે.
જો તટસ્થ રીતે વિશ્વમાં મતદાન કરવામાં આવે કે ધર્મ અને અધ્યાત્મના વિષય પર લેખિત ગ્રંથોમાં કોણ પ્રથમ ક્રમે આવે તો નિર્વિવાદ રૂપે ઉપનિષદોને એ સ્થાન આપવામાં આવે. ઉપનિષદોમાં ઋષિપ્રજ્ઞાએ પરમ તત્ત્વ એટલે કે પરમ ચેતનાના અંતિમ બિંદુ પર પહોંચીને જ્ઞાનનું દર્શન પ્રતિપાદિત કર્યું છે. આ પછી ધર્મ અને અધ્યાત્મ પરના વિષયોમાં એક પણ વધારાનો શબ્દ ઉમેરી શકાતો નથી. તેથી જ આ મહાજ્ઞાનને વેદાંત નામ આપવામાં આવ્યું છે. ઉદાહરણ તરીકે,
(૧) ॐ पूर्णमदः पूर्णमिदं पूर्णात् पूर्णमुदच्यते।
पूर्णस्य पूर्णमादाय पूर्णमेवावशिष्यते ॥અર્થાત્,
આ (અજ્ઞાત બ્રહ્માંડ) પૂર્ણ. છે, આ (પ્રત્યક્ષ બ્રહ્માંડ) પણ પૂર્ણ છે. આ પૂર્ણતા તે બીજી પૂર્ણતાથી પ્રાપ્ત થઈ છે. જ્યારે આ બન્ને પૂર્ણતાઓ એકબીજાથી અલગ થઈ જાય છે ત્યારે પણ જે શેષ રહે છે તે પણ પૂર્ણ છે.
(૨) ईशावास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् ।
तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ।।અર્થાત્,
જડ-ચેતન પ્રાણીઓવાળી આ સમગ્ર સૃષ્ટિ પરમાત્મામાં વ્યાપ્ત છે. મનુષ્યે તેનો આવશ્યકતા પ્રમાણે ભોગ કરવો જોઈએ, પરંતુ આ બધું મારું નથી તે ભાવ સાથે આ પદાર્થોનો સંગ્રહ કરે.
ઉપરોક્ત શ્લોકને સરળતાથી સમજવો હોય તો એમ કહી શકાય કે વ્યક્તિ દરેક જન્મમરણના ચક્રમાં એક વર્તુળમાં ફર્યા કરે છે. ભારતીય ઋષિઓએ આપણને યોગ અને તપ તથા અનેક સાધનો દ્વારા આ વર્તુળમાંથી મુક્તિ પામીને પૂર્ણત્વમાં વિલય થવાનો માર્ગ દર્શાવ્યો છે. આમ અહીં જીવાત્માને પરમાત્મામાં વિલય થવાની ચાવી પુરી પાડવામાં આવી છે.
ઉપનિષદમાં શું છે?
- આપણે કોણ છીએ
- મૃત્યુ પછીની ગતિ
- પરમ સત્તા
- ઈશ્વરનું નિરૂપણ
- જ્ઞાન માર્ગની પ્રધાનતા
- જીવાત્માને પરમાત્મામાં વિલિન થવાની વિધિઓ
- સાંખ્ય પ્રણીત મહત્ત તત્ત્વ ઉપરાંત અન્ય તેત્રીસ તત્ત્વો વિશે વૈજ્ઞાનિક ચર્ચા – ન્યાય તથા યોગ વિજ્ઞાન પરની તત્ત્વિક સમજણ
- માનવજીવનનું અંતિમ ધ્યેય પોતાની મર્યાદાઓનું રૂપાંતરણ કરી પૂર્ણતા પ્રાપ્ત કરવી તેવો ઉપદેશ
યજ્ઞો
વૈદિક પરંપરામાં યજ્ઞોને અતિ મહત્ત્વનું સ્થાન આપવામાં આવ્યું છે. વેદો શ્રુતિ પરંપરામાં છે એટલે તેના યજ્ઞોને શ્રૌત યજ્ઞો તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. આ યજ્ઞોના બે વિભાગ છેઃ હવિર્ય યજ્ઞ અને સોમ યજ્ઞ.
હવિર્ય યજ્ઞમાં ચોખા, જવ, અને ઘીને અગ્નિમાં હોમવામાં આવે છે. તેના સાત પ્રકારો છેઃ ૧) અગ્નિહોત્ર ૨) દર્શપૂર્ણમાસ ૩) અગ્રયાન ૪) ચાતુર્માસ્ય ૫) નિરુધ પશુબંધ ૬) સૌત્રમણિ, અને ૭) પિંડ પિતૃયજ્ઞ
સોમ યજ્ઞમાં યજ્ઞમાં અગ્નિમાં સોમરસની આહુતિ આપવામાં આવે છે. તેના પણ સાત પ્રકાર છેઃ ૧) અગ્નિષ્ટોમ ૨) અત્યગ્નષ્ટોમ ૩) ઉકથ્ય ૪) ષોડશી ૫) વાજપેય ૬) અતિરાત્ર, અને ૭) આપ્તોર્યામ.
રાજસૂય અને અશ્વમેધ યજ્ઞ ફકત રાજવીઓ જ કરી શકતા. તે પહેલાં ઉપરોક્ત વાજપેય યજ્ઞો બ્રાહ્મણો દ્વારા કરવાનું વિધાન છે.
વાચકોને જણાવી દઈએ કે અગ્નિના ત્રણ પ્રકારો હતાઃ ૧) ગાર્હપત્ય ૨) આહ્યનીય અને ૩) દક્ષિણાગ્નિ.
બુદ્ધ અને મહાવીરનાં અભિયાન પછી આ યજ્ઞો હવે કોઈ નથી કરતું. અત્યારે સ્માર્ત (સ્મૃતિ ગ્રંથ) યજ્ઞોનું ચલણ છે.
વેદના સ્મૃતિગ્રંથ
વેદના શ્રુતિગ્રંથો ઉપર ટુંકી ચર્ચા કર્યા પછી આપણે હવે તેના સ્મૃતિગ્રંથોનું સંક્ષિપ્ત અવલોકન ગાયત્રી મંત્રની પ્રાર્થના સાથે કરીએ.
ॐ भूभुर्वः स्वः तत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात्।।
અર્થાત્ઃ
અમે પૃથ્વી, અંતરીક્ષ અને સ્વર્ગલોકમાં વિરાજતા સૃષ્ટિકર્તાનું દર્શન કરીએ છીએ, તે અમારી બુદ્ધિને સૂર્ય જેવી પ્રખર બનાવે.
વેદાંગ
વેદમાં જે પરમ પુરુષની પ્રાર્થના કરવામાં આવી છે તેના છ અંગો એટલે વેદાંગ.
(૧) શિક્ષા
વેદ સંહિતાઓ મૂળભૂત રીતે પરમ પુરુષના ઋષિઓએ કરેલાં આત્મદર્શનને સ્વર અને શબ્દનાં સ્પંદનોમાં ગુંથવામાં આવેલ છે. આમ આ દૈવી વાણીને વ્યક્ત કરતાં વેદનાં સૂત્રો, ઋચાઓ અને શ્લોકોને સંગ્રહિત કરીને મૌખિક રીતે સાચવવાનો અદ્વિતિય પ્રયાસ અહીં જોવા મળે છે. તેથી આ ઋચા – શ્લોકોનું ઉચ્ચારણ યોગ્ય રીતે થાય તેને શિક્ષાશાસ્ત્રના ત્રીસ ગ્રંથોમાં સમજાવવામાં આવ્યું છે.
(૨) કલ્પ
ક્લ્પને પરમ પુરુષના હાથરૂપ ગણવામાં આવે છે. આમ તો વેદોમાં યજ્ઞોનું પ્રાધાન્ય છે. તેનું વિધિપૂર્વકનું જ્ઞાન આપણે જોયું તેમ બ્રાહ્મણ અને આરણ્યક ગ્રંથોમાં મળે છે. પરંતુ આ ગ્રંથો યજ્ઞ ઉપરાંત વેદોમાં રહેલાં સત્યો અને આખ્યાયિકાઓ પર પણ ચર્ચા કરે છે, જ્યારે કલ્પમાં ફક્ત યજ્ઞોની વિધિને જ કેન્દ્રમાં રાખીને યાજ્ઞિકોને સૂચના આપવામાં આવી છે. કલ્પનાં ત્રણ સૂત્રો છેઃ શ્રૌત, ગૃહ્ય અને શુલ્ય. શ્રૌત સૂત્રના રચયિતા શંખ્યાયન, શત્યાયન, હિરણ્યકેશી અને બૌદ્ધાયન છે. ગૃહ્ય સૂત્રમાં માનવજીવનના જન્મથી મૃત્યુ સુધીના સંસ્કારોને સમજાવવામાં આવ્યા છે. તેના રચયિતાઓ ઉપરોક્ત ઋષિઓ ઉપરાંત આશ્વાલયન અને ગોભિસ છે. શૂલ્ય સૂત્રનો અર્થ દોરા દ્વારા માપવું એવો થાય છે, તેમાં યજ્ઞની વેદીઓ, તેમાં વપરાતી ઇંટોનાં તેમજ દરેક વેદીઓ વચ્ચે કેટલું અંતર હોવું જોઈએ તેનાં ચોક્કસ માપ દર્શાવવામાં આવ્યાં છે. આજના આધુનિક ગણિતશાસ્ત્રના પાયામાં આ શૂલ્યશાસ્ત્ર છે.
(૩) છંદ
વેદનાં સુક્તો, ઋચાઓ અને મંત્રોને છંદોમાં વણી લેવામાં આવેલ છે. આમ તો ચાર વેદોમાં લગભગ વીસથી વધારે છંદોનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો છે, પરંતુ ૧) ગાયત્રી, ૨) અનુષ્ટુપ ૩) ત્રિષ્ટુપ ૪) બૃહતી ૫) જગતી ૬) ઉષ્ણિક અને ૭) ત્રિક્ત એમ તેના સાત મુખ્ય છંદો છે.
આપણને એ જાણીને આશ્ચર્ય થાય કે વેદોમાં એમ જણાવાયું છે કે સૃષ્ટિની રચના આ છંદો અને ૬૪ સ્વરો વડે થઈ છે. હવે આ વિજ્ઞાન લુપ્ત થયું છે. આધુનિક વિજ્ઞાન તેને જાણવા અસમર્થ છે. છંદશાસ્ત્રના રચયિતા શોનક અને સંખ્યાયન હતા. આજે આપણને છંદશાસ્ત્ર પર ફક્ત પિંગળની જ કૃતિ મળે છે.
(૪) વ્યાકરણ
પરમ પુરુષનાં મુખને વ્યાકરણ તરીકે માનવામાં આવે છે. આપણે જ્યારે અભ્યાસ કરીએ છીએ ત્યારે શ્રુતિ અને સ્મૃતિગ્રંથોનું વ્યાકરણ અતિ કઠણ જણાય છે. વ્યાકરણમાં મુખ્યત્ત્વે શબ્દ, ધાતુ, રૂપ, વાક્ય અને સંધિ પર ચર્ચા હોય છે. વ્યાકરણ પર ગાર્ગ્ય, ભારદ્વાજ અને સ્ફોશવતના ગ્રંથો આજે અલભ્ય છે. આપણા સદનસીબે આ ગ્રંથોનો આધાર લઈને પાણિનીએ અષ્ટાધ્યયી લખ્યું છે, જે પ્રાપ્ય છે.
