વેબ ગુર્જરી

ગુજરાત, ગુજરાતી અને ગુજરાતીઓ માટેનો વિચાર-મંચ

Home

  • પલટવાર

    અંકિતા સોની 

    પોલીસ સ્ટેશનમાં આજે સવારથી જ દોડાદોડ હતી. લોકોની ભીડ જામતી જતી હતી. જેને ખબર મળે એ તરત જોવા આવતું. ” ઘોર કલિયુગ છે ભાઈ!” કેટલાક લોકો બોલી રહ્યા હતા.  છેવટે પોલીસ સ્ટાફે જેમ તેમ કરીને ભીડને ત્યાંથી હટાવી. 

    વાત જ કંઈક એવી હતી. વહેલી સવારે શહેરના છેવાડે આવેલા મંદિરના પગથિયે પૂજારીને ધાબળામાં વીંટાળેલી નવજાત બાળકી મળી આવી હતી. થોડીક વાર આમતેમ એના માબાપની તપાસ કરી પણ કંઈ પત્તો લાગ્યો નહીં.  બાળકી ભૂખથી ખૂબ રડી રહી હતી. પાસે આવેલી ગૌશાળામાંથી તાજું દૂધ લાવીને બાળકીને પીવડાવ્યું. ધીમે ધીમે દર્શનાર્થીઓ આવવા લાગ્યા. લોકોની મદદથી પૂજારી બાળકીને લઈને પોલીસ સ્ટેશને પહોંચ્યાં. 

    પોલીસે બાળકીના માબાપને જેમ બને એમ જલ્દી શોધવાનું બીડું ઝડપ્યું. સી.સી.ટીવી.ની ફુટેજના આધારે શકમંદોને પકડી પાડી પૂછપરછ કરી. થોડા કલાકોમાં બાળકીને નોંધારી ત્યજનાર માણસ ઝડપાઈ જ ગયો. એ માણસ બીજો કોઈ નહીં પરંતુ એનો સગો બાપ નીકળ્યો! પોલીસે કડકાઈ બતાવી તો ભયનો માર્યો સાચું બોલી ગયો. કેટકેટલીય બાધા–આખડીઓ કર્યા પછી  દીકરો જ આવશે એવા કોઈ પાખંડી તાંત્રિક પર વિશ્વાસ મૂકીને રૂપિયાનું પાણી કર્યું. પણ છેવટે ત્રીજી દીકરી જ આવી. હવે એ અને એની પત્ની આ દીકરીને રાખવા જ નહોતા માંગતા. 

    બાળકીની સલામતીને પ્રાથમિકતા આપવી વડા પોલીસ અધિકારીને જરૂરી લાગી એટલે મહિલા સામાજિક કાર્યકરને બોલાવીને હાલ પૂરતી બાળકી સોંપવામાં આવી. મીડિયામાં સમાચાર વાયુ વેગે પ્રસર્યા. અનેક લોકોએ બાળકીને દત્તક લેવાની તૈયારી પણ બતાવી. 

    આખરે જરૂરી કાનૂની પ્રક્રિયા પૂર્ણ કરીને કેનેડામાં વસતા એક નિઃસંતાન દંપતીને એ બાળકી સોંપાઈ. હંમેશા ખુશમિજાજ રહેતી એ બાળકીના નવા માતાપિતાએ એને ‘હેપ્પી‘ નામ આપ્યું. ખૂબ જ જતન અને લાડકોડથી બાળકી મોટી થઈ. ઉચ્ચ શિક્ષણ મેળવીને એ પુરાતત્વ સંશોધક બની. 

    પોતે મૂળ ભારતીય છે એ સચ્ચાઈથી અજાણ હેપ્પીને ભારત દેશ પ્રત્યે પહેલેથી જ લગાવ અનુભવાતો. ઈન્ટરનેટના માધ્યમથી ભારતીય સંસ્કૃતિ અને પુરાતત્વ અવશેષોની રસપૂર્વક માહિતી મેળવતી. એ અરસામાં બીમારીમાં એની માતાનું મૃત્યું થયું. હવે પિતા એકલા જ રહ્યા. માતાની જૂની ડાયરીમાંથી એને કેટલાક જરૂરી કાગળિયા ને ફોટા મળ્યા. પિતાના મુખે પોતે દત્તક પુત્રી હોવાનું રહસ્ય ખૂલતાં ભારત આવવાની અદમ્ય ઈચ્છાને એ રોકી ન શકી અને સંશોધનના બહાને એ પોતાની ટીમ સાથે ભારત પહોંચી.

    હેપ્પીએ ભારત આવીને અનેક સ્થળોની મુલાકાત લીધી.  અહીંના લોકોની પાસેથી રીતભાત અને બોલી પણ શીખી. 

    એક વાર હેપ્પી હજારો વર્ષ જૂના–પુરાણા એક મંદિર અને એની નજીક આવેલી વાવનું નિરીક્ષણ કરવા રોકાઈ. સરતચુક એનું પર્સ ક્યાંક પડી ગયું. એક અર્ધપાગલ ભિખારી જેવા લાગતા માણસે એનું પર્સ ઉપાડી લીધું અને મંદિરના ઓટલે જઈને ખાવાનું મેળવવા માટે પર્સ ફંફોસવા લાગ્યો. હેપ્પીના સાથીદારની નજર એના પર પડી અને હેપ્પીને જાણ કરી અને બધાએ એ ભિખારીને ઘેરી લીધો. હેપ્પીએ પર્સ તપાસ્યું. બીજું બધું અકબંધ હતું. પર્સમાંથી નીચે પડેલા કાગળિયા અને ફોટોગ્રાફ લેવા જતાં હેપ્પીની નજર એક ફોટા પર પડી અને એની આંખમાં ચમકારો થયો. 

    પેલા ભિખારીના ચહેરાને ધ્યાનથી જોયો. થોડી ક્ષણો માટે એ વિચારમાં પડી ગઈ. 

    “વૉટ હૅપન હેપ્પી?” એના જોડીદારે એને ઢંઢોળી.

    “નથિંગ..” કહીને એણે પેલા ભિખારીને થોડું ખાવાનું આપીને મંદિરના પગથિયે બેસાડ્યો. પછી એના પિતાને ફોન જોડીને ગળગળા થઈને બસ એટલું જ બોલી, ” ડેડી.. યુ નો..આઈ રિયલી લવ યુ સો મચ..” 

  • ઑનર કિલિંગ

    વાર્તાઃ અલકમલકની

    ભાવાનુવાદઃ રાજુલ કૌશિક

    “અનુ”  પપ્પાનો અવાજ સાંભળીને વાંચતી હતી એ પુસ્તક એક બાજુ મૂકીને હું સફાળી ઊભી થઈ ગઈ. પપ્પા મારા રૂમના દરવાજા પાસે ઊભા હતા.

    “આજે સાંજે કેટલાક લોકો આપણાં ઘેર આવવાના છે. તારે પણ એમને મળવાનું છે. કોઈ વાત થાય તો એમ કહેજે કે તું અહીં એમ.બી.એ. કરવા રોકાઈ છું.”

    “મતલબ?”

    “કેમ તને સીધી ભાષામાં સમજણ નથી પડતી કે હું રશિયનમાં બોલ્યો એવું લાગ્યું?” કહીને એ ત્વરાથી આવ્યા એવા જ પાછા ચાલ્યા ગયા. એ જે રીતે સીડીઓ ઉતરી રહ્યા એના પરથી એમનો ગુસ્સો સમજાઈ ગયો.

    હું પાછી બેસી પડી. હું એમ.બી.એ કરું છું એ વાત સાચી, પણ એના માટે ભારત રોકાઈ છું એ વાત ખોટી હતી. પપ્પાના આ અર્ધસત્ય પાછળનું કારણ મને સમજાયું નહીં. એમના ઑફિસ જવા સુધી મારે રાહ જોવી પડી.

    એમના ગયા પછી સીધી હું મમ્મી પાસે કિચનમાં ગઈ. પસીનાથી તરબતર મમ્મી કામમાં અટવાયેલી હતી. ચારે બર્નર પર રસોઈ થતી હતી.

    “આજે કોઈ ખાસ મહેમાન આવવાના છે?” .

    “અતુલના વિવાહની વાત લઈને જયપુરથી મહેમાન આવવાના છે.” મમ્મીએ મારા સવાલનો જવાબ આપતા કહ્યું.

    “તૈયારી જોતાં લાગે છે કે મોટી પાર્ટી હોવી જોઈએ.”

    મમ્મીએ માત્ર સ્મિત ફરકાવ્યું.

    “પણ એ લોકોને મારા અભ્યાસમાં શું કામ રસ છે, ભાઈના ક્વૉલિફિકેશન પૂરતા નથી એમના માટે તે મારા એમ.બી.એ.ના અભ્યાસ માટેય જણાવવાનું પપ્પાએ કહ્યું?”

    “પપ્પાએ કહ્યું છે તો એમ કરવું જ પડશે ને, એમનો સ્વભાવ તું ક્યાં નથી જાણતી?”

    “પપ્પાની. દરેક સાચી-ખોટી વાત માનીને તેં જ બગાડયા છે.” મારી અકળામણ ઠલવાઈ ગઈ.

    “આ જ એક બાકી હતું. છોકરાઓ ખોટું કરે તો મારી જવાબદારી. પપ્પા ખોટું કરે તો પણ મારે સાંભળવાનું. બધાએ ભેગા મળીને બલિનો બકરો માની લીધો છે મને. અહીંથી જા હવે. મને મારું કામ કરવા દે.” મા પણ અકળાઈ.

    ******

    સાંજે બે વિદેશી શાનદાર ગાડીઓ, યુનિફોર્મધારી શૉફર સાથે મહેમાનોની સવારી પધારી. જોઈને જ લાગ્યું કે સાચે જ મોટી પાર્ટી હશે.. એક વાત સમજાતી હતી કે આઈ.એ.એસ. જમાઈની લાલચ એમને અહીં સુધી ખેંચી લાવી હતી. પપ્પા પણ સચિવાયમાં ઉચ્ચ હોદ્દા પર હતા.

    મહેમાનો સાથે મારો પરિચય પણ કરાવ્યો. એમ.બી.એ કરે છે. હંમેશાં ટોપર રહી છે. એને પણ અતુલની જેમ આઈ.એ.એસ. ઑફિસર બનવું છે. જમાઈ લંડન છે. વગેરે વગેરે..

    હું બોખલાઈને ચૂપ રહી. એમનાં જતાંની સાથે પપ્પાનો ગુસ્સો ફાટ્યો.

    “કેમ મોંમાં મગ ભર્યા હતા, બે વાત પણ સરખી રીતે નથી કરી શકતી, કોણે તને ટૉપર કહેશે?”

    “પણ મારા અભ્યાસમાં લંડનવાળાને વચ્ચે લાવવાની ક્યાં જરૂર હતી?”

    “કેમ, જમાઈ નથી એ?”

    “જમાઈ, હવે ક્યાં…?’

    ‘ચૂપ, બધી વાત પહેલી મુલાકાતમાં જ કહેવાની? પછી તો છોકરીવાળા શું વિચારશે, એ વિચાર્યું?”

    હવે તો રડવાનું જ બાકી હતું અને મમ્મીએ વાત સંભાળી લીધી.

    “જરા ધીરજથી તો કામ લો. હમણાં તો એ આપત્તિમાંથી માંડ સ્વસ્થ થઈ છે.”

    “હા તો? એ તો બહાર આવી પણ હું આપત્તિઓમાં હજુ ઘેરાયેલો રહ્યો એનું શું? એની પાછળ મારા તો પંદર લાખ રૂપિયાનું આંધણ થઈ ગયું ને?”

    પપ્પાની વાત સાંભળીને મારું મન ભારે અપરાધના ભાવથી ભરાઈ આવ્યું.  આજ સુધી હું માત્ર મારા દુઃખને રડતી રહી. પપ્પા માટે તો મેં ક્યારેય વિચાર્યું જ નહીં. મારા લગ્નની ધામધૂમ અને પહેરામણી પાછળ પપ્પાના બજેટમાં મોટું ગાબડું પડ્યું એનો તો મને અછડતો ય વિચાર આવ્યો નહોતો.

    ખેર મારા મોંમાં મગ ભરેલા હોવા છતાં અતુલની સગાઈ નક્કી થઈ ગઈ. છોકરી જોવા મારા સિવાય ત્રણે જયપુર ગયાં હતાં. જયપુરમાં લગ્ન અને અહીં રિંગ સેરેમની, ડિનર અને એન્ટરટેઇનમેન્ટ પ્રોગ્રામ. બધું જ આલા ગ્રાન્ડ યોજવાનું પ્લાનિંગ ચાલ્યું.

    અતુલના લગ્નની કંકોતરી લખવાની જવાબદારી મેં લઈ લીધી. લિસ્ટ ચેક કરતી હતી અને એક નામ જોઈને હું ચોંકી ગઈ.

    “પપ્પા, આ લોકોને પણ બોલાવાના છે, કેમ?”

    “કેમ શું? એ વેવાઈ છે મારા. દીકરાના લગ્નમાં દીકરીનાં સાસરિયાં ન હોય તો મારે સો સવાલોના જવાબ આપવા પડે અને હજુ ક્યાં ડિવોર્સ લીધાં છે. તારા વાંકે મારે અતુલના લગ્નમાં કોઈ બખેડા નથી જોઈતા. બસ, કહી દીધું” પપ્પા ઊભા થઈ ગયા.

    મારો વાંક? અરે પપ્પા આ શું બોલી ગયા? મમ્મી તો મારી અથથીઇતિની કથા જાણે છે. એણે પપ્પાને કંઈ કહ્યું નહીં હોય? કેવા રૌરવ નર્કમાં મેં એક આખો મહિનો પસાર કર્યો છે એ પછી પણ મારો વાંક?” હું આઘાતથી સ્તબ્ધ બની ગઈ. અને ડિવોર્સ નથી લીધાં કે પપ્પાએ લેવા નથી દીધાં? કદાચ ડિવોર્સી છોકરી ઘરમાં છે એવા વિચારે અતુલને કન્યા શોધવાનું અઘરું પડે એટલે જ પપ્પાએ ડિવોર્સ નથી લેવા દીધા.

    *****

    વળી મન ચકડોળે ચઢ્યું.

    લગ્ન…! પ્રશાંત સાથેના મારા એ લગ્નને લગ્ન કહેવાય કે કેમ?

    પ્રશાંત લંડનથી લગ્ન કરવા આવ્યા ત્યારે એમના ચહેરા પર જરાય ઉત્સાહ નહોતો. લગ્ન પછીના ચોથા દિવસે જ અમે લંડન જવા નીકળ્યાં. ફ્લાઇટમાં પણ સાવ ઉપરછલ્લી વાતો થઈ. નવદંપતિ જેવી કોઈ ઉષ્માભરી એ સફર નહોતી.

    લંડન જઈને ખબર પડી કે પ્રશાંત તો કોઈ ગ્લોરિયા નામની ગોરી સાથે ત્રણ વર્ષથી જોડાયેલા હતા. લગ્ન તો માત્ર માતા-પિતાની ઇચ્છાપૂર્તિ માટે કર્યા હતા. એ રાત મારી સૌથી ખરાબ રાત હતી. બીજા દિવસે પ્રશાંત અને ગ્લોરિયાના ગયા પછી મમ્મી સાથે વાત કરતા હું સાવ ભાંગી પડી હતી. મમ્મી મને ધીરજ રાખવાનું કહેતી હતી. મેં એક મહિનો ધીરજ રાખી, પણ એ પ્રત્યેક દિવસ મારો કેવો જતો એનાથી મમ્મી અજાણ નહોતી. એક મહિનો માંડ પૂરો કરીને પાછી આવી. મમ્મી-પપ્પા મને ઉમળકાથી આવકારશે એવી તો કોઈ અપેક્ષા નહોતી પણ સહાનુભૂતિ કે આશ્વાસનની અપેક્ષા તો હતી જ.

    પણ એવું કશું જ ન બન્યું. હું ઘરમાં તો આવી પણ સાવ અણગમતી મહેમાન બનીને રહી.

    એક મિનિટમાં આ આખો સમય નજર સામે તરી આવ્યો.

    “અને હા સાંભળ..” મારી વિચારધારા તૂટી. પપ્પા હજુ કશું કહેતા હતા.

    “તારા સાસરે કંકોતરી આપવા તું જઈશ અને પ્રશાંતના મમ્મીને પગે પડીને લગ્નમાં આવવા વિનવીશ. કાલે હું ઑફિસ લઈને કાર પાછી મોકલીશ. મોહન સાથે તું તારા સાસરે જઈશ. અને આ ફાઇનલ છે.” કહીને પપ્પા તો ચાલ્યા ગયા.

    પ્રશાંતના મમ્મીને મળવા જવાના વિચારે મને આખી રાત ઊંઘ ન આવી. એક વાર એ અહીં આવ્યા હતાં ત્યારે મેં જ એમને ફરી આ ઘરનો ઉંબરો ચઢવાની ના પાડી હતી એ વાત પપ્પા સુધી પહોંચી હતી. અને હવે એટલે જ મારે જ એમને આમંત્રણ આપવા જવું એવું પપ્પાનું ફરમાન હતું. મારા માટે આ સ્વમાનભંગ હતું પણ પપ્પાને એ કેવી રીતે કહું?