(૫) નિરુક્ત
પરમ પુરુષના કાન રૂપ વેદાંગને નિરુક્ત નામ આપવામાં આવ્યું છે. તેમાં શબ્દોની વ્યુત્પતિ અને સ્વરશાસ્ત્ર પરની ટીકાઓ છે. તેનો ફક્ત એક જ ગ્રંથ મળે છે જે ચાસ્ક દ્વારા રચયિત નિઘંટુ છે.
(૬) જ્યોતિષ
યજ્ઞવિધિ કરવા માટે વેદિક ઋષિઓએ નક્ષત્રો અને ખગોળ વિજ્ઞાનનો આધાર લેવો પડ્યો હતો. તેના પરનો લગ્ધબનો ૪૪ શ્લોકોનો એક ગ્રંથ મળે છે. આ પછી ગંગોચાર્ય, વરાહમિહિર, આર્યભટ્ટ અને ભાસ્કારાચાર્યે ખગોળ અને જ્યોતિષ પર ગ્રંથો લખીને આપણા પર ઉપકાર કર્યો છે.
વેદીક પરંપરાના અન્ય ગ્રંથો પર હવે પછીના મણકામાં………….
શ્રી પ્રવાસી ધોળકિયાનો સંપર્ક pravasidholakia@yahoo.com.વીજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
સુભાષબાબુના જીવનની પહેલી પચીસી કેવી હતી ?
નિસબત
ચંદુ મહેરિયા
એક ઓર સુભાષ જયંતિ(૨૩ મી જાન્યુઆરી) એ દેશભરની સુભાષ પ્રતિમાઓ ફુલોથી લદાઈ ગઈ હતી. માંડ ૪૮ વરસની આવરદા અને ૧૯૨૧ થી ૧૯૪૧માં અગિયાર જેલવાસ ભોગવનાર અજોડ સ્વતંત્રતા સેનાની નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝ ( ૧૮૯૭-૧૯૪૫) ના ચાહકો જરાય ઘટ્યા નથી. બલકે જમણેરી બળોના ઉભાર પછી તો પ્રતિદિન વધતા રહ્યા છે. વર્તમાન રાજકારણીઓના કારણે ‘નેતાજી’ શબ્દ ઠીક ઠીક બદનામ થયેલો છે પરંતુ સુભાષબાબુને તે બરાબર જચે છે. દેશવાસીઓનું આ પ્રેમાદરભર્યું સંબોધન તેમના સાથે જોડાઈને સાર્થક થયું લાગે છે.
રાજકારણીઓને લોકો જુઠ્ઠા માને છે અને તેમના શબ્દોની કોઈ કિંમત હોતી નથી. એ સંજોગોમાં પણ આજના ભારતના રીઢા રાજકારણીઓ શરદ પવાર અને લાલુપ્રસાદ યાદવે આત્મકથા લખી છે . તો આઝાદી આંદોલનના તેજસ્વી અને વીરલા રાજનીતિજ્ઞોની આત્મકથાઓ અમૂલ્ય દસ્તાવેજ છે. એ કાળના ગાંધી, નહેરુ સહિતના ઘણા નેતાઓએ આત્મકથાઓ કે સ્મરણો લખ્યા છે. કેટલાકની જેલડાયરી અને પત્રો પ્રગટ થયા છે. પરંતુ સુભાષચંદ્ર બોઝની અધૂરી આત્મકથાની જાણ બહુ ઓછા લોકોને છે. નેતાજીના જીવનકાર્ય અને વિચારોએ ભારતના સ્વાતંત્ર્ય સંગ્રામ પર અમીટ છાપ પાડી છે ત્યારે તેમની આત્મકથા તે સમયને જાણવા, સમજવા, મૂલવવા ખૂબ અગત્યનો દસ્તાવેજ છે.

બાંગ્લા, હિંદી અને અંગ્રેજી એમ ત્રણ ભાષામાં કુલ્લે બારખંડોમાં પ્રગટ થયેલાં સુભાષચંદ્ર બોઝના સમગ્ર સાહિત્યના પ્રથમ જ ખંડમાં તેમની અપૂર્ણ આત્મકથા ‘ એન ઈન્ડિયન પિલગ્રિમ’[1] ( એક ભારતીય યાત્રી) છે. જન્મ થી આઈ સી એસની પરીક્ષા પાસ કર્યા પછી રાજીનામુ આપ્યું ત્યાં સુધીના એટલે કે ૧૮૯૭થી ૧૯૨૧ના સમયનું તેમાં આલેખન છે. નેતાજી ૧૯૩૮માં ભારતીય રાષ્ટ્રીય કોંગ્રેસના અધ્યક્ષ બન્યા હતા. તે પૂર્વે એટલે કે ૧૯૩૭ના અંતિમ મહિનામાં અને બેસતા ૧૯૩૮ના વરસમાં, ચાળીસ વરસની ઉંમરે, તેમણે આત્મકથાના દસ પ્રકરણો લખ્યા હતા. યુરોપ પ્રવાસ દરમિયાન ઓસ્ટ્રિયાના એક હેલ્થ રિસોર્ટમાં આત્મકથા તેમણે લખી હતી. આત્મકથા લેખનમાં જે એમીલિ શેંક્લ તેમનાં સહાયક હતા, તે પછી તેમનાં જીવનસંગિની બન્યાં હતાં.
આઝાદ હિંદ ફોજના સ્થાપક તરીકે ફૌજી ગણવેશ પરિધાન કરેલા નેતાજીની છબી આપણા મનમસ્તિક પર અંકાયેલી છે પરંતુ સુભાષબાબુ જીવનની પહેલી પચીસીમાં કંઈ જૂદા જ હતા તે આ આત્મકથા દર્શાવે છે. ઉચ્ચ મધ્યમવર્ગીય કાયસ્થ પરિવારમાં જન્મેલા સુભાષ, કુટુંબનું નવમું સંતાન હતા અને તેમના માતાપિતાને કુલ ચૌદ બાળકો હતા. જન્મભૂમિ કટક્માં આરંભિક અને કોલકાત્તામાં કોલેજ શિક્ષણ મેળવ્યું હતું. બાળપણ અને કિશોરાવસ્થામાં તેઓ ભાવનાશાળી, અતિસંવેદનશીલ, પરિશ્રમી , અંતર્મુખી અને અભ્યાસમાં તેજસ્વી હતા. અંગ્રેજી માધ્યમની મિશનરી શાળામાં અભ્યાસને કારણે અને તેમાં કોઈ પણ ભારતીય ભાષા શિખવવામાં આવતી ન હોવાથી તેઓ લાંબો સમય માતૃભાષા બંગાળીના શિક્ષણથી વંચિત રહ્યા હતા. સાહસી તરીકે નામના પામેલા સુભાષબાબુ શાળા શિક્ષણ દરમિયાન કાયમ રમતગમતથી દૂર રહ્યા હતા. રમત પ્રત્યે ઓછા લગાવને કારણે તેઓ વયમાં નાના છતાં મોટા લાગતા હોવાનું તેમણે નોંધ્યું છે.
કિશોરાવસ્થાથી તેમણે અનુભવેલું મનોમંથન આત્મકથામાં સરસ રીતે આલેખાયું છે. પંદર વરસની વયે કિશોર સુભાષને વિવેકાનંદનો સાક્ષાત્કાર સાવ અનાયાસે તેમના પુસ્તકો થકી થયો અને જીવનની નવી દિશા ઉઘડી હતી. આત્માની મુક્તિ અને પીડિત માનવની સેવાનો મનુષ્ય જીવનનો હેતુ તેમને વિવેકાનંદના પુસ્તકોના વાચનથી મળ્યો હતો. વિવેકાનંદના ગુરુ રામકૃષ્ણ પરમહંસના સાહિત્યના પરિચયે તેઓ કામવાસના અને સાંસારિક સુખના ત્યાગના માર્ગે વિચારવા લાગ્યા હતા. આ પ્રકારના વિચારો ધરાવતા મિત્રો સાથે મળીને સમાજસેવા પણ આરંભી હતી.ગામડાની શાળાના બાળકોને ભણાવવા અને મહામારીગ્રસ્ત લોકોની સેવાનું કામ કર્યું હતું.મેટ્રિક સુધીની પોતાની શિક્ષણ સફરનું મૂલ્યાંકન કરતાં આત્મકથામાં તેમણે લખ્યું છે કે હું મેટ્રિકની પરીક્ષામાં સારા માર્કસ મેળવી શાળાનું નામ રોશન કરીશ તેમ માનતા લોકો મને ભભૂત ચોળીને સાધુસંતોની પાછળ ભાગતો જોઈને નિરાશ થયા હશે.
ઈ.સ.૧૯૧૧ સુધી નેતાજીમાં કોઈ રાજકીય ચેતના નહોતી તેનું ઉદાહરણ તેમને સમ્રાટ જોર્જ પંચમના રાજ્યાભિષેક જેવા વિષય પરની નિબંધ સ્પર્ધામાં લીધેલ ભાગ લાગે છે. જોકે કોલકાતાની પ્રેસિડેન્સી કોલેજના વરસોમાં તેમનામાં રાજકીય ચેતના પણ જાગી હતી અને તેને પાંખો પણ મળી હતી. મારું જીવન આધ્યાત્મિક ઉન્નતિ અને માનવતાની સેવામાં લગાવીશ અને ચીલાચાલુ જીવનમાં ખર્ચીશ નહીં તેવી ધૂન પણ ત્યાં જ તેમને લાગી હતી.આ ગાળામાં એક તરફ તેઓ શક્ય એટલા વધુ ધાર્મિક ગુરુઓને મળતા હતા તો શ્રી અરવિંદનું પણ ખેંચાણ થયું હતું. અંગ્રેજોની ગુલામી, નિર્દયતા અને અસમાન વ્યવહાર તેમને ખૂંચતો હતો. કોલેજમાં એક ભારતીય વિધ્યાર્થીને અંગ્રેજ અધ્યાપકે માર્યો ત્યારે વિધ્યાર્થી પ્રતિનિધિ સુભાષે તેના વિરોધમાં હડતાળ પાડી, કોલેજમાંથી બરતરફી વહોરી હતી. તેમનામાં રહેલા નેતૃત્વના ગુણો અને વિદ્રોહ માટે બલિદાનની તૈયારી અહીં જોવા મળી હતી.
૧૯૧૯માં તેઓ ઈન્ડિયન સિવિલ સર્વિસની પરીક્ષા માટે કેમ્બ્રિજ ગયા તે જીવનમાં આવેલો એક મોટો બદલાવ હતો. આઈ સી એસની પરીક્ષા માટેની વય મર્યાદા વટાવી જવાની તૈયારીમાં હતા ત્યારે તેમણે પરીક્ષા આપી અને મેરિટમાં ચોથું સ્થાન મેળવ્યું હતું. પરંતુ તેઓ અંગ્રેજોની ગુલામી કરતી આ નોકરી કરવા માંગતા નહોતા. એ દિવસોનો તેમનો પત્રવ્યવહાર તેઓ કેવા માનસિક ઝંઝાવાતોમાંથી પસાર થતા હતા તેની ગવાહીરૂપ છે. “ મારા સિધ્ધાંતો મને જેની ઉપયોગિતા ખતમ થઈ ગઈ છે તેવી વ્યવસ્થાનો ભાગ બનવાની અનુમતિ આપતા નથી” , તેમ મોટાભાઈ જોગ પત્રમાં તેમણે લખ્યું હતું. આ જ પત્રમાં તેમણે સિવિલ સર્વિસ માટે વાપરેલા શબ્દો કુંઠિત વિચાર, નિર્લજ્જ અને સ્વાર્થી શાસન, હ્ર્દયહીનતા તેમજ લાલિયાવાડીનું પ્રતીક પણ આજે ખરા લાગે છે.
ધર્મનિરપેક્ષતા અને દીનદુખિયા પ્રત્યે સહાનુભૂતિના જે ગુણો સુભાષબાબુમાં હતા તેના મૂળિયાં તેમની આ પહેલી પચીસીમાં રહેલા છે. હિંદુઓ પ્રાર્થના કરવા મંદિરે જાય છે અને મુસ્લિમો મસ્જિદમાં જાય છે તે સિવાય મેં તેમને ક્યારેય મારાથી તે જુદા છે તેવું મહેસૂસ કર્યું નથી તેમ તેમણે લખ્યું છે. કોઢની જેમ વિસ્તરતી અસ્પૃશ્યતાને પણ તેમણે નિકટથી જોઈ હતી અને તેનો મુકાબલો પણ કર્યો હતો. ઘર નજીક બેસતી ભિખારણને જોઈને પોતાના ઘરની સમૃધ્ધિ એમને અકળાવે છે તો કથિત નિમ્ન વર્ણના વિધ્યાર્થી સાથીની માંદગીમાં સેવા પણ કરે છે.
સુભાષચંદ્ર બોઝની આત્મકથા વાચકને તેમના માનસિક વિકાસ, ઘડતર, જીવન લક્ષ્ય, રાજનીતિક સમજ અને કિશોરાવસ્થાના મનોશારીરિક તણાવની રૂબરૂ કરાવે છે.
[1] An Indian Pilgrim: An Unfinished Autobiography And Collected Letters 1897-1921 – by Subhas Chandra Bose
શ્રી ચંદુભાઈ મહેરિયાનો સંપર્ક maheriyachandu@gmail.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
વિરાટ પુરુષ
ઉપનિષદોમાં શિક્ષણ વિભાવના
દિનેશ.લ. માંકડ
આપણે કોણ? આપણે ક્યાં ? આપણી આસપાસ શું ? સરળ-સાદા લાગતા પ્રશ્નોના જવાબ તો કોઈ નાનું બાળક પણ આપી શકે.પણ થોડું આગળ વિચારીએ તો જે જાણીએ છીએ તે સૂર્યમંડળના એક ગ્રહ પૃથ્વી, સાત ખંડોમાંના એક ખંડના એક દેશના એક રાજ્યના એક શહેરમાં આપણો નિવાસ.-એવો ઉત્તર આવે. હવે જો કોઈ એમ કહે કે, ‘ આપણે જોઈએ છીએ એવા અનેક સૂર્ય, બ્રહ્માંડમાં છે તો ? અને એનું નિર્માણ કરનાર એક વિરાટ પુરુષ છે.’ -સાચા શિષ્યની જિજ્ઞાસા કેટલી હદે વધી શકે?
હજારો વર્ષ પહેલાં વેદ પાસે એના ઉત્તર હતા.અને એવા જ્ઞાની ગુરુ અને ઉત્સુક શિષ્ય પણ હતા.’ પુરુષ સૂક્ત ‘માં સૃષ્ટિ સર્જક અને ચાલક એ વિરાટ પુરુષનું અદભુત વર્ણન છે .માત્ર 16 જ મંત્રમાં ભવ્ય અતિ ભવ્ય ચિત્રણ કદાચ બીજે ક્યાંય મળે તેવું નથી.ઋગ્વેદના દસમા મંડળમાં અને યજુર્વેદમાં પણ આ વિરાટ પુરુષનું વર્ણન ‘પુરુષ સૂક્ત’માં છે. ઉત્તમ વસ્તુ માટેની ભૂખ કદાચ વારંવાર તૃપ્તિ પછી પણ ઉભી જ રહે તેમ ઋગ્વેદ,યજુર્વેદમાં વર્ણવ્યા પછી પણ ઇન્દ્રને તેનું રહસ્ય સમજવાની તીવ્ર જિજ્ઞાસા થઇ. અને મુદગલ ઉપનિષદ એનું વર્ણન કરે છે. આપણે અહીં મુદગલ ઉપનિષદના સમજાવેલાં ‘પુરુષ સૂક્ત’ના રહસ્યની વાત કરીશું.એટલે આખું વેદોક્ત મૂળ ‘પુરુષ સૂક્ત ‘ નહિ લઈએ
અલબત્ત આ મહાન ચરિત્રનો અલ્પત્તમ ભાવાર્થ જરૂર જાણીએ.
જે હજારો માથા, હજારો આંખો અને હજારો પગવાળા વિરાટ પુરુષ છે. જે આખા બ્રહ્માંડને આવૃત કરી લે પછી પણ દસ આંગળ શેષ રહે છે.જે સૃષ્ટિ બની ચુકી છે અને બનવાની છે એ આખી જ વિરાટ પુરુષની જ છે.આ અમર જીવ જગતના પણ સ્વામી છે અને જે અન્ન દ્વારા વૃદ્ધિ પ્રાપ્ત કરીએ છીએ તેના પણ તેઓ જ સ્વામી છે.અતિ વિસ્તૃત આ વિરાટ પુરુષના એક જ ચરણમાં બધા જ પ્રાણી છે અને અન્ય ત્રણ ભાગ અનંત અંતરિક્ષમાં રહેલા છે વિરાટ પુરુષના એક ભાગમાં આખો સંસાર જડ,ચેતન વિવિધ સ્વરૂપોમાં સમાહિત છે.એના ત્રણ ભાગ અંતરિક્ષમાં સમાયેલા છે .
એ વિરાટ પુરુષથી આ બ્રહ્માંડ ઉત્પન્ન થયું છે.એ વિરાટ પુરુષથી સમષ્ટિ જીવ ઉત્પન્ન થયા છે.એજ દેહધારી, બધામાં શ્રેષ્ઠ થયા જેણે બધાથી પહેલાં પૃથ્વીને ફરી શરીરધારીને ઉત્પન્ન કર્યા.એ સર્વશ્રેષ્ઠ વિરાટ પ્રકૃત્તિ યજ્ઞથી દહીયુક્ત ઘી પ્રાપ્ત થયું.( જેનાથી વિરાટ પુરુષની પૂજા થાય છે.).વાયુદેવથી સબંધિત પશુ-હરણ,ગાય,અશ્વ વગેરેની ઉત્પત્તિ પણ એ વિરાટ પુરુષ દ્વારા જ થઇ એ વિરાટ યજ્ઞપુરુષથી ઋગ્વેદ અને સામવેદનું પ્રગટીકરણ થયું. એમનાથી જ યજુર્વેદ અને અથર્વવેદના પ્રાદુર્ભાવ થયા.અર્થાત વેદની ઋચાઓનું પ્રગટીકરણ થયું.
આ વિરાટ પુરુષનું મુખ બ્રાહ્મણ અર્થાત જ્ઞાનીજન ( વિવેકવાન ),ક્ષત્રિય અર્થાત પરાક્રમી વ્યક્તિ ,જે એના શરીરના બાહુઓમાં વિદ્યમાન હોય, વૈશ્ય અર્થાત પોષણશક્તિ -સંપન્ન વ્યક્તિ ,અને સેવાધર્મ વ્યક્તિ તેના પગમાં હોય.વિરાટ પુરુષના મનમાં ચંદ્રમા ,નેત્રોમાં સૂર્ય,કાનમાં વાયુ,અને મુખમાં અગ્નિ પ્રગટ થયું.વિરાટપુરુષની નાભિમાંથી અંતરિક્ષ ,માથામાંથી દ્યુલોક,ચરણોમાંથી ભૂમિ ,અને કણોમાંથી દિશાઓ પ્રગટ થઇ.
ઋગ્વેદ સબંધિત મુદ્દગલોપનિષદમાં વિરાટ પુરુષની વિરાટતાના રહસ્યને સમજવાનો-સમજાવવાનો ભગીરથ પ્રયાસ થયો છે.આ ઉપનિષદનો શાંતિપાઠ જ કૈંક વિશેષ સંદેશ મૂકે છે, श्रीमत्पुरुषसूक्तार्थं पूर्णानन्दकलेवरम् ।पुरुषोत्तमविख्यातं पूर्णं ब्रह्म भवाम्यहम् ॥ॐ वाङ् मे मनसि प्रतिष्ठितामनो मे वाचि प्रतिष्ठितमाविरावीर्म एधि ॥वेदस्य म आणीस्थः । श्रुतं मे मा प्रहासीरनेनाधीते-नाहोरात्रान्सन्दधाम्यृतं वदिष्यामि सत्यं वदिष्यामि ॥तन्मामवतु तद्वक्तारमवतु अवतु मामवतु वक्तारमवतु वक्तारम् ॥. ’ હે પરમાત્મા,મારી વાણી મનમાં રહો ,મન વાણીમાં પ્રતિષ્ઠિત થાવ.આપ મારી સામે પ્રગટ થાવ. .મારા માટે વેદનું જ્ઞાન લાવો.હું પહેલાં સાંભળેલાં જ્ઞાનને ભૂલી ન જાઉં સ્વાધ્યાયશીલ પ્રવૃત્તિથી દિવસ રાતને એક બનાવી દઉં.હું હંમેશ ઋત અને સત્ય બોલીશ .બ્રહ્મ મારુ રક્ષણ કરે.વક્તાનું રક્ષણ કરે .ત્રિવિધ તાપ શાંત થાવ.’
ॐ पुरुषसूक्तार्थनिर्णयं व्याख्यास्यामःपुरुषसंहितायां पुरुषसूक्तार्थः संग्रहेण प्रोच्यते ।सहस्रशीर्षेत्यत्र सशब्दोऽनन्तवाचकः ।अनन्तयोजनं प्राह दशाङ्गुलवचस्तथा ॥ ભગવાને ઇન્દ્રને જણાવ્યું કે ‘ હું પુરુષસુક્તનો અર્થ અને વ્યાખ્યા કરું છું.પુરુષ સુક્તમાં પ્રયુક્ત ‘સહસ્ર ‘ શબ્દ અનંતનો બોધ કરાવે છે.એ રીતે આ ‘દશાંગુલમ ‘ પદ પણ અનંત યોજનોની સૂચના પ્રદાન કરે છે.’ મુદગલ ઉપનિષદના બીજા મંત્રથી પ્રત્યેક મંત્ર ભાગનું વિશ્લેષણ છે तस्य प्रथमया विष्णोर्देशतो व्याप्तिरीरिता ।द्वितीयया चास्य विष्णोः कालतो व्याप्तिरुच्यते ॥.’ પુરુષસૂક્તના આ પ્રથમ મંત્ર -સહસ્ર શીર્ષ – માં ભગવાન વિષ્ણુની સર્વવ્યાપી વિભૂતિનું દર્શન છે.