    આખી રાત આત્મહત્યાના કેટલાય વિચારો આવ્યા. પંખા પર લટકીને મરું? અગાશી પર જઈને કૂદકો મારું? સ્ટોરરૂમમાં જઈને ઉંદર મારવાની ગોળીઓ એક સામટી પાણી સાથે પેટમાં ઉતારી દઉં કે પછી બળીને મરું? પણ બળીને મરી ગઈ તો ઠીક નહીં તો એ ભયાનક ચહેરો લઈને ક્યાં જઈશ, જો જીવી ગઈ તો એ જીવન મોતથી પણ બદતર હશે.

    ના.. ના…, એનાં કરતાં કાલે મોહન સાથે પ્રશાંતના ઘેર જતાં રસ્તામાં તળાવ પાસેથી પસાર થતાં ગાડી ઊભી રખાવીને પાણીમાં કૂદી મરીશ. અથવા કોઈ ટ્રાફિક સિગ્નલ પર કાર ઊભી રહેશે ત્યારે ગાડીમાંથી ઉતરીને કોઈ ધસમસતી કાર કે ટ્રેન સામે પડતું જ મૂકીશ.

    પણ એમ કરવામાં મોહનની નોકરી જોખમાય અને છોકરીઓનું મરવું ય ક્યાં સરળ છે! લોકો કંઈ કેટલાય અર્થના અનર્થ કરશે. અને વળી મારા આ કારનામાથી ભાઈના લગ્નમાં ભંગાણ પડ્યું તો! મમ્મી પપ્પા જીવશે ત્યાં સુધી મને માફ નહીં કરે.

    લંડન પહોંચ્યા પછી પ્રશાંત અને ગ્લોરિયાને જોઈને હું હતપ્રભ થઈ ગઈ હતી. એક નાનકડા રૂમમાં મારો સામાન મૂકીને પ્રશાંત બહાર નીકળી ગયા પછી એક ક્ષણમાં મારી દુનિયા ભસ્મ થઈ ગઈ હતી. ભેંકાર, અંધકારભર્યા જીવનના વિચારે હું આજની જેમ એ રાત્રે ઊંઘી શકી નહોતી. એ અજાણ્યા શહેરમાં હું સાવ એકલી, નિઃસહાય હતી. છતાં એક વાર પણ મને આત્મહત્યાનો વિચાર આવ્યો નહોતો. મારી આંખ સામે મમ્મી પપ્પાના ચહેરા દેખાતા હતા. આ નાલાયક માણસ માટે થઈને હું મારાં મા-બાપને દુઃખી શા માટે કરું? અને આજે મમ્મી-પપ્પાના કારણે જ હું આત્મહત્યાના ઉપાયો શોધી રહી હતી. પપ્પાના ઘરમાં રહીને એમની સામે બંડ કરી શકું એમ તો નહોતી તો મરવા સિવાય બીજો કોઈ ઉપાય ક્યાં હતો?

    છેવટે ઊભી થઈને શાવરમાં ચાલી ગઈ. ક્યાંય સુધી શરીર પર પાણીની ધારા ઝીલતી રહી. અંતે જ્યારે શાવરમાંથી બહાર આવી ત્યારે મન હળવું થતાં એક નવો જ  વિચાર આવ્યો.

    આત્મહત્યા એટલે શું? આત્માનું હનન જ ને! પ્રશાંતની મમ્મીના પગે પડીને ક્ષમા માંગવાનું એ આત્મહત્યાથી ક્યાં કમ છે?

    હવે મને કોઈ એ કહેશો કે એને શું કહેવાય, હત્યા કે આત્મહત્યા?


    માલતી જોશી લિખિત વાર્તા ‘ઑનર કિલિંગ’ને આધારિત ભાવાનુવાદ


    સુશ્રી રાજુલબેન કૌશિકનો સંપર્ક rajul54@yahoo.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.

  • ફિલ્મી ગઝલો – ૩૬ . નિદા ફાઝલી

    ફિલ્મી ગઝલોનું નાનકડું પણ અનોખું વિશ્વ

    ભગવાન થાવરાણી

    મુક્તદા હસન નિદા ફાઝલી મૂલત: વિશુદ્ધ ઉર્દૂ સાહિત્ય અને મુશાયરાઓના શાયર હતા. રોજી-રોટીના ચક્કરમાં મજબૂરન ફિલ્મોમાં આવ્યા. જો કે એ દુનિયાના બીબાંમાં પૂરેપૂરા ક્યારેય ઢળી ન શક્યા.

    જગજીત – ચિત્રાએ ગાયેલી એમની ગઝલ ‘ દુનિયા જિસે કહતે હૈં જાદૂ કા ખિલૌના હૈ ‘ કયા ગઝલ-પ્રેમીએ નહીં સાંભળી હોય ? અને ‘ આપ તો ઐસે ન થે ‘ ફિલ્મનું ગીત ‘ તૂ ઈસ તરહ સે મેરી ઝિંદગી મેં શામિલ હૈ ‘ પણ ખાસ્સું લોકપ્રિય અને સંવેદન – સભર.

    પ્રકૃતિએ ગઝલકાર એટલે ફિલ્મોમાં પણ ઘણી ગઝલ લખી. અહીં આપેલી બીજી ગઝલ ( ફિલ્મ : રઝિયા સુલતાન ) સહિત બે ગીત એ ફિલ્મમાં લખવાનો અવસર એમને કેવળ એ કારણે મળ્યો કે ફિલ્મના મૂળ ગીતકાર જાન્નિસ્સાર અખ્તર ફિલ્મના નિર્માણ દરમિયાન જ અવસાન પામ્યા !

    આ બીજી ગઝલના ગાયક કબ્બન મિર્ઝા સિત્તેરના દશક દરમિયાન વિવિધ ભારતીના લોકપ્રિય કાર્યક્રમ ‘ છાયા ગીત ‘ માં ઉદ્ઘોષક તરીકે એમના ઘેઘૂર અવાજ દ્વારા શ્રોતાઓ પર છવાયેલા રહ્યા. એમનો સ્વર ગજબનો ખરજદાર અને અનોખો હતો પણ ‘ રઝિયા સુલતાન ‘ ના બે ગીત સહિત (બીજું એટલે ‘ આઈ ઝંજીર કી ઝનકાર ખુદા ખૈર કરે ‘ ) માત્ર ત્રણ જ ગીતો ફિલ્મોમાં ગાયા અને પછી ગળાના કેંસરને કારણે પોતાનો અવાજ ગુમાવી બેઠા.

    નિદા સાહેબની બે ગઝલો જોઈએ :

    કભી કિસીકો મુકમ્મલ જહાં નહીં મિલતા
    કહીં ઝમીં તો કહીં આસમાં નહીં મિલતા

    જિસે ભી દેખિયે વો અપને આપ મેં ગુમ હૈ
    ઝુબાં મિલી હૈ મગર હમઝુબાં નહીં મિલતા

    બુઝા  સકા  હૈ ભલા  કૌન  વક્ત  કે  શોલે
    યે ઐસી આગ હૈ જિસ મેં ધુંઆં નહીં મિલતા

    તેરે જહાન મેં ઐસા  નહીં  કે  પ્યાર ન હો
    જહાં ઉમ્મીદ હો ઈસકી વહાં નહીં મિલતા..

     

    – ફિલ્મ : આહિસ્તા આહિસ્તા ૧૯૮૧
    – ભૂપેન્દ્ર / આશા
    – ખૈયામ

    તેરા  હિજ્ર  મેરા  નસીબ  હૈ, તેરા  ગમ હી મેરી હયાત હૈ
    મુજે તેરી દૂરી કા ગમ હો ક્યોં, તૂ કહી ભી હો મેરે સાથ હૈ

    મેરે  વાસ્તે  તેરે  નામ  પર, કોઈ  હર્ફ આએ નહીં નહીં
    મુજે ખૌફે દુનિયા નહીં મગર, મેરે રૂ-બ-રૂ તેરી જાત હૈ

    તેરા ઈશ્ક મુજ પે હૈ મેહરબાં, મેરે દિલ કો હાસિલ હૈં દો જહાં
    મેરી જાને જાં ઈસી  બાત પર,  મેરી  જાન જાએ  તો બાત હૈ

    તેરા વસ્લ ઐ મેરી દિલરુબા, નહીં મેરી કિસ્મત તો ક્યા હુઆ
    મેરી  મહઝબીં  યહી કમ હૈ ક્યા, તેરી હસરતોં કા તો સાથ હૈ ..

     

    – ફિલ્મ : રઝિયા સુલતાન ૧૯૮૩
    – કબ્બન મિર્ઝા
    – ખૈયામ


    શ્રી ભગવાન થાવરાણીનો સંપર્ક bhagwan.thavrani@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે કરી શકાય છે.