બીજો મંત્ર -પુરુષ એવેદમ -આજ જ લોકનાયક વિષ્ણુની શાશ્વત વ્યાપ્તિનો સંકેત કરે છે.એ સર્વવ્યાપી અને હર સમય વિદ્યમાન રહે છે.’ પુરુસયુક્તનો ત્રીજો મંત્ર -विष्णोर्मोक्षप्रदत्वं च कथितं तु तृतीयया ।एतावानिति मन्त्रेण वैभवं कथितं हरेः ॥ ‘ એ વિરાટ પુરુષ ભગવાન વિષ્ણુને,મોક્ષ પ્રદાન કરનારા બતાવે છે.-એતાવાનસ્ય -આ ત્રીજા મંત્રમાં ભગવાન શ્રી હરિના વૈભવનું -એમનાસામર્થ્યનું વિસ્તારથી વર્ણન કરવા આવેલ છે.’
ત્રણ મંત્રોના આ સમૂહમાં ભગવાનના ચતુર્વ્યૂહ સાથે સબંધિત ઉલેખ છે. एतेनैव च मन्त्रेण चतुर्व्यूहो विभाषितः ।त्रिपादित्यनया प्रोक्तमनिरुद्धस्य वैभवम् ॥-ત્રિપાદ-આ ચોથા મંત્રમાં ચતુર્વ્યૂહના અનિરુદ્ધ સ્વરૂપના વિસ્તૃત વૈભવનું વર્ણન કરવામાં આવેલ છે.પુરુષસૂક્તના પાંચમા મંત્રમાં तस्माद्विराडित्यनया पादनारायणाद्धरेः ।प्रकृतेः पुरुषस्यापि समुत्पत्तिः प्रदर्शिता ॥ -‘તસ્માતદ્વિરા -માં પાદ વિભૂતિરૂપ ભગવાન નારાયણ દ્વારા શ્રીહરિની આશ્રયભુતા પ્રકૃત્તિ અને પુરુષનું પ્રાગટ્ય બતાવેલ છે.આ સૂક્તના -યત્પુરૂષેણ -મંત્ર દ્વારા यत्पुरुषेणेत्यनया सृष्टियज्ञः समीरितः ।सप्तास्यासन्परिधयः समिधश्च समीरिताः ॥ એ સૃષ્ટિરૂપ યજ્ઞમાં વપરાતી સમિધાનું વર્ણન કરવા આવે છે.સૂક્તના -તમ યજ્ઞમ -માં સૃષ્ટિ યજ્ઞનું સમર્થન કરી, तं यज्ञमिति मन्त्रेण सृष्टियज्ञः समीरितः ।अनेनैव च मन्त्रेण मोक्षश्च समुदीरितः ॥ મોક્ષનું વર્ણન પણ આ મંત્રમાં જ છે.
પુરુષસૂક્તના -તસ્માદ -વગેરે સાત મંત્રો तस्मादिति च मन्त्रेण जगत्सृष्टिः समीरिता ।वेदाहमिति मन्त्राभ्यां वैभवं कथितं हरेः ॥ દ્વારા આ સંપૂર્ણ જગતની ઉત્પત્તિનો ઉલ્લેખ કરવમાં આવે છે.- વેદાહમ -ઇત્યાદિ બે મંત્રો દ્વારા શ્રીહરિના વૈભવનું વિશેષ વર્ણન છે.यज्ञेनेत्युपसंहारः सृष्टेर्मोक्षस्य चेरितः ।य एवमेतज्जानाति स हि मुक्तो भवेदिति ॥ -યજ્ઞેન યજ્ઞમયજન્ત -મંત્ર દ્વારા સૃષ્ટિ અને મોક્ષનું ઉપસંહારક વર્ણન કરવામાં આવેલ છે. આ રીતે જે કોઈ પુરુષસૂક્તને જ્ઞાન દ્વારા આત્મસાત કરે છે ,એ અવશ્ય મુક્તિને પ્રાપ્ત કરે છે.
પુનરાવર્તન એ શિક્ષણની વિભાવનાનો આવશ્યક પાઠ છે.ઉપનિષદોમાં એ અનેક જગ્યાએ જોવા મળે છે.અહીં મુદ્દગલોપનિષદમાં પણ બીજા ખંડમાં ઇન્દ્રએ પુરુષસૂક્તનું રહસ્ય ફરી સમજાવવા માટે વિનંતી કરી છે. पुनरपि सूक्ष्मश्रवणाय प्रणतायेन्द्राय परमरहस्यभूतंपुरुषसूक्ताभ्यां खण्डद्वयाभ्यामुपादिशत् । ‘સૃષ્ટિની રચના પહેલાં પૂર્ણપુરુષ શ્રી નારાયણ જ ભૂત,ભવિષ્ય અને વર્તમાનના રૂપમાં વિદ્યમાન હતા એજ આ સમસ્ત પ્રાણીઓમાં શક્તિશાળી જનોમાં વિશિષ્ટ છે.-સર્વશક્તિમાન છે.
योऽय मुक्तः स पुरुषोनामरूपज्ञानागोचरं संसारिणामतिदुर्ज्ञेयंविषयं विहाय क्लेशादिभिः संक्लिष्टदेवादिजिहीर्षयासहस्रकलावयवकल्याणं दृष्टमात्रेण मोक्षदंवेषमाददे । तेन वेषेण भूम्यादिलोकं व्याप्यानन्त-योजनमत्यतिष्ठत् । पुरुषो नारायणो भूतं भव्यंभविष्यच्चासीत् । स च सर्वस्मान्महिम्नो ज्यायान् ।तस्मान्न कोऽपि ज्यायान् ।‘ આ વિરાટ પુરુષે પોતાને ચારભાગમાં વિભક્ત કરેલ છે..’ महापुरुष आत्मानंचतुर्धा कृत्वा त्रिपादेन परमे व्योम्नि चासीत् । इतरेणचतुर्थेनानिरुद्धनारायणेन विश्वान्यासन् । ‘ચતુર્વ્યુંહમાંથી ત્રણ અંશ ( વાસુદેવ,પ્રદ્યુમ્ન અને સંકર્ષણ રૂપ ) નો નિવાસ વૈકુંઠમાં છે ચોથા અંશ વ્યૂહ સ્વરૂપ અનિરુદ્ધ નામથી નામથી પ્રસિદ્ધ શ્રીનારાયણ દ્વારા જ સંપૂર્ણ જગતની સૃષ્ટિ બની. ( પૂજ્ય રામશર્મા આચાsર્યજીના ભાષ્ય અનુસાર અહીં ત્રણ ચરણ – ઉચ્ચ લોકોમાં જ નિરુદ્ધ રહે છે એક ચરણ અનિરુદ્ધ ,જેને વ્યક્ત થવામાં રોકવામાં ન આવ્યું. હોય .એના વ્યક્ત ચરણથી સુષ્ટિ ઉત્પન્ન થઇ.બાકીના ત્રણ નામ મંત્રમાં વ્યક્ત નથી છતાં અનિરુદ્ધનાં ઉપર ભગવાનના આ ત્રણ નામ વિદ્વાનોએ માન્ય કરેલ છે.આ ત્રણ વાસુદેવ-બધાને વાસ આપનાર,પ્રદ્યુમ્ન -વિશેષ પ્રકાશમાન અને સંકર્ષણ -આકર્ષણ કરનાર છે છતાં અવ્યક્ત છે.) .
ઉપનિષદના પછીના મંત્રમાં અનિરુદ્ધ સ્વરૂપ નારાયણે ,બ્રહમાજીને સૃષ્ટિ રચનાની વિધિ અને માર્ગદર્શનનું વિસ્તૃત વર્ણન છે.મુદ્દગલોપનિષદના ત્રીજા ખંડમાં વિવિધ સ્વરૂપે સ્વીકારીને તેની ઉપાસનાનું વર્ણન કરીને મંત્ર એવી નિશ્ચિત સાબિતી આપે છે કે तं यथायथोपासते तथैव भवति ।तस्माद्ब्राह्मणः पुरुषरूपं परंब्रह्मैवाहमितिभावयेत् । तद्रूपो भवति । य एवं वेद ॥ ‘ જે કોઈ સાધક આ રહસ્યને સારી રીતે જાણે છે -સમજે છે ,એ જાતે જ એને અનુરૂપ બની જાય છે.’
ઉપનિષદના ચોથા ખંડમાં આ વિરાટ પુરુષ-બ્રહ્મ કેવી રીતે વિશેષ છે તેનું ભવ્ય વર્ણન છે.तद्ब्रह्म तापत्रयातीतं षट्कोशविनिर्मुक्तं षडूर्मिवर्जितंपञ्चकोशातीतं षड्भावविकारशून्यमेवमादि-सर्वविलक्षणं भवति ।’ એ બ્રહ્મ ત્રિતાપ શૂન્ય, છ કોશોથી પર,ષડ ઊર્મિઓથી રહિત,પંચકોશથી રહિત અને ષડભાવ વિકારોથી અતીત છે.એ રીતે આ બ્રહ્મ બધાથી વિલક્ષણ છે. બ્રહ્મ જેનાથી અળગા છે તે તમામનું વિસ્તૃત વિશ્લેષણ પછીના મંત્રોમાં છે. પ્રાણીમાત્રમાં પ્રવેશતા દુન્યવી લક્ષણોનું અહીં વર્ણન છે. આધિભૌતિક ,આદિદૈવિક અને આધ્યાત્મિક ત્રિતાપથી ચામડી,માંસ હાડકાં સ્નાયુ ,લોહી મજ્જા વગેરે કોશો,કામ,ક્રોધ,લોભ,મોહ,મદ અને મત્સર,અન્નમય ,પ્રાણમય ,મનોમય વિજ્ઞાનમય અને આનંદમયકોશો,ભૂખ,તરસ,શોક,મોહ,ઘડપણને મૃત્યુ રૂપ છ ઊર્મિઓ, પ્રિય,પ્રાદુર્ભૂત ,વધવું,પરિવર્તિત થવું,ક્ષય થવું,કે વિનાશ થવું જેવા ભાવવિકાર કુળ ,ગોત્ર ,જાતિ ,વર્ણ,આશ્રમ અને રૂપ જેવા ષડ ભ્રમ एतद्योगेन परमपुरुषो जीवो भवति नान्यः । આ બધા યોગથી પરમ પુરુષ જ જીવ થાય છે.’
મુદ્દગલોપનિષદના ઉપસંહાર મંત્રોમાં ઉપનિષદની ફલશ્રુતિ બતાવી છે. य एतदुपनिषदं नित्यमधीते सोऽग्निपूतो भवति । स वायुपूतोभवति । स आदित्यपूतो भवति । अरोगी भवति । श्रीमांश्च भवति । पुत्रपौत्रादिभिः समृद्धो भवति । विद्वांश्च भवति ।महापातकात्पूतो भवति । सुरापानात्पूतो भवति । अगम्यागमनात्पूतो भवति । मातृगमनात्पूतो भवति ।दुहितृस्नुषाभिगमनात्पूतो भवति । स्वर्णस्तेयात्पूतो भवति । वेदिजन्महानात्पूतो भवति । गुरोरशुश्रूषणात्पूतो भवति ।अयाज्ययाजनात्पूतो भवति । अभक्ष्यभक्षणात्पूतो भवति । उग्रप्रतिग्रहात्पूतो भवति । परदारगमनात्पूतो भवति ।कामक्रोधलोभमोहेर्ष्यादिभिरबाधितो भवति । सर्वेभ्यः पापेभ्यो मुक्तो भवति । इह जन्मनि पुरुषो भवति ‘જે વ્યક્તિ આ ઉપનિષદનું પ્રતિદિન અધ્યયન કરે તે અગ્નિની જેમ પવિત્ર,વાયુની જેમ શુદ્ધ,આદિત્ય સમાન પ્રખર ,રોગ મુક્ત બને છે.પૂર્ણ પુરુષ અર્થાત પરમાત્માના જ્ઞાનથી યુક્ત બનીને શ્રેષ્ઠ (પવિત્ર ) પુરુષ બની જાય છે.’.
વિરાટ પુરુષનું વર્ણન ગમે તેટલું કરીએ ઓછું જ પડે.જે મળે તે માણવું એ જ તેની વિરાટતા.
શ્રી દિનેશ માંકડનું ઈ-મેલ સંપર્ક સરનામું :- mankaddinesh1952@gmail.com
-
કેળવણીનો કક્કો અને સંસ્કારસિંચનની બારાક્ષરી
પુસ્તક પરિચય

કેળવણીની કેડીએથી: ગુલાબભાઇ જાની પરેશ પ્રજાપતિ
ગુલાબભાઇ જાનીએ છેક શાળા- કૉલેજના સમયથી જ વિનોબાજીના પ્રભાવ હેઠળ ખાદી અપનાવી હતી. શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિ તરફના લગાવને કારણે તેઓ LIC Of India ની નોકરી છોડી કોલેજમાં પ્રોફેસર તરીકે જોડાયા હતા.અત્યંત સાદાઇને વરેલા તેમનાં પત્ની ઉષાબહેન સંસ્કૃતના પ્રખર પંડિત ડી.પી. જોષીનાં દિકરી હોવાથી તે પણ શિક્ષણ સાથે સંકળાયેલા હતાં. આપણો અનુભવ કહે છે કે ‘પાકા ઘડે કાંઠા ન ચઢે’.વિજ્ઞાન પણ સ્વિકારે છે કે જન્મથી માંડી શરૂઆતનાં છ વર્ષનો ગાળો અત્યંત મહત્વનો છે. આમ,બાળકોનાઘડતર બાબતે ધાર્યાં પરિણામ મેળવવા કેળવણીનો કક્કો અને સંસ્કારસિંચનની બારાક્ષરી બાળપણથી જ ઘૂંટાવવી જોઇએ. તેથી રામકૃષ્ણ તથા વિવેકાનંદના વિચારોનાપ્રભાવ હેઠળ જાની દંપતિએ છેક 1968માં સિસ્ટર નિવેદિતા સ્કૂલની સ્થાપના કરી હતી.આજકાલ કરતાં આ દંપતિનો શિક્ષણ સાથેનો નાતો આજે છ દાયકા જેટલો પાકટ અને અનભવસમૃદ્ધ થઇ ચૂક્યો છે. સ્વાભાવિકપણે જ તેમની પ્રવૃત્તિઓનો ઝોક બાળકેન્દ્રી રહ્યો છે. અનુભવના નિચોડ તરીકે તેઓ અવારનવાર પોતાના ત્રૈમાસિક ‘સમુદ્દગાર’ તેમજ અન્ય સામયિકોમાં સતત લેખો લખતા રહ્યા છે. તેમના લેખોનું સંકલનથી આ પુસ્તક તૈયાર થયું છે.
પુસ્તકના કુલ 34માંથી પાંચ લેખો બાળશિક્ષણને લગતાં છે. આ સિવાયનાં અન્ય લેખોમાં બાળઉછેર અને બાળમાનસ વિશે મહત્વની વાતો ચર્ચવામાં આવી છે. પુસ્તકમાં શિક્ષકો ઉપરાંત વાલીઓને તાલીમ અને માર્ગદર્શન આપતાં લખાણોનો પણ સમાવેશ છે.સંતાનના શિક્ષણમાં મા-બાપની ભૂમિકા તેમજ તેમને સૌથી વધુ મૂંઝવતા સંતાનના અભ્યાસના માધ્યમની પસંદગી વિશેની બાબતેની ચર્ચા પુસ્તકમાં આવરીને એ અંગે પોતાનાં વિચારો રજૂ કરાયા છે.
લેખકે નોંધ્યું છે કે આપણા કરતાં ક્યાંય પછાત મનાતા કેન્યા જેવા નાનકડા દેશમાં પણ દર દસ હજારે સંશોધનકર્તા વિદ્યાર્થીની સંખ્યા 6 છે, જ્યારે ભારતમાં એ આંક માત્ર 4 છે! આમ, શિક્ષણ બાબતે ભારત કેન્યા કરતાં પણ પાછળ છે, ત્યાં ઇઁગ્લેન્ડ, અમેરિકા કે રશિયા સાથેની સરખામણી ઘણી દૂરની બાબત હોવાનું તેમણે ખેદ સાથે નોંધ્યું છે. લેખકે પરિવર્તન એક સાહજિક અને આવકાર્ય પ્રક્રિયા માની છે અને બાળકોને માત્ર જાણકારીના જાળામાં ગૂંચવી નાંખતી આપણી હાલની શિક્ષણપદ્ધતિમાં પરિવર્તન તથા નવીનીકરણની તાતી જરૂરિયાત હોવાનો તેમણે સ્પષ્ટ અભિપ્રાય આપ્યો છે. ખામીયુક્ત શિક્ષણપ્રણાલી તરફ આંગળી ચીંધીને ગુલાબભાઇ એક ડગલું આગળ વધ્યા છે અને તેના વ્યવહારુ ઉકેલની મડાગાંઠ ઉકેલવામાં જોડાઈ કેટલાક મહત્વનાં દિશાનિર્દેશ આપ્યા છે. તેમાં ‘લર્નિંગ વિધાઉટ સ્કૂલ’, પુસ્તક સાથે પરીક્ષાનો પશ્ચિમી પદ્ધતિ વિચાર તથા શ્રમનું મહત્વ જાળવી અપાતા ગાંધીશિક્ષણ એમ વિવિધ ઉપલબ્ધ વિકલ્પો પર પોતાના વિચારો જણાવ્યા છે. તેમાં, વિદ્યાર્થીની વિષયવાર ક્ષમતાનો માપદંડ રાખતા અરવિંદ આશ્રમની રોચક શિક્ષણ પ્રણાલીનો પણ ઉલ્લેખ છે. આ લખાણોમાં ગુલાબભાઇના વિસ્તૃત અભ્યાસની છાપ સ્પષ્ટપણે વરતાય છે. તેમનો મત છે કે વિદ્યાર્થીને જાણકારીથી જ્ઞાન તરફ અને જ્ઞાનના વ્યવહારુ ઉપયોગ કરવા તરફ દોરી જવા જોઇએ.
પુસ્તકમાં બે પ્રકરણ મહાવિદ્યાલયને લગતાં છે. તેના એક પ્રકરણમાં નાલંદાનો રસાળ ઇતિહાસ અને મહત્વ આવરી લીધા છે.
શિક્ષણ સાથે કારકીર્દીનો સંબંધ જોતાં પુસ્તકમાં એક પ્રકરણમાં કારકીર્દીને પણ ફાળવવામાં આવ્યું છે, જેમાં ‘ઘસાઇને ઉજળા થવા’ પર ભાર મૂકાયો છે.
પુસ્તકનું એક પ્રકરણ ‘મૂલ્ય શિક્ષણના અમારા પ્રયોગો’ સૌથી નોખું છે. એ પ્રકરણમાં શિક્ષણમાં તેમણે કરેલા પ્રયોગોનું બયાન છે. જેમાં શિક્ષણ સાથે રચનાત્મક કાર્યક્રમો દ્વારા બાળકના ઘડતર કરતા કાર્યક્રમો ધ્યાનાકર્ષક છે. આ જ રીતે છેલ્લું પ્રકરણ સિસ્ટર નિવેદિતા વિશે તથા નિવેદિતા શાળાના શિક્ષણકાર્ય અંગે છે. પુસ્તકમાં ક્યાંક કોઈબાબતે પુનરાવર્તન જણાય છે પરંતુ સમાવિષ્ટ લેખો સમયના લાંબા ફલકમાં લખાયેલા હોવાથી ક્વચિત આમ બન્યું હોવાની નોંધ લેખકે આરંભમાં આપી જ છે.
લેખકે વ્યક્તિગત ધોરણે વિદેશ પ્રવાસ ખેડ્યા હોવાથી તેમનાં વિદેશી શિક્ષણના અભ્યાસો અને તારણો વધુ આધારભૂત બની રહે છે. લખાણોમાં તેમના દીર્ઘ અને ઘૂંટાયેલા અનુભવની છાયા છે. પુસ્તકનાં પ્રકરણોમાં આંકડાકીય માહીતી ઉપરાંત અનેક ઠેકાણે કાકાસાહેબ કાલેલકર, ગાંધી અને ટાગોર સહિત અનેક નામી વિચારકો, ચિંતકો અને કેળવણીકારો સાથે આઇનસ્ટાઇન જેવા વૈજ્ઞાનિકોનાં અવતરણો છે. તેથી કેળવણી તથા શિક્ષણવિષયક તેમનીરજૂઆત ઘણી અસરકારક, આધારભૂત અને માર્ગદર્શક જણાય છે.
*** * ***
પુસ્તક અંગેની માહિતી:
કેળવણીની કેડીએથી : ગુલાબભાઇ જાની
પૃષ્ઠસંખ્યા : 172
કિંમત : ₹ 200
આવૃત્તિ: પ્રથમ
પ્રકાશક અને પ્રાપ્તિસ્થાન :સિસ્ટર નિવેદિતા પબ્લિકેશન
વિજાણુ સંપર્કઃ janigulabbhai@gmail.com
પુસ્તક પરિચય શ્રેણીના સંપાદક શ્રી પરેશ પ્રજાપતિનું વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : pkprajapati42@gmail.com
-
સમર્પિત સમાજવાદી મધુ દંડવતે, શતાબ્દી સુમિરન
તવારીખની તેજછાયા

હાડના સમાજવાદી મધુ દંડવતે રેલવે પ્રધાન હશે પણ ચાલુ ગાડીએ ચડી જવા સારુ જાણીતા કદાપિ નહોતા. નાણાંપ્રધાન હશે પણ નાણાં સારુ જાણીતા નહોતા
પ્રકાશ ન. શાહ
રાજકારણના રણમાં વીરડી શી એક સાંભરણમાં ચિત્ત ઠરવા કરે છે. ૧૯૭૪ના નવેમ્બરમાં ભરજેપી આંદોલને મધુ દંડવતેને પહેલ પ્રથમ મળવાનું થયું હતું. આંદોલનના એ વાસંતી મહિનાઓમાં, જયપ્રકાશજીની વિશેષ ઉપસ્થિતિમાં નવી દિલ્હીના વિઠ્ઠલભાઈ પટેલ હાઉસમાં મળેલા પક્ષ-અપક્ષ સંમેલન (પાર્ટી-નોન પાર્ટી કન્વેશન)માં ભાગ લઈ વળતે દહાડે અમદાવાદ પાછા ફરવાનું હતું. કન્ફર્મ્ડ ટિકિટનો જોગ નહોતો. પણ લોકસભાની કેન્ટીનમાં પ્ર. ગ. માવળંકરને શોધું તે પહેલાં અનાયાસ જ એક વડીલ સજ્જન મળી ગયા. એય ‘અણ્ણા’ (માવળંકર)ની શોધમાં હતા. છાપાકૃપાએ હું એમને ઓળખી ગયો, આ તો દંડવતે. જરી વાત નીકળી ન નીકળી ત્યાં તો એમણે જ મને સાસંદ ક્વોટામાંથી ટિકિટ માટેની ભલામણ લખી આપી.