     

  • મહેન્દ્ર શાહનાં જાન્યુઆરી ૨૦૨૪નાં સર્જનો

    મહેન્દ્ર શાહનાં ચિત્રકળા સર્જનો

     

    Mahendra’s creations for Jan 2024

     


    મહેન્દ્ર શાહનું વીજાણુ ટપાલ સંપર્ક સરનામું : mahendraaruna1@gmail.com

  • આજની સગવડ, કાલની નિષ્ફળતા

    નવી લેખમાળાના પ્રારંભે

    પ્રોગ્રામિંગના વ્યવસાયથી શરૂ થયેલી શ્રી ઉત્પલ વૈશ્નવની કારકિર્દી પ્રોજેક્ટ મૅનેજમૅન્ટ સુધી વિકસતી રહી. ત્યાર બાદ તેઓએ પોતાનાં કૌશલ્યનું સુકાન સોફ્ટવેર ઉદ્યોગમાં નવાં સાહસ ચાલુ કરવામાં અને એંજલ ઈન્વેસ્ટમેન્ટનાં ક્ષેત્ર તરફ વાળ્યું. ૨૦૧૨થી તેમણે Upsquare® Technologiesની સ્થાપના કરી. આ બધી વ્યવસાયિક વ્યસ્તતા સાથે ઉત્પલ વૈશ્નવ પોતાના આ અનુભવોમાંથી તારવીને બધાંને ઉપયોગી થાય એવી વાતો વિશે લખવાનો શોખ પણ ધરાવે છે. તેઓ સક્રિય બ્લૉગ્ગર તો છે જ. તે સાથે તેમણે ઘણાં વર્ષો સુધી તેમણે  Self Help Zen શીર્ષક હેઠળ સ્વવિકાસ સંબધિત લેખો પણ લખતા રહ્યા. હવે #DhandheKaFunda શીર્ષક હેઠળ તેઓ નવાં ઉદ્યોગ-સાહસના પ્રારંભના તેમના અનુભવોમાંથી તેમણે તારવેલા બોધપાઠો વિષે લખે છે.

    સંપાદક મંડળ , વેબ ગુર્જરી


    ધંધેકા ફંડા

    ઉત્પલ વૈશ્નવ

    સાચી બનેલી આ વાત મારી ટીમના સભ્ય મનિષની છે. એક સમય હતો જ્યારે એક સોફ્ટવેર ડેવલેપમેન્ટ  કંપનીમાં છૂટક ફ્રીલાન્સ કામ કરવા માટે મને પ્રોજેક્ટ મેનેજર તરીકે મળતા પગાર કરતાં તેને વધારે આવક થતી હતી. પ્રમાણમાં ઓછો સમય કામ કરવું અને છતાં વધારે આવક મળતી હોવાથી તેની જીંદગી મજામાં વીતવા લાગી. થોડાં વર્ષો બાદ તેના આ નિર્ણયનાં અવળાં પરિણામો દેખાવા લાગ્યાં.

    આજનો વિષય આવા નિર્ણયો બાબતે છે જે તમારી હસતી રમતી જીંદગીને જોતજોતામાં ખુદાબક્ષ મુસાફરોની કક્ષામાં ધકેલી દઈ શકે છે.

    જાન્યુઆરીમાં શિકાગોના ઑ’હૅર એરપોર્ટ પર, ત્રણ મહિનાથી એરપોર્ટ પર જ રહેતા હોવાનું જણાવાથી,  ૩૯ વર્ષના આદિત્ય સિંઘની ધરપકડ કરવામાં આવી.

    જોકે આજની વાત આ આદિત્ય સિંધ વિશે નહીં પણ મારી સાથે મનિષની છે. ૧૪ વર્ષ પહેલાં, એક સોફ્ટવેર ડેવલેપમેંટ ટીમમાં મનિષ મારી સાથે કામ કરતો હતો.⌛️

    હું પ્રોજેક્ટ મૅનેજર હતો અને મનિષ સોફ્ટવેર એન્જિનિયર હતો. એ સમયે મનિષે લીધેલા નિર્ણયનો સંબંધ શિકાગો એરપોર્ટ પર ધરપકડવાળી ઘટના સાથે છે !

    એ સમયે મનિષનો માસિક પગાર $ ૧૦૦૦ હતો અને મારો માસિક પગાર $ ૧૫૦૦ હતો.

    મનિષને લાંબા ગાળાના કરાર હેઠળ, ફ્રીંલાસ તરીકે છ્ટક કામોના હિસાબે મહિને $ ૨૦૦૦  મળવાના હતા, તેથી તેણે નોકરી છોડી દીધી.🏃‍♂️

    મેં જોકે એને સુચવ્યું હતું કે ,‘ ટીમમાં બીજં એક્બે સભ્યો ઉમેર, અને નવા પ્રોજેક્ટ્સ શોધવા લાગ.”🤞

    જોકે એ સમયના મારા કરતાં વધારે પગારને કારણે એ તો  $૨૦૦૦ ની માસિક આવકથી એ તો અતિઉત્સાહિત હતો.

    પહેલાં પહેલાં તો બધું સારૂં ચાલ્યું. તેની માસિક આવક પણ વધી હતી.

    મહિને $૨૫૦૦ સુધીની આવક સુધી તે બે વર્ષમાં પહોંચી ગયો. મનિષને લાગ્યું કે હવે તેને સફળતાની કેડી મળી ગઈ છે. પોતાની જીવનશૈલીનું સ્તર તેણે સુધાર્યું, વેકેશન લઈને પરદેશની બેત્રણ સફરો પણ કરી. ✈️ 🏝

    એ સમયમાં મારા વર્તમાન કામમાં મારું શય એટલું શ્રેષ્ઠ યોગદાન આપવાની સાથે  મારાં કૌશલ્યોને સુધારવામાં અને વિકસાવવા પ્રત્યે ધ્યાન આપ્યું. સમય જતાં, મે મારૂં પોતાનું નવું ઔદ્યોગિક એક્મ શરૂ કર્યું, અને તેને બરાબર ચલ્લાવ્યું. 📲

    (મારૂં પહેલું સાહસ તો નિષ્ફળ નીવડ્યું હતું, પણ મારે તો જીવનનની સફળતા માટે નવાં સાહસની સફળતા પર જ ખીલો ઠોકીને રહેવું હતું. પણ, એ વળી  અલગ જ વિષય છે. તેના વિશે, યોગ્ય સમાયે, વાત કરીશું. 🤫)

    આખરે, એક દિવસે, સાદિત્ય સિંઘની ધરપક્ડ જેવો, ઝાટકો વાગ્યો.  મનિષ જે કંપની માટે કામ કરતો હતો તે બીજી કંપનીએ ખરીદી લીધી. નવી  કંપનીને હવે મનિષનાં હાલનાં કૌશલ્યની જરૂર નહોતી.

    ચઃટક કામ કરતાં કરતાં મનિષે પોતાનાં કૌશલ્યોનો કિલ્લો મજબૂત કરવા પાછળ કોઈ રોકાણ નહોતું કર્યું.

    મનિષને એમ હતું કે ફ્રિલાંસ કામ કરીને એ વધારે કમાતો રહી શકશે. પણ એમ થઈ ન શક્યું. કારણ બહુ સીધું હતું – મનિષને જે ‘કામ’ સોંપવામાં આવે તે કરવામાં તે માહેર હતો, પણ લોકોએ તે નવા નવા પ્રકારનાં કામો પોતાની તરફ ‘ખેંચી ‘ લાવીને આવકની નવી સરવાણીઓ નહોતો વિકસાવી રહ્યો. એની જિંદગી બીજાં લોકોન જરૂરિયાતો પર નિર્ભર બની ગઈ હતી 🙃

    ક્ષણિક સગવડોનાં કોચલાંમાં બંધ થઈને બેસી રહેવું ભવિષ માટે મોટું જોખમ નોતરી શકે છે.

    વર્તમાન જીવન ગમે તેટલી આરામદાયક રીતે વીતતું હોય, પણ સતત પ્રતિભાવો મેળવતા રહેવું અને નવું નવું શીખતાં રહેવું જેવી અસગવડોને તો આવકારવી જ રહી.

    તમારાં કૌશલ્યોને વિના દયા ભાવે ચકાસણીને ચાકડે ચડાવતાં રહો. તમારી, અને તમારાં કુટુંબની, સુખ સગવડ ભવિષ્યનો પાયાનૂં ઘડતર  પડકારોને ખમી શકે એવાં તમારાં કૌશલ્યો પર કરો. ટુંકા ગાળાની આરામની જીંદગીના મોહપાશમાં તમારાં વર્તમાનને વ્યસ્ત ન થઈ જાય એ માટે વિશેષ સચેત બનો.

    હવે એરપોર્ટ પર ધરપકડનો સંદર્ભ સાંકળીએ.

    એરપોર્ટ એક જ્ગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ જવા માટે આવનજાવન માટેનું માધ્યમ છે. પણ કેટલાંક લોકો ત્યાં ધામા નાખીને….લાંબા સમય સુધી રહી પડે છે. ત્યાં મળતી રહેવાની સગવડો, ખાવાપીવાનું વગેરેને એ લોકો કાયમી આશ્રયસ્થાન બનાવી બેસે છે.