એમના શતાબ્દી વર્ષ (૨૧-૧-૧૯૨૪ : ૧૨-૧૧-૨૦૦૫)માં જોગાનુજોગવશ આ સંભારણું એટલા વાસ્તે કે તે મિનિટે મને ખબર નહોતી કે હું ભાવિ રેલવે પ્રધાન મારફતે ટિકિટ મેળવી રહ્યો છું! જનતા રાજ્યારોહણ સાથે મોરારજી દેસાઈ મંત્રીમંડળ (૧૯૭૭-૧૯૭૯)માં રેલવે પ્રધાન અને તે પછી બે’ક દાયકે વિશ્વનાથ પ્રતાપ સિંહ મંત્રીમંડળમાં નાણાંપ્રધાન રહેલા. હાડના સમાજવાદી મધુ દંડવતે રેલવે પ્રધાન હશે પણ ચાલુ ગાડીએ ચડી જવા સારુ જાણીતા કદાપિ નહોતા. નાણાંપ્રધાન હશે પણ નાણાં સારુ જાણીતા નહોતા.
મોરારજી મંત્રીમંડળમાં જોડાવાનું કહેવા સરકારી અધિકારી આવ્યા, આ જ વીપી હાઉસના એક કમરામાં એમને શોધતા, ત્યારે આપણો વીરનાયક લાંબા ચૂંટણી પ્રવાસ દરમ્યાન ભેગાં થઈ ગયેલાં મેલાં કપડાં ધોવામાં દત્તચિત્ત હતો… અને હા, વિશ્વનાથ પ્રતાપ સિંહનું પ્રધાનમંડળ ઘરે બેઠું ત્યારે દેશના હજુ હમણેના નાણાંપ્રધાન બેંકની બારીએ કાર લોન સારુ ઊભેલા તે પણ ઈતિહાસદર્જ છે.
એક સંઘર્ષશીલ ને સ્વાધ્યાયપ્રત સમાજવાદી વિશે એના ટૂંકજીવી સત્તાકાળને છેડેથી વાત કરી તે એ વાનું ઉપસાવવા માટે કે આવી વ્યક્તિનું સત્તા પર હોવું એના કેવા તો સાંસ્કૃતિક-સામાજિક આયામ હોઈ શકે છે. એમણે શપથ લીધા ત્યારે આગલી (ઈન્દિરા) સરકારી અને રેલવે યુનિયન વચ્ચે આકરા અવિશ્વાસનો અને ઉગ્રકટુ નાતો હતો. દંડવતેના ન્યાયી અભિગમે વિશ્વાસ અને સહયોગનો સંબંધ ઊભો કરી ખાતું એવું તો ચલાવ્યું કે મોરારજીભાઈ કહેતા કે મેં સંભાળ્યું હોત તો આ હદે જામ્યું ન પણ હોત. બીજા/ત્રીજા વર્ગની લાંબી મુસાફરી લાકડાનાં પાટિયાંને કારણે અંતે કષ્ટદાયક અનુભવાતી. દંડવતે હસ્તક એ પાટિયાં ફોમવંતાં બન્યાં. એ કહેતા કે મારે ફર્સ્ટ ક્લાસને ડિગ્રેડ નથી કરવો પણ સેકન્ડ/થર્ડ અપગ્રેડ તો થઈ શકે ને. લાંબા અંતરની સુપરફાસ્ટો પણ એમને નામે જમા બોલે છે. મુંબઈ-કોલકાતા કે બીજી. રેલબાબુઓ પશ્ચિમ (મુંબઈ)થી પૂર્વ (કોલકાતા) દોડતી ટ્રેઈન વાસ્તે સીધુંસટ ‘ઈસ્ટર્ન રેલવે’ નામ લઈ આવ્યા હતા. દંડવતે હસ્તક એ ‘ગીતાંજલિ’ થઈ ગયું- અને આગળ ચાલતાં એ જ ધાટીએ ‘નવજીવન’ અને ‘સર્વોદય’ પણ આવ્યાં… કામદાર ને ગ્રાહક બેઉ સાથે સૌહાર્દ, નીચલા વર્ગને ફોમ-પથારી અને રેલગાડીને ટાગોર-ગાંધી પરંપરાનાં નામો! સમાજવાદી વહીવટની સાંસ્કૃતિક-સામાજિક પહેચાન તે આનું નામ.

સન બયાલીસનો સ્વાતંત્ર્યપૂર્વ સંઘર્ષ કે સ્વાતંત્ર્યોત્તર ગોવા મુક્તિ ને સંયુક્ત મહારાષ્ટ્ર આંદોલન, આ બધા કારા-સંઘર્ષો વચ્ચે મધ દંડવતેનું આજીવિકાનું સાધન મુંબઈની આંબેડકર સ્થાપિત સિદ્ધાર્થ કોલેજમાં ફિઝિક્સ (ભૌતિકશાસ્ત્ર)ની પ્રાધ્યાપકીનું હતું. સમાજવાદી કર્મશીલ ને કટારલેખક હિમ્મત ઝવેરી પાસે સાંભળ્યું છે કે અમે મોટે ઉપાડે સંઘજીવન (કોમ્યુન લાઈફ)નો પ્રયોગ કર્યો પણ અમારામાં એકમાત્ર નિયમિત આવકઠેકાણું મધુની પ્રોફેસરીનું હતું. અને પ્રમિલાબહેનનું ને એમનું દામ્પત્ય! રાષ્ટ્ર સેવિકા દળની શિક્ષાદીક્ષા પામેલાં- ને એમાં પણ એના કલાપથક સાથે વિશેષ લગાવ ધરાવતાં પત્ની પ્રમિલા (૧૯૮૦માં જનતા પક્ષનાં વળતાં પાણી છતાં) મુંબઈથી લોકસભામાં ચૂંટાયેલાં. પતિ-પત્ની બંનેએ કટોકટીકાળમાં બધો વખત, એકે બેંગ્લોર તો બીજાએ યરોડા જેલમાં, અલગ અલગ રહેવાનું નિરમાયેલું હતું. એમની વચ્ચે ત્યારે બસો જેટલા પત્રોની જે આપલે થઈ હતી એમાંથી પસાર થવું તે એક સમર્પિત દામ્પત્યની શીલસુવાસમંડિત જુગલબંદી શો સાક્ષાત્કારક અનુભવ છે. વાંચનલેખનની વાતો, રાત વરત રાગ જય જયંવતીની સંનિધિ, દૂર પડેલાં પતિ-પત્ની જેલ ઓથોરિટીની રજા સાથે કવચિત મળી શકાય એવી હોંશ સેવે છે, પણ સ્વમાનભોગે મળતી રજા નહીં- એવું વલણ, જયપ્રકાશની કિડની ફેઈલ થઈ રહ્યાના સમાચાર વચ્ચે પતિ દાક્તરી સંમતિને ધોરણે પોતાની કિડની ઓફર કરવાનું વિચારે છે ને પત્ની એનાં દૂખણાં લે છે. આપણે બેઉ જેલમાં છીએ ને હજુ ભણતો એકનો એક પુત્ર ઉદય કેમ જાણે પોતાને અનાથવત્ અનુભવતો હશે એ ખયાલે બહુ ચિંતિત છે તો ક્યાંક ચિત્તને ખૂણે એમ પણ છે કે ઉદય પણ ઠીક સંઘર્ષદીક્ષા મેળવી રહ્યો હશે. ૧૯૭૫-૧૯૭૭ના ગાળાની બેંગ્લોર-યરોડા જેલ ફ્રિકવન્સી પરની આ એક ન્યારી સુરાવલિ છે.
વિજ્ઞાનને સરળ રીતે મૂકી આપતાં ધારાપ્રવાહ મરાઠી વ્યાખ્યાનોથી માંડી રાજકીય પ્રતિભાવો, પ્રશ્નો, પ્રવાહો ને પરિબળો વિશેનું લેખન વળી એક જુદો જ ઈણકો છે, એટલી એક અધૂરીમધુરી નોંધ, આ શતાબ્દી વંદના સમેટતાં.
સાભાર સ્વીકાર: ‘દિવ્ય ભાસ્કર’ની ૨૪– ૧ – ૨૦૨૪ ની પૂર્તિ ‘કળશ’માં લેખકની કોલમ ‘તવારીખની તેજછાયા’ માં પ્રકાશિત લેખ
શ્રી પ્રકાશ ન. શાહ નો સંપર્ક prakash.nireekshak@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.
-
રાઈનો પર્વત (૧૯૧૩) – અંક ત્રીજો: પ્રવેશ ૩

સર્જક : રમણભાઈ મહિપતરામ નીલકંઠ
અંક ત્રીજો: પ્રવેશ ૨ થી આગળ
અંક ત્રીજો
પ્રવેશ ૩ જો
સ્થળ : કનકપુરનો મહેલ્લો. પુરવાસીઓનાં ઘરનાં આંગણાં આગળ.
[રસ્તામાં બેસી કટોરા લઈ રસ પીતાં પુરવાસીઓ, અને તેમની સામે બેઠેલા રાઈ , દુર્ગેશ અને છોકરો, અને પાછલ ઓટલા ઉપર બેઠેલી સ્ત્રીઓ અને બાળકો પ્રવેશ કરે છે.]
પહેલો પુરવાસી : શો લહેજતદાર રસ છે ! જેણે રસ પીને જીભને ગળી ન કરી હોય તેની કાયા કડવી જ રહી !
બીજો પુરવાસી : દુનિયામાં ગળપણ જેવું કાંઈ ગળ્યું નથી.
ત્રીજો પુરવાસી : અને ગળ્યા જેવું કાંઈ સ્વાદિષ્ટ નથી.
ચોથો પુરવાસી : અને સ્વાદિષ્ટ જેવું કાંઈ સુખકારક નથી.
પહેલો પુરવાસી :
(તોટક)
રસપાન લરો નવ ઢીલ કરો,
રસપાત્ર લઈ ઝટ હોઠ ધરો;
રસ છે મધુરો, પણ કોણ કળે? –
કડવો બનશે કદિ કાળબળે? ૩૭[સહુ કટોરો મોંએ માંડી રસ પીએ છે.]
પાંચમો પુરવાસી : જે રસ પીતાં ધરાય તે શું પીએ?
પહેલો પુરવાસી : જે ધરાય તેને રસ પીતાં આવડ્યો નહિ એમ સમજવું.
ત્રીજો પુરવાસી : પર્વતરાય મહારાજે પોતે ધરાઈ જવાથી જુવાની માગી હશે કે ઊણા રહી જવાથી જુવાની માગી હશે?
પાંચમો પુરવાસી : બેમાંથી એકે રીતે જીવતર જીવતાં ન આવડ્યું, એ તો નક્કી.
બીજો પુરવાસી : ઘડપણમાં એમને રસ ભાવ્યો નહિ કે રસ મળ્યો નહિ.
પહેલો પુરવાસી : આ રસ વેચનારને પૂછો કે કોઈ ઘરડા તેના ઘરાક થાય છે?
રાઈ : તમારા સરખા ઘરાક ઘરડા નહિ તો જુવાન ગણાય ?