    ગમે તેટલું વધારે સગવડો ધરાવતું હોય પણ આવનજાવન માટે જ બનતી કોઈ પણ વ્યવસ્થા એ આપણું ઘર ન બની શકે. ત્યાં ડેરા નાખીને રહી ન પડાય. મુસાફરીનું લક્ષ્ય નિર્ધારિત ગંતવ્યો સુધી પહોંચવાનું છે અને એ માટે આવનજાવનને કાર્યક્ષમ રીતે શક્ય બનાવવા માટે રચાતાં સ્થાનકોને અને પરિવહનના વિકલ્પો શોધવાં, તેનો બરાબર ઉપયોગ કરી શકવો વગેરે એ બધી જરૂરી આવડતો છે.

    ફ્રીલાંસ રાહે મળતાં છૂટક કામ કાયમી ન હોઈ શકે.   એ સમયે આકર્ષક લાગતાં આવાં છૂટક કામ એ તો ઝાંઝવાનાં જળ સમાન છે. કાયમની તરસ એ છીપાવી ન શકે એ માટે તો નવાં નવાં ગ્રાહકો શોધવાં, તેમની સાથે અસરકારક સંવાદનો સેતું બનાવ્યે રાખવો, તેમને વધારે એને વધારે મૂલ્ય મળતું રહે તેમ તેમની જરૂરિયાતો અને આવશકતાઓ પુરી કરવી અને એ માટે પોષણક્ષમ વળતર મેળવવું એ મીઠાં પાણીની વીરડી ખોદવા જેવું – મુશ્કેલ પણ કાયમી ઉપાયનું-  કામ છે.  એ માટેની આવડતો વિકસાવતાં રહેવું એ જ ખરી સફર છે.

    તા. ક.:  અહીં ‘ફ્રીલાંસ‘ અર્થ માત્ર છૂટક કામ કરતી વ્યક્તિઓ પુરતો જ મર્યાદિત નથી.; કેટલી એજંસીઓ પણ ફ્રિંલાંસ કામના વ્યવસાયમાં હોય છે. જે વવ્યવસાયને પોતાની આવક અને નફો રળવા માટે નવા નવા ગ્રાહકોનો સતત આવરો જોઇએ એ ‘ફ્રીલાંસ‘ વ્યવસ્યાઓ જ છે.!

    નોંધઃ

    1.  ‘મનિષ’ બદલાવેલું નામ છે
    2.  મનિષ બાહોશ તો હતો જ. એણે આગળ જતાં પોતાની જીંદગી સવારી લીધી, પણ એ પહેલાં ભુતકાળના નિર્ણયોની કિંમત તો એણે ચુકાવવી જ પડી.
    3. “How some people can end up living at airports for months – even years – at a time”  વિશે વધારે theconversation.com, પર વાંચી શકાય છે.

    આ શ્રેણીના લેખક શ્રી ઉત્પલ વૈશ્નવનો સંપર્ક hello@utpal.me  વીજાણુ સરનામે થઇ શકે છે.

  • સતત એકસૂત્રમાં સંકળાયેલાં રહેવા અને નવું નવું શીખતાં રહેવા માટેની શાસ્ત્રોક્તવિધિઓ સમાન પ્રક્રિયાઓ

    સ્વ-વિકાસ : વિચાર વલોણું

    તન્મય વોરા

    જ્યારે આપણે મોટા પાયા પ્રોજેક્ટ્સના અમલીકરણ, ચીજવસ્તુઓ, સેવાઓ કે સોફ્ટવેર એપ્લીકેશનોના સમયે સમયે નક્કી કરેલ અંશોને ગ્રાહકને લાંબા ગાળાની દૃષ્ટિએ પહોચાડવાની કે જટિલ પરિવર્તન પહેલ પર કામ કરી રહ્યાં હોઈએ છીએ – ત્યારે આપણાંએ કામોને, વ્યવસ્થિતપણે, નાના ભાગોમાં વહેંચી નાખીએ છીએ. ટેક્નોલોજિના યુવા ઉત્સાહઘેલાઓ આ તકનીકને “મોડ્યુલરાઇઝેશન” તરીકે ઓળખે છે. આ  નાનાં નાનાં કામોને  ઉદ્દેશ્ય હાંસલ કરવાનાં જૂદા જૂદા તબક્કાનાં લક્ષ્યો મટેનાં સમયપત્રકનાં પૂર્વનિશ્ચિત સીમાચિહ્નો સાથે સાંકળી ળેવામાં આવે છે.

    આવી પરિયોજનાઓની શરૂઆત  મહા-આયોજન સાથે થાય છે અને પછી આપણે અમલીકરણનાં કામો પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરીએ છીએ. ટીમના તમામ સભ્યો પોતપોતાની ભૂમિકા અનુસારનો તેમનો ભાગ ભજવતાં રહે છે. પરંતુ અચુકપણે જોવા મળે છે કે આ પ્રક્રિયામાં ક્યાંક ને ક્યાંક, આપણે પહેલમાં સમગ્રતઃ ચિત્ર સાથે જોડાણ ગુમાવીએ છીએ. લોકો કાર્યોમાં એટલા વ્યસ્ત થઈ જાય છે કે તેઓ સમગ્ર ચિત્ર સાથેના સંદર્ભમાં, તેમની ભુમિકા અનુસારનું કામ એકંદર ઉદ્દેશ્યમાં કેવી રીતે ફાળો આપે છે તે સાંકળતા રહેવાનૂં ચૂકી જાય છે,

    શું તમે એવી પરિસ્થિતિઓ જોઈ છે કે જ્યાં તમે બધાં લક્ષ્યોને પુરા કરવા છતાં પણ સમગ્ર પહેલનું ખરૂં ઇચ્છિત ધ્યેય પૂર્ણ નથી કરી શકતાં? મને ખાતરી છે કે એવી પરિસ્થિતિ તમે પણ અનુભવી જ હશે!

    આવી પરિસ્થિતિઓથી દૂર રહેવામાં શાસ્ત્રોક્તવિધિઓ સમાન ત્રણ પ્રક્રિયાઓ મદદ કરી શકે છે:

    કિકઓફ: પ્રોજેક્ટ એવી વ્યક્તિ સાથે શરૂ થાય જે કામના “શા માટે” ભાગને બરાબર સમજે છે. કિકઓફ આવી સમજણને ટીમના તમામ સભ્યોને પણ સમજાવવાની તક છે. જ્યાં સુધી દરેક વ્યક્તિ હેતુને સ્પષ્ટ રીતે સમજી શકશે નહીં, ત્યાં સુધી તે પોતાનું સમગ્ર યોગદાન કરી શકવા માટે સક્ષમ બની ન શકે.

    સમીક્ષાઓ: દરેકને ધ્યેય સાથે સમ્ગ્ર ચિત્રનાં ઉદ્દેશ્ય સાથે એકસૂત્રમાં આંકળી રાખવા માટે સમીક્ષાઓનો ઉપયોગ શાત્રોક્ત વિધિઓની પવિત્રતા જાળવવાની જેમ જ થવો જોઈએ. મોટાભાગના લોકો સમીક્ષાઓ દરમિયાન કાર્યોની પ્રગતિની જાણ કરે છે. તેમની ક્રિયાઓ પરિણામ સિદ્ધિનાં કારણને કેવી રીતે મદદ કરી રહી છે અને તેઓ શું મૂલ્ય ઉમેરી રહ્યા છે તેની પણ તેમને જાણ કરવા દો. સમીક્ષા વહેલાં વહેલી તકે કરો અને નિયમિત સમયસર, વારંવાર, સમીક્ષા કરો.

    પૂર્વાવલોકન: આ છેલ્લો તબક્કો છે જે નિશ્ચિત કરે છે કે એક ટીમ તરીકેની તમામ સમજણ એકીકૃત થાય,  દસ્તાવેજીકરણ થાય અને ભાવિ સોંપણીઓના અમલમાં મુકાય.

    સતત શીખતી રહેતી સંસ્થાઓ, સતત શીખતી રહેતી ટીમો (અને વ્યક્તિઓ)થી બને છે. ઉપરોક્ત ત્રણ વિધિઓ કમસે કમ એટલું તો સુનિશ્ચિત કરે છે કે દરેક વ્યક્તિ,ટીમ અને સમગ્ર સંસ્થા સમગ્ર ચિત્રનાં તેમને લગતાં  ધ્યેયો સાથે એકસૂત્રમાં સંકળાઈ રહેવા માટેની તેમની વ્યક્તિગત તેમજ સામૂહિક ક્ષમતામાં વધારો કરતાં રહે..

     સતત શીખતી રહેતી સંસ્થાનાં ઘડતર અંગેના કેટલાક  વિચારો તેમ જ જ્યારે આવું થાય છે, ત્યારે શી રીતે ટીમો મૂલ્ય ઉમેરવાનું શરૂ કરે છે, સતત શીખે છે અને સતત સુધારો કરે છે એ અંગે હવે પછીના મણકાઓમાં વાત કરીશું.


    આ શ્રેણીના લેખક શ્રી તન્મય વોરાનો સંપર્ક tanmay.vora@gmail.com વીજાણુ સરનામે થઇ શકે છે.

  • ડૉક્ટરએ સુવાચ્ય હસ્તાક્ષરે લખવું- આદેશથી

    ફિર દેખો યારોં

    બીરેન કોઠારી

    જૂનો અને આમ તો જાણીતો ટુચકો છે. એક યુવતી એક ડૉક્ટરના પ્રેમમાં પડી. પ્રેમી ડૉક્ટરે તેને પ્રેમપત્ર લખી મોકલ્યો. યુવતીને એ પત્રના અક્ષરો ઊકલ્યા નહીં, આથી તેને ઊકેલાવવા માટે તે એક કેમિસ્ટ પાસે ગઈ. કેમિસ્ટે એ વાંચીને યુવતીના હાથમાં દવા પકડાવી દીધી.

    બીજો ટુચકો પણ આ જ પ્રકારનો છે. પ્રેમી ડૉક્ટરના પ્રેમપત્રો પ્રેમિકા પર આવતા અને પ્રેમિકા એ વંચાવવા માટે કેમિસ્ટ પાસે જતી. આખરે કેમિસ્ટ અને પ્રેમિકા બન્ને પરણી ગયાં.

    આ બન્ને ટુચકા અલબત્ત, અતિશયોક્તિભર્યા છે, અને તેનો આશય રમૂજનો છે, પણ એ બન્નેમાં કશું સામાન્ય હોય તો પત્રમાં લખાયેલું ડૉક્ટરનું અવાચ્ય લખાણ. અવાચ્ય અક્ષરમાં લખાયેલા લખાણ માટે ‘ડૉક્ટર રાઈટિંગ’ શબ્દપ્રયોગ પ્રચલિત છે. દર્દીને દવાઓ લખી આપતા ડૉક્ટરના અવાચ્ય અક્ષરો અપવાદને બાદ કરતાં લગભગ એક નિયમ લેખે જોવા મળે છે. આ બાબત પર અનેક રમૂજો તેમજ કાર્ટૂન બનતાં રહ્યાં છે. અલબત્ત, ઓડિસાની વડી અદાલતે જાન્યુઆરી, 2024ના બીજા સપ્તાહ દરમિયાન રાજ્યના સ્વાસ્થ્ય વિભાગને આદેશ કર્યો છે કે ડૉક્ટરો તમામ પ્રિસ્ક્રીપ્શન, પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટ તેમજ અન્ય દસ્તાવેજો અંગ્રેજીના કેપિટલ અક્ષરમાં અથવા કમ સે કમ સુવાચ્ય અક્ષરોમાં લખે. કેમ કે, સામાન્ય માણસોની જેમ જ ન્યાયતંત્રના લોકોને પણ ડૉક્ટરોના વાંકાચૂકા અક્ષરોવાળું લખાણ ઊકેલવું મુશ્કેલ બની રહે છે.

    ડૉક્ટરોના હસ્તાક્ષર લગભગ ગરબડિયા, વાંકાચૂકા કે અવાચ્ય હોય એ બાબતે કેટલીક પૂર્વધારણાઓ પ્રચલિત છે. એક સંભવિત કારણ એ મનાય છે કે જાહેર સ્વાસ્થ્યની સુવિધા પર ભારે દબાણ હોય છે, જેને પહોંચી વળવા માટે ડૉક્ટરો હંમેશાં ઉતાવળમાં હોય છે. અન્ય એક કારણ અનુસાર તબીબી પરિભાષા જટિલ હોય છે અને હાથ વડે તેને સાચી રીતે લખવા જતાં ભૂલ થવાની સંભાવના રહે છે, આથી ડૉક્ટરો પાછલા શબ્દોમાં લિસોટા તાણી દે છે. અન્ય એક કારણ હળવાશભર્યું છે, જેના અનુસાર ડૉક્ટરો પોતાનું તબીબી જ્ઞાન વર્તમાન સમયના પ્રચંડ માહિતીસ્રોત જેવા સર્ચ એન્‍જિન ગૂગલની પહોંચથી બહાર રાખવા માંગે છે. આ બધાં સાચાં, અડધા સાચાં કે સાવ ખોટાં- પણ વિવિધ કારણો અંતે એક જ હકીકત તરફ દોરી જાય છે.

    આ અગાઉ ૨૦૨૦માં પણ ઓડિસાની વડી અદાલતે આવો જ આદેશ આપ્યો હતો. એ સમયે ન્યાયમૂર્તિએ કહ્યું હતું કે તબીબી પ્રિસ્ક્રીપ્શનમાં કોઈ પણ જાતની અનિશ્ચિતતા કે અર્થઘટન માટે અવકાશ હોવો જોઈએ નહીં. એક કેદી દ્વારા એક મહિના માટે વચગાળાના જામીન લેવા માટે ડૉક્ટરનું પ્રિસ્ક્રીપ્શન રજૂ કરવામાં આવ્યું હતું. એ કેદીને પોતાની બિમાર પત્નીની સંભાળ લેવા માટે જામીન જોઈતા હતા. એ સમયે ડૉક્ટરનું લખેલું લખાણ ન્યાયમૂર્તિને ઊકલ્યું ન હોવાથી તેમણે આ આદેશ ફરમાવ્યો હતો.

    સાંદર્ભિક તસવીરઃ નેટ પરથી

    આ વખતે રસાનંદ ભોઈ નામના ફરિયાદી દ્વારા દાખલ કરાયેલી અરજીની સુનવણી હતી. રસાનંદના પુત્રનું સર્પદંશથી મૃત્યુ થતાં તેમણે રાજ્ય સરકાર પાસે રહેમરાહે વળતરની માગણી મૂકી હતી. અગાઉ અદાલતે મૃતકના દેહનું પોસ્ટમોર્ટમ કરનાર ડૉક્ટરને હાજર રહેવા તેમજ પોતાનો અભિપ્રાય આપવા જણાવ્યું હતું. એ મુજબ ડૉક્ટર ઑનલાઈન હાજર થયા હતા અને નિર્ધારીત પત્રકમાં લખીને પોતાનો અભિપ્રાય રજૂ કર્યો હતો. એ વાંચવાનો પ્રયત્ન અદાલતે કરતાં તે અવાચ્ય જણાયું હતું, જેને કારણે અદાલતે આ આદેશ જારી કર્યો હતો.

    ન્યાયમૂર્તિ એસ.કે.પાણીગ્રહીએ આદેશમાં જણાવ્યું હતું કે ઘણાખરા કિસ્સામાં પોસ્ટમોર્ટમ રિપોર્ટ લખતા મોટા ભાગના ડૉક્ટરોનો અનૌપચારિક અભિગમ તબીબી-કાનૂની દસ્તાવેજોને સમજવામાં વિપરીત અસર કરે છે. ન્યાયતંત્રને એ અક્ષરો ઊકેલીને નિર્ધારીત તારણ પર આવવામાં ખૂબ મુશ્કેલી પડે છે. આથી રાજ્યના ચીફ સેક્રેટરીને એક પરિપત્ર બહાર પાડવા સૂચના આપવામાં આવે છે કે તમામ સ્વાસ્થ્ય કેન્‍દ્રો, ખાનગી દવાખાનાં તેમજ તબીબી કૉલેજો અને હોસ્પિટલોના ડૉક્ટરો સુવાચ્ય અક્ષરે યા ટાઈપ કરીને દવાઓ કે તબીબી-કાનૂની દસ્તાવેજો લખે.

    અંગ્રેજી અખબાર ‘ધ ઈકોનોમિક ટાઈમ્સ’માં જણાવ્યા મુજબ, એક અહેવાલ અનુસાર અમેરિકામાં વરસેદહાડે સાતેક હજાર લોકો ડૉક્ટરના ગરબડિયા અક્ષરોને કારણે મરણને શરણ થાય છે. કામના વધુ પડતા કલાકોને લઈને તેમજ તાણ અને જટિલ તબીબી પરિભાષાને કારણે ડૉક્ટરો ઉતાવળમાં હોય છે અને એ કારણે તેઓ આમ કરતા હોવાનું અહેવાલમાં જણાવાયું છે. આના ઊકેલરૂપે દર્દીઓને પ્રોત્સાહિત કરવામાં આવે છે કે સુરક્ષા ખાતર તેઓ ડૉક્ટર પાસે ઈલેક્ટ્રોનિક સ્વરૂપે પ્રિસ્ક્રીપ્શન માગવાનો આગ્રહ રાખે.