પહેલો પુરવાસી : શું હું ઘરડો છું ?
રાઈ : તમારામાંથી કોઈ તો ઘરડો હશે!
બીજો પુરવાસી : તું રસ વેચવા આવ્યો છે કે ગાળો દેવા ?
રાઈ : ઘરડા કહેવામાં ગાળ છે?
ત્રીજો પુરવાસી : ત્યારે શું વધામણી છે?
રાઈ : તો પછી પર્વતરાય મહારાજને ઘડપણ ન ગમ્યું, એમાં એને દોષ કેમ દો છો?
પહેલો પુરવાસી : મહારાજને ખરેખરું ઘડપણ આવેલું. અમને શું એમની પેઠે માથે પળિયાં આવ્યાં છે, આંખે મોતિયા આવ્યાં છે, કાને બહેરાશ આવી છે, દાંતે બોખાપણું આવ્યું છે, હાથે ને પગે ધ્રુજારી આવી છે, અને ચામડીએ કરચલી વળી છે? મહારાજને એ બધાં અંગમાં ઘડપણને ઠેકાણે જુવાની આવશે, પણ ઘરડું કાળજું પાછું જુવાન કેમ થશે.
પાંચમો પુરવાસી : ઘરડાં એમને ઘરડાં જાણતા તે ના રહ્યું, અને જુવાન એમની જુવાની કબૂલ નહિ રાખે !
રાઈ : તમને જુવાન રાજા કરતાં ઘરડાં રાજા વધારે ગમે ?
પાંચમો પુરવાસી : અમને તો સારા રાજા ગમે. ઘરડા હોય તો ઘડપણથી લાજવાવા ન જોઈએ, અને જુવાન હોય તો જુવાનીથી છકી જવા ન જોઈએ.
દુર્ગેશ : તમે સહુ એકઠા થઈ ભલભલાને શીખવો એવા ડહાપણ ભરી વાતો કરો છો.
પહેલો પુરવાસી : આવો મજેદાર રસ તમે પાઓ એટલે ડહાપણ આવ્યા વિના રહે ?
(દોહરો)
ઉતરે રસનો ઘૂંટડો, ઉઘડે અક્કલ તર્ત,
હૈયું ફાલે હર્ષમાં, નાસે દિલનાં દર્દ. ૩૮બીજો પુરવાસી : તમારી સાથેનો છોકરો ચાલાક છે. તમે વાતોમાં રહ્યા, પણ એણે ઓટલા આગળ જઈ બૈરાં અને છોકરાંમાં કટોરા ફેરવવા માંડ્યા !
દુર્ગેશ : અમારી અપૂર્ણતા એ પૂરી કરે છે.
ત્રીજો પુરવાસી : છોકરા ! પેલાં સામેથી નવી કાકી આવે. એમને એક કટોરો પાજે.
[રસ્તે જતું સ્ત્રીમંડળ પ્રવેશ કરે છે]
છોકરો : કિયાં ?
ત્રીજો પુરવાસી : પેલાં કાળી ઝીમીમાં ‘ઝબૂક વાદળ વીજળી.’ [૧]
ચોથો પુરવાસી : એમ પૂછજે ને કે લીલાવતી જેવાં રૂપાળાં છે અને એમને પગલે ઘરડા વરને પરણ્યા છે તે કિયાં ?
છોકરો : બૈરાં માણસને એવાં અઘટિત વેણ મારાથી ન કહેવાય, અને તમારાથીયે ન કહેવાય.
ચોથો પુરવાસી : તું અમને કોણ ટોકનારો ?
છોકરો : માઝા મૂકે તેને ટોકવાનો સહુ કોઈને હક છે. પુરની સ્ત્રીઓની લાજ પુરવાસીઓ નહિ સાચવે તો કોણ સાચવશે?
ત્રીજો પુરવાસી : અમને તું નિર્લજ્જ કહે છે?
છોકરો : તમારી મેળે જ તુલના કરોને. એમ કહે છે કે મહારાજ રત્નદીપનું રાજ એવું હતું કે સોળ વર્ષની સુન્દરી મધરાતે એકલી રસ્તેથી ચાલી જતી હોય, પણ કોઇ બારીએથી ખૂંચ સરખો ન કરે. એ મર્યાદા આજ ક્યાં છે?
ત્રીજો પુરવાસી : ઝાઝું બોલીશ તો આ લાકડી જોઈ છે ?
[લાકડી ઉગામી]
છોકરો : એનો ઉતર મારી પાસે છે.
[કમરેથી કટારી બતાવે છે.]
દુર્ગેશ : અરે ! અરે ! કમ્-કમરમાંથી કટરી કાઢવી પડે એવો પ્રસંગ છે?
[છોકરાને હાથ પકડી ખેંચી રાખે છે.]
છોકરો : સ્ત્રીના માનની રક્ષા એ નાનોસૂનો પ્રસંગ છે ?
[પુરવાસી પુરુષો અને સ્ત્રીઓ દોડી આવી અને પુરુષો ત્રીજા પુરુવાસીને ઝાલી રાખે છે.]
એક સ્ત્રી : ઘરડા વરની નારની મશ્કરી કરવાને બદલે આ છોકરાની પેઠે બૈરાંની વારે જતાં શીખોને ! એવા પુરુષો ઘણા નીકળે તો કોઈ બાપ પોતાની કન્યા જ ઘરડા વરને નહિ દે.
પાંચમો પુરવાસી : હવે, અત્યારે અમને જંપવા દો ને લડાઈ ટોપલે ઢાંકો. જાઓ સહુ સહુને ઠેકાણે. લડાઈ આગળ ચલાવવી હોય તો સવારે ટોપલો ઉઘાડજો.
[સહુ જાય છે]
ક્રમશઃ
● ●
સ્રોત : વિકિસ્રોત
-
ગઝલ – ……જેવી વાત છે / અમે રે સૂકું રૂનું પૂમડું
(૧) ગઝલ
– ઉદયન ઠક્કરપ્રેમ છે આ, અહીં તો ચૂપ રહેનારના થાય બેડા પાર, જેવી વાત છે
હંસલી અને હંસ વચ્ચે ઝૂલતા કાચબાના ભાર જેવી વાત છેદ્રાક્ષને પોતે લચી પડવું હતું, એટલામાં લોમડી ચાલી ગઈ.
દ્રાક્ષ ખાટી નીકળી કે લોમડી -જે ગમે તે ધાર, જેવી વાત છેએક દિવસ શેરડીના ખેતરે જાણીતા કવિ પેસી ગયા
ના, હું તો ગાઈશ, બોલ્યા, મેળવ્યો યોગ્ય પુરસ્કાર, જેવી વાત છેલીલીછમ વાડીએ જઇને મેં પૂછ્યું, કુમળો એક અંતરાત્મા રાખું કે ?
આજુબાજુ જોઈ પોતાને કહ્યું, રાખને દસ-બાર… જેવી વાત છેવાતે-વાતે ગર્જના શાને કરે ? સિંહ જેવો થઈને છાયાથી ડરે ?
કાં તો ચહેરો ઓળખી લે પંડનો, કાં તો કૂદકો માર, જેવી વાત છેદિગ્દિગંતોનો ધણી દુષ્યંત ક્યાં? ક્યાં અબુધ આશ્રમનિવાસી કન્યકા ?
આંખમાં આંખો પરોવાઈ ગઈ, બે અને બે ચાર જેવી વાત છેજો ગધેડો ઊંચકીને જાય છે, બાપ-બેટાનો તમાશો થાય છે
મત બધાંના લે તો બીજું થાય શું ? આપણી સરકાર જેવી વાત છે(૨) અમે રે સૂકું રૂનું પૂમડું
– મકરંદ દવે
અમે રે સૂકું રૂનું પૂમડું,
તમે અત્તર રંગીલા રસદાર;
તરબોળી દ્યો ને તારેતારને,
વીંધો અમને વ્હાલા, આરંપાર:
આવો, રે આવો હો જીવણ, આમના.અમે રે, સૂના ઘરનું જાળિયું,
તમે તાતા તેજના અવતાર;
ભેદીને ભીડેલા ભોગળ-આગળા,
ભરો લખ લખ અદીઠા અંબાર:
આવો, રે આવો હો જીવણ, આમના.અમે રે ઊધઈખાધું ઈધણું,
તમે ધગધગ ધૂણીના અંગાર;
પડેપડ પ્રજાળો વ્હાલા, વેગથી,
આપો અમને અગનના શણગાર:
આવો, રે આવો હો જીવણ, આમના -
વાદ્યવિશેષ : (૧૧) – તંતુવાદ્યો (૬) : સિતાર [૧]
ફિલ્મી ગીતોમાં વિવિધ વાદ્યોના પ્રદાન વિશેની શ્રેણી
પીયૂષ પંડ્યા, બીરેન કોઠારી
ભારતીય શાસ્ત્રીય સંગીતની દુનિયામાં કદાચ સિતાર તેમાંથી નિષ્પન્ન થતા સ્વરોની ગુણવતા અને માધુર્યને લઈને ટોચ ઉપર બીરાજે છે. લગભગ ૫૦૦-૬૦૦ વર્ષ પહેલાં ભારતીય ઉપખંડમાં આ વાદ્ય ક્રમશ: વિકસ્યું હોવાનું માનવામાં આવે છે. આ વાદ્યની રચના અને તેના વાદનની પદ્ધતિ એટલાં સંકિર્ણ છે કે પ્રસ્તુત લેખમાં સાવ સરળ શૈલીમાં તેનો પ્રાથમિક પરિચય પૂરતો છે.

ઉપરની છબીમાં જોઈ શકાય છે તેમ તેની રચનામાં એક તુંબડા સાથે લાંબી ગ્રીવા જોડાયેલી હોય છે. તે બન્નેને સાંકળી લેતા તાર જોડવામાં આવે છે. સિતારના પ્રકાર પ્રમાણે પાંચ કે છ મુખ્ય તાર અને પંદરથી એકવીશ જેટલા અનુતાર હોય છે. અપેક્ષિત સ્વરો મુખ્ય તારો વડે નિષ્પન્ન કરવામાં આવે છે, જ્યારે અનુતારોનો ઉપયોગ વાદન દરમિયાન વિશિષ્ટ અસર ઉભી કરવા માટે થાય છે. ગ્રીવા સાથે પરદા તરીકે ઓળખાતી રચનાઓ જોડાયેલી હોય છે. સિતારને વગાડવા માટે તેના તુંબડા પાસેના તારોને ઝંકૃત કરવામાં આવે છે. આ માટે મિઝરાબ તરીકે ઓળખાતી ધાતુની રચનાને આંગળીમાં પહેરીને તેના વડે જે તે તાર ઉપર પ્રહાર કરવામાં આવે છે.

મિઝરાબ ઝંકૃત થયેલા તારોમાંથી જે સ્વર ઉત્પન્ન થાય છે તેને યોગ્ય પ્રમાણમાં નિયંત્રિત કરવા માટે ગ્રીવા ઉપરના ચોક્કસ પરદાને દબાવવામાં આવે છે. આમ થતાં અપેક્ષિત સ્વર વગાડી શકાય છે. આટલા પ્રાથમિક પરિચય પછી હવે ઉસ્તાદ શહીદ પરવેઝ નામના આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ પ્રસિદ્ધ કલાકારનું સિતારવાદન સાંભળીએ.