    ઓડિસાની અદાલતના આ આદેશનું પાલન થશે કે કેમ અથવા તો કેટલી હદે થશે એ કહેવું મુશ્કેલ છે. ડૉક્ટરોના આવા લક્ષણનો ઊકેલ વિચારવો અઘરો છે, કેમ કે, એ સમસ્યા કોઈ એક દેશ પૂરતી સીમિત નથી. એ લગભગ સાર્વત્રિક છે. એનું કારણ એ જ કે ડૉક્ટરોની કાર્યપદ્ધતિમાં ઝાઝો ફરક નથી હોતો.  અલબત્ત, ઘણા ડૉક્ટર કમ્પ્યુટર દ્વારા ટાઈપ કરીને પ્રિન્ટ આપે છે, પણ એ પદ્ધતિ સર્વસ્વીકૃત બની નથી. ડૉક્ટરો પોતે પણ આ હકીકતથી વાકેફ હશે. તેમને કેવળ કાયદા દ્વારા આમ કરવાની ફરજ પાડવાથી પરિસ્થિતિમાં સુધારો થવાની શક્યતા ઓછી છે. એમ જ હોત તો, ઓડિસાની અદાલતે ચારેક વર્ષ પછી એનો એ આદેશ ફરી બહાર પાડવો ન પડત.

    તબીબોનાં વિવિધ મંડળ પોતપોતાના સ્તરે આ બાબતે વિચારણા કરીને કશુંક કરે એ અપેક્ષિત છે. એ માટે તેમણે પોતાના સિવાયના અન્યોની દૃષ્ટિએ વિચારવું પડે. પરિસ્થિતિમાં રાતોરાત ફેરફાર કરવો મુશ્કેલ જણાય, પણ એ દિશામાં વિચારવાનો આરંભ થાય તો એટલું મુશ્કેલ જણાતું નથી.


    ‘ગુજરાતમિત્ર’માં લેખકની કૉલમ ‘ફિર દેખો યારોં’માં ૨૫ – ૦૧ –  ૨૦૨૪ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો હતો.


    શ્રી બીરેન કોઠારીનાં સંપર્ક સૂત્રો:
    ઈ-મેલ: bakothari@gmail.com
    બ્લૉગ: Palette (અનેક રંગોની અનાયાસ મેળવણી)

  • સાલસતા

    હકારાત્મક અભિગમ

    રાજુલ કૌશિક

    એક સર્વ સામાન્ય માન્યતા…..

    “હું જ સાચો અથવા હું જ સાચી. મારી તો ભૂલથી પણ ભૂલ ના જ હોય. મેં જે કઈ કીધું એ સમજવામાં તમારી જ ભૂલ હશે…” વગેરે વગેરે વગેરે…

    આવું જ હંમેશા બનતું આવ્યું છે અને મોટાભાગે બનતું રહેવાનું છે. તો પછી આમ આદમી અને અનોખી વ્યક્તિ વચ્ચે શું ફરક? તો ચાલો એ પણ જોઇએ..

    અંગ્રેજોનું રાજ્ય હતું. એમની ગુલામીમાંથી ભારતને મુક્ત કરાવવા ગાંધીજીનો શું ફાળો હતો એ પણ સૌ જાણે છે પરંતુ ગાંધીજી અને શ્રીમતી એની બેસન્ટ વચ્ચે ક્યાંક કોઇ મુદ્દે મતભેદ રહેતા હતા એ કદાચ થોડા-ઘણા લોકો જ જાણતા હશે.

    મુંબઈ ખાતે શ્રીમતી એની બેસન્ટના જન્મદિને એક સમારોહનું આયોજન થયું હતું જેના અધ્યક્ષપદે ગાંધીજીની નિમણૂંક થઈ હતી. હવે આવા અભિવાદનના સમયે સ્પષ્ટ વકતા તરીકે ગાંધીજી શું બોલશે અને એના કેવા પ્રત્યાઘાત આવશે એ જાણવાની સ્વભાવિક રીતે સૌને અધીરાઈ હતી

    ગાંધીજીએ માઇક હાથમાં લીધુ કે સભાગૃહમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો. ગાંધીજીએ એમની એકદમ હળવી શૈલીમાં અત્યંત સાહજિકતાથી પ્રવચન શરૂ કર્યું. જેનો સાર એવો હતો કે ગાંધીજી શ્રીમતી એની બેસન્ટને ઘણા લાંબા અરસાથી જાણતા હતા અને લંડનના વિક્ટોરિયા હોલમાં એમનું પ્રવચન સાંભળ્યું ત્યારથી એની બેસન્ટ માટે એમને આદરભાવ ઉપજ્યો હતો. એની બેસન્ટ એમના માટે એક સન્માનનીય મહિલા હતા. આગળ વધીને એમણે એમ કહ્યું કે શ્રીમતી એની બેસન્ટની અગણિત સેવાઓ માટે જો એમને કંઇક કહેવાનું હોય તો એનું વર્ણન કરવા શેષનાગની જેમ હજાર જીભની જરૂર પડશે.

    ગાંધીજીએ અત્યંત નિખાલસતાપૂર્વક કહ્યું હતું કે શ્રીમતી એની બેસન્ટ અને એમની વચ્ચે જે કોઇ મતભેદ હતા ત્યારે એમાં એમને પોતાની જ ભૂલ જણાઇ હતી. એમણે પોતાના વક્તવ્યને સમર્થન આપવા એક દ્રષ્ટાંત આપ્યું કે “આપણે સૂરજ સામે ખુલ્લી આંખે ન જોઇ શકીએ તો એમાં દોષ સૂરજનો નહીં પણ આપણી આંખોનો હોય છે. આપણી કીકીઓનો હોય છે.”

    સરળતા, સાલસતા, સલૂકાઈ, એ જ વ્યક્તિને આમ વ્યક્તિમાંથી અનોખી બનાવે છે. અન્યનો જ માત્ર દોષ તો સૌ કોઇ શોધી શકે પરંતુ મતભેદની વચ્ચે પણ સામેની વ્યક્તિનું સૌંદર્ય પારખે એવી વિશિષ્ટતા-વિલક્ષણતા કે તટસ્થતા તો ભાગ્યેજ કોઇમાં હોય.


    સુશ્રી રાજુલબેન કૌશિકનો સંપર્ક rajul54@yahoo.com વિજાણુ સરનામે થઈ શકે છે.

  • મોહમ્મદ રફી – ‘એ’ થી ‘ઝેડ’ પરથી શરૂ થતાં સૉલો ગીતો (૧)