આ વાદન પરથી સિતારના સૂરનો ધ્વનિ કેવો હોય છે એનો ખ્યાલ આવી ગયો હશે. હવે આગળ વધીએ, કેટલાંક સિતારપ્રધાન હિન્દી ફિલ્મી ગીતો માણવા તરફ.
૧૯૪૪ની ફિલ્મ ‘મેરી બહન’/’માય સીસ્ટર’માં પંકજ મલ્લિકના સ્વરનિર્દેશનમાં કે.એલ.સાયગલે ગાયેલા ગીત દો નૈના મતવારે તિહારે’ સાથેના સાદા વાદ્યવૃંદમાં સિતારના સ્વરો આસાનીથી ઓળખી શકાય છે.
https://youtu.be/T_URwqxX5lE?si=Oolb_dJXg5YbZ4yi
ફિલ્મ ‘આશીયાના’ (૧૯૫૨)નું ગીત મૈં પાગલ મેરા મનવા પાગલ સાંભળીએ. મદન મોહનના સંગીતનિર્દેશનમાં આ ગીતંને સ્વર આપ્યો છે તલત મહમૂદે. આ ગીતમાં પણ સાદા વાદ્યવૃંદમાં સિતારની હાજરી પારખી શકાય છે.
૧૯૫૬માં પ્રદર્શિત થયેલી ફિલ્મ ‘ચોરીચોરી’માં સંગીત શંકર-જયકિશનનું હતું. તેનું લતા મંગેશકરે ગાયેલું ગીત રસિક બલમા ભારે લોકપ્રિય બની રહ્યું છે. આજે ૬૭ વર્ષ પછી પણ તેની લોકપ્રિયતા બરકરાર છે. ખાસ કરીને સિતારના અંશો ખુબ જ કર્ણપ્રિય છે.
સંગીતકાર દત્તા નાયક એન. દત્તાના નામે ફિલ્મોમાં સંગીત આપતા હતા. તેમના સંગીતવાળી ફિલ્મ ‘ચન્દ્રકાંતા’ (૧૯૫૬)નું એક જાણીતું ગીત મૈંને ચાંદ ઔર સિતારોં કી તમન્ના કી થી માણીએ. આરંભથી અંત સુધી સિતારના અંશો કાને પડતા રહે છે.
આ જ સંગીતકારનું એક વધુ સ્વરનિયોજન સાંભળીએ. ફિલ્મ ‘ધૂલ કા ફૂલ'(૧૯૫૯)ના આ નૃત્યગીત કૈસે કહૂં મન કી બાત માં સિતારના બહુ મનભાવન અંશો છે.
૧૯૫૯ની જ ફિલ્મ ‘મૈં નશે મેં હૂં’માં શંકર-જયકિશનનું સંગીત હતું. આ ફિલ્મનું એક સિતારપ્રધાન ગીત સજન સંગ કાહે નેહા લગાયે માણીએ. નોંધનીય છે કે પરદા ઉપર નાયિકાના હાથમાં જે વાજીંત્ર જોવા મળે છે તે સિતાર નહીં હોતાં તંબૂર/તાનપૂરો છે. પ્રાથમિક દૃષ્ટીએ સિતાર જેવા જ દેખાતા આ વાદ્યનો ઉપયોગ ગાયન/વાદન દરમિયાન પશ્ચાદભૂમાં ચોક્કસ સ્વરો પૂરા પાડવા માટે થાય છે.
ફિલ્મ ‘કોહીનૂર'(૧૯૬૦)નાં નૌશાદે સ્વરબદ્ધ કરેલાં ગીતો આજે પણ ખાસ્સાં લોકપ્રિય છે. તે પૈકીનું નૃત્યગીત મધૂબન મેં રાધિકા નાચે રે હિન્દી ફિલ્મી ગીતોના ઈતિહાસમાં ટોચનું સ્થાન ધરાવે છે. 4.28 થી 4.52ના સમયગાળામાં એકલ સિતારવાદન શરૂ થાય છે, જ્યાં પરદા ઉપર નાયકને સિતાર વગાડતા જોઈ શકાય છે. તે સમયનું શાસ્ત્રીય વાદન ખુબ જ પ્રભાવશાળી છે.
૧૯૬૦ની સાલમાં જ ફિલ્મ ‘પરખ’ રજૂ થઈ હતી. સંગીતકાર સલિલ ચૌધરીના નિર્દેશનમાં બનેલું આ ગીત ઓ સજના બરખા બહાર આયી સિતારના મધુર અંશોથી ભરપૂર છે.
સિતારના શોખીનોથી પંડીત રવિશંકરનું નામ અજાણ્યું નથી. શાસ્ત્રીય સંગીતના ઉચ્ચ કોટીના જાણકારો તેમને બિનવિવાસ્પદ રીતે શ્રેષ્ઠ સિતારવાદક ગણાવે છે. સિતારને દેશવિદેશમાં લોકપ્રિય બનાવવામાં તેમનો મોટો ફાળો છે. આ ઉપરાંત રવિશંકરે કેટલીક ફિલ્મોમાં સંગીત પણ આપ્યું છે અને તેમાં પોતાની આગવી છાપ છોડી છે. ફિલ્મ ‘અનુરાધા’માં તેમનું સંગીત હતું. તે ફિલ્મનું ગીત સાંવરે સાંવરે માણીએ.
રવિશંકરના નિર્દેશનમાં બનેલું વધુ એક સિતારપ્રધાન ગીત હીયા જરત રહત દિન રૈન સાંભળીએ. આ ગીત ૧૯૬૩ની ફિલ્મ ‘ગોદાનનું છે. અગાઉના ગીતમાં અણીશુદ્ધ ગાયન-વાદનનો પ્રયોગ થયો છે, જ્યારે આ ગીત સંપૂર્ણ ગામઠી શૈલીમાં બનાવવામાં આવ્યું છે.
એ જ વર્ષે પ્રદર્શિત થયેલી ફિલ્મ ‘બ્લફ માસ્ટર’માં કલ્યાણજી-આણંદજીનું સંગીતનિર્દેશન હતું. તેના ગીત બેદર્દી દગાબાજ જાના વાદ્યવૃંદમાં સિતારનું પ્રભુત્વ જણાઈ આવે છે.
આજની કડીમાં અહીં વિરામ. આવતી કડીમાં સિતારનો ઉપયોગ થયો હોય એવાં કેટલાંક વધુ ગીતો વિશે.
નોંધ :
૧) તસવીર નેટ પરથી તેમ જ વાદનની અને ગીતોની લિન્ક્સ યુ ટ્યુબ પરથી તેનો વ્યવસાયિક ઉપયોગ નહીં થાય તેવી બાંહેધરી સહિત સાભાર લીધી છે.
૨) અહીં પસંદ કરાયેલાં ગીતોમાં રસબિંદુ માત્ર અને માત્ર ચોક્કસ વાદ્ય છે.
૩) અહીં મૂકાયેલાં ગીતોની પસંદગી લેખકોની પોતાની છે. આ યાદી સંપૂર્ણ હોવાનો દાવો પણ નથી કે તે માટેનો ઉપક્રમ પણ નથી. તેથી અમુક ગીત કેમ ન મૂક્યું કે ચોક્કસ ગીત રહી ગયાની નોંધ લેવાને બદલે આ શ્રેણીના હેતુવિશેષનો આનંદ માણવા ભાવકમિત્રોને અનુરોધ છે.
સંપર્ક સૂત્રો :
શ્રી પિયૂષ પંડ્યા : ઈ-મેલ: piyushmp30@yahoo.com
શ્રી બીરેન કોઠારી : ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com -
ફિલ્મી ગઝલો – ૩૫. અખ્તર શિરાની
ફિલ્મી ગઝલોનું નાનકડું પણ અનોખું વિશ્વ
ભગવાન થાવરાણી
આજે વાત અખ્તર શીરાનીની. ( અખ્તર એટલે સિતારો )મૂળ નામ મોહમ્મદ દાઉદ ખાન. બીજા અનેક શાયરોની જેમ જન્મ વર્તમાન ભારતના રાજસ્થાનમાં અને ઈંતેકાલ હાલના પાકિસ્તાનમાં માત્ર ૪૩ વર્ષની વયે ૧૯૪૮ માં. એમનો એક પ્રખ્યાત શેર છે :
મિટ ચલે મેરી ઉમ્મીદોં કી તરહ હર્ફ મગર
આજ તક તેરે ખતોં સે તેરી ખુશ્બૂ ન ગઈ
અખ્તર સાહેબ લાહૌરમાં પત્રકાર હતા અને અનેક સામયિકોનું સંપાદન પણ કરેલું. એમણે કહેલું ‘ કવિનું કામ જીવનના સૌંદર્યને નીરખવાનું, એનું આચમન કરાવવાનું છે. જીવનના ઝખ્મો રુઝવવાનો પ્રયત્ન એનું કામ નથી. ‘ ઉર્દૂમાં સોનેટ લખવાની શરુઆત એમણે કરેલી. ત્યારના અનેક મેગેઝીનમાં અલગ અલગ ઉપનામથી એ કટાર લેખન કરતા. એમની રચનાઓમાં રોમાંસના બાહુલ્યના કારણે એ ‘ શાયરે રૂમાન ‘ કહેવાતા. સુપ્રસિદ્ધ પાકિસ્તાની ગાયિકા નય્યરા નૂરે એમની નઝ્મ ‘ ઐ ઈશ્ક હમેં બરબાદ ન કર ‘ અદ્ભુત રીતે ગાઈ છે.હિંદી ફિલ્મોમાં એમણે માત્ર બે ફિલ્મોમાં કુલ ૯ ગીતો લખ્યા. ‘ નૌકર ‘ (૧૯૪૩) અને ‘ રોમિયો એંડ જૂલિયટ ‘ (૧૯૪૭). ગઝલ માત્ર એક જ. પેશ છે :
તુમ્હેં સિતારોં ને બે-ઈખ્તિયાર1 દેખા હૈ
શદીદ2 ચાંદ ને ભી બાર – બાર દેખા હૈકભી જો બેઠી હો ગેસુ સંવારને કે લિયે
તો આઈને ને તુમ્હેં હમકનાર૩ દેખા હૈસુનહરે પાની મેં ચાંદી સે પાંવ લટકાએ
શફક4 ને તુમકો સરે-જૂ-એ-બાર5 દેખા હૈકભી ગઈ હો ચમન મેં તો શોખ ફૂલોં ને
નિગાહે – શોખ6 સે મસ્તાના-વાર7 દેખા હૈગરઝ મઝાહિદે-કુદરત8 ને હર તરફ તુમકો
હઝાર બાર નહીં, લાખ બાર દેખા હૈમગર મેરી નિગાહે-શૌક કો શિકાયત હૈ
કે ઉસને તુમકો ફકત એક બાર દેખા હૈ ..( 1 પ્રચૂર , 2 તીવ્ર , 3 સંલગ્ન , 4 લાલિમા , 5 નદી સમક્ષ , 6 ચંચળ નજર , 7 ઉનમુક્ત કે લાપરવાહ , 8 પરાક્રમી કુદરત )
– ફિલ્મ : રોમિયો એંડ જૂલિયટ ૧૯૪૭
– જી એમ દુર્રાની
– હુસ્નલાલ ભગતરામ
શ્રી ભગવાન થાવરાણીનો સંપર્ક bhagwan.thavrani@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે કરી શકાય છે.