    મોહમ્મદ રફી – જન્મ શતાબ્દી વર્ષ: યાદોની સફર તેમનાં ગીતોને સહારે

    અનુવાદ અને સંકલન: અશોક વૈષ્ણવ

    મોહમ્મદ રફી હિન્દી ફિલ્મોના નિર્વિવાદપણે સૌથી સર્વતોમુખી પાર્શ્વગાયક છે. ભજન, કવ્વાલી, રોમેન્ટિક, દેશભક્તિ, ગઝલ, કોમેડીથી માંડીને શાસ્ત્રીય સંગીત પ્રકારનાં ગીતો કે  ખુશી કે ગમનાં ગીતો હોય મોહમ્મદ રફી હિંદી ફિલ્મ સંગીતના સમગ્ર રંગપટ સમાન સહજતાથી છવાયેલા જોવા મળે છે. તેમના અવાજનું બીજું એક અનોખું પાસું એ હતું કે કોઈ પણ ખાસ પ્રયત્નો કર્યા વિના, તેઓ પરદા પર જે અભિનેતા અભિનય કરતા હોય તેની અભિનય શૈલીને પ્રતિબિંબ કરે એ રીતે ગીતને રજુ કરી શકતા. તેમની આ અનન્ય સામર્થ્યે દિલીપ કુમાર, શમ્મી કપૂર, રાજેન્દ્ર કુમારના અભિનયને સુરોની ઓળખ આપી. જોની વોકરનાં ગીતો તો સાંભળતાં વેંત જ તેમની પરદા પરની અદ્દલોઅદ્દલ તસ્વીર આંખો સામે આવી રહે. તો મેહમૂદ માટે તેમણે પોતાના અવાજને એટલી જ સહજતાથી ઢાળ્યો. તેમણે ગાયેલાં ૪૮૦૦ થી વધુ હિન્દી ફિલ્મ ગીતો, આંકડાની દૃષ્ટિએ પણ, કોઈપણ પુરૂષ પાર્શ્વગાયક દ્વારા ગવાયેલાં ગીતો કરતાં અનેક ગણાં વધુ છે, ‘આરાધના’ (૧૯૭૯) પછી પોતાની બીજી ઈનિંગ્સમાં નવી પેઢીઓના અભિનેતાના સ્વર તરીકે  છવાઈ ગયેલા કિશોર કુમારનાં ગીત્ની સંખ્યાને પણ આ આંકડૉ બહુ પાછળ છોડી દે છે. તેમની સંખ્યા માત્ર બે મહાન મંગેશકર બહેનો – લતા મંગેશકર અને આશા ભોસલે કરતાં જ ઓછી છે.
    તેમના સમકાલિન એવા મન્ના ડે, મુકેશ, હેમંત કુમાર અને તલત મહેમૂદ જેવા અન્ય પુરૂષ પાર્શ્વગાયકોનો પોત્પોતાનૉ આગવો, સશક્ત, ચાહક વર્ગ હતો. મજબૂત ચાહક વર્ગ હતો, સંખ્યાની દૃષ્ટિએ તેઓ રફી કરતાં લગભગ ચારથી દસના ગુણાંકથી પાછળ ભલે દેખાય પણ વિશિષ્ટ ગાયકો હોવાને કારણે એ દરેક ગાયકોની શૈલી અને  મોહમ્મદ રફીની એ જ પ્રકારનાં ગીતો ગાવાની શૈલી સાથે સરખામણી અસ્થાને જ ગણાય.
    મોહમ્મદ રફીનો જન્મ અમૃતસર જિલ્લાના કોટલા સુલતાન સિંહ નામના ગામના પંજાબી જાટ મુસ્લિમ પરિવારમાં થયો હતો. તેમણે લાહોરમાં તેમના શરૂઆતના વર્ષો વિતાવ્યાં. શાસ્ત્રીય સંગીતના ઘણા દિગ્ગજ કલાકારો પાસેથી સંગીત શીખ્યા અને ત્યાં તેમના સંગીતની પ્રેરણા મેળવી. તેમણે કિશોરાવસ્થામાં જ ગાવાનું શરૂ કર્યું હતું. વારંવાર પુનરાવર્તિત થઈ ચુઈ હોવા છતાં તેમને જાહેરમાં પ્રસિદ્ધિ   કે એલ સાયગલનાં ગીત ને અચાનક જ ગાવા મળેલ તકથી મળી એ ઘટના બહુ રોમાંચક જ બની રહે છે.  એકવાર સુપ્રસિદ્ધ કે એલ સાયગલ લાહોરમાં જાહેર કાર્યક્રમ માટે આવ્યા હતા. કાર્યક્રમ દરમિયાન માઈક ફેલ થતાં પ્રેક્ષકોમાં હોબાળો મચી ગયો હતો. ત્યારે એક યુવાન છોકરા તરીકે રફીએ મંચ પર આવીને શ્રોતાવર્ગને જકડી રાખ્યો. તેમના ચાહક વર્ગ સાથેની તેમની આ પકડ ભરવરસાદ વચ્ચે નીકળેલી અંતિમ યાત્રામાં ઠલવાયેલી જનમેદની સુધી જીવંત રહી. માઈક વગર એ ગીતથી જે ભુરકી તેમણે તેમના ચાહક વર્ગ પર રાખી જ એ જ સંમોહક અસર તેમણે રેકોર્ડીંગ સમયે માઈક સાથેનાં અંતરની ખુબીઓને પોતાની ગાયકીમાં વણી લઈને વધુ નિખારી.

    ફિલ્મ સંગીતના ક્ષેત્રે તેમનું પદાર્પણ લાહોરમાં સંગીતકાર શ્યામ સુંદરના નેજા હેઠળ પંજાબી ફિલ્મ ગુલ બલોચ (૧૯૪૪) માં થયું. શ્યામ સુંદરને ૧૯૪૪ની ફિલ્મ વિલેજ ગર્લ માટે મોહમ્મદ રફીનું  પહેલ વહેલું ફિલ્મ ગીત રેકોર્ડ કરવાનું શ્રેય આપવામાં આવે છે. આ ગીત માટે તેમને રુ.. ૧૦નો પુરસ્કાર મળેલો. પરંતુ ફિલ્મ વિલંબમાં પડી અને ૧૯૪૫માં રિલીઝ થઈ. આ પહેલાં રફી સાહેબનો અવાજ પ્રથમ વખત સંગીત નિર્દેશક નૌશાદની ફિલ્મ ‘પહેલે આપ’ (૧૯૪૪)નાં સમુહ ગીત હિંદુસ્તાન કે હમ હૈ હિદોસ્તાં હમારા હિંદુ મુસ્લ્મીમ દોનોંકૉ આંખકા તારામાં સાંભળવા મળ્યો. સમય જતાં રફીનો સ્વર નૌશાદ માટે પ્રથમ પસંદગી બની ગયો. ‘૫૦ના દાયકાના મધ્ય સુધીમાં અન્ય ટોચના સંગીતકારો માટે પણ મોહમ્મદ રફીનો અવાજ પહેલી પસંદગીનો અવાજ બની ગયો. કિશોર કુમારના ખૂબ જ ચાક એવા  એસ.ડી. બર્મને પણ તેમના અને રફી માટે લગભગ સમાન સંખ્યામાં ગીતો રચ્યા હતાં. એસ ડી બર્મને હંમેશા પોતાનાં જટિલ અને વિશેષ ગીતો રફી માટે અનામત રાખ્યાં..
    રફીનું ૩૧મી જુલાઈ ૧૯૮૦ના રોજ અકાળે અવસાન થયું અને તેના લાખો ચાહકો શોકમાં ગરકાવ થઈ ગયા. તેમના પ્રચંડ પ્રશંસક અનુયાયીઓ હોવા છતાં, મોહમ્મદ રફી, અંગત તેમ્જ વ્યાવસાયિક એમ બન્ને દૃષ્ટિએ હંમેશાં વાસ્તવિકતાની  જમીન પર જડાયેલા એક નમ્ર, ઈશ્વરથી ડરનાર, મિથ્યાભિમાન અને ઈર્ષ્યારહિત વ્યક્તિ જ રહ્યા. કારકિર્દીની ટોચ   પર પહોંચ્યા પછી પણ કોઈ નવોદિત સંગીતકાર, ફિલ્મ નિર્માતા કે અભિનેતા માટે, નજીવા પુરસ્કારે પણ, તેઓએ અવિસ્મરણીય કહી શકાય એવાં ગીતો ગાયાં છે.

    આજ કી રાત બડી શૌખ બડી નટખટ હૈ, આજ તો તેરે બીના નિંદ નહીં આયેગી – નઈ ઉમ્રકી નયી ફસ્લ (૧૯૬૫) – ગીતકારઃ નીરજ – સંગીતકારઃ રોશન

    ‘એ’ પર મોહમ્મદ રફીનાં બીજાં પણ ઘણાં ખુબ જાણીતાં ગીતો મળશે. ખુદ રોશનનું જ અબ ક્યા મિશાલ દું મૈં તેરે શબાબ કી (આરતી, ૧૯૬૨ – ગીતકારઃ મજરૂહ સુલ્તાનપુરી) જ જ પહેલું યાદ આવે ! પરંતુ આજ કી રાતના બોલ , ધુન અને રજુઆતમાં કંઈક અવર્ણનિય ચુંબકત્ત્વ છે.

    પહેલાં એના બોલ જ યાદ કરીએ.

    आज की रात बड़ी शोख बड़ी नटखट है
    आज तो तेरे बिना नींद नहीं आयेगी
    अ‍ब तो तेरे ही यहाँ आने का ये मौसम है
    अब तबीयत न खयालों से बहल पायेगी

    देख वो छत पे उतर आयी है सावन की घटा
    दे रही द्वार पे आवाज़ खड़ी पुरवाई
    बिजली रह रह के पहाड़ों पे चमक उठती है
    सूनी आंखों में कोई ख्वाब ले ज्यों अंगड़ाई
    कैसे समझाऊँ
    कैसे समझाऊँ कि इस वक़्त का मतलब क्या है
    दिल की है बात
    हो दिल की है बात न होठों से कही जायेगी
    आज तो तेरे बिना नींद नहीं आयेगी..

    ये भटकते हुये जुगनू ये दिये आवारा
    भींगते पेड़ों पे बुझ बुझ के चमक उठते हैं
    तेरे आँचल में टके सलमे सितारे जैसे
    मुझसे मिलने को बिना बात दमक उठते हैं
    सारा आलम
    सारा आलम है गिरफ्तार तेरे हुस्न में जब
    मुझसे ही कैसे
    हो मुझसे ही कैसे ये बरसात सही जायेगी
    आज तो तेरे बिना नींद नहीं आयेगी..

    रात रानी की ये भीनी सी नशीली खुशबू
    आ रही है के जो छन छन के घनी डालों से
    ऐसा लगता है किसी ढीठ झखोरे से लिपट
    खेल आयी है तेरे उलझे हुए बालों से
    और बेज़ार
    और बेज़ार न कर मेरे तड़पते दिल को
    ऐसी रंगीन ग़ज़ल रात न फिर गायेगी
    आज तो तेरे बिना नींद नहीं आयेगी..

    તારા શૂન્ય રાતનાં એકાંતમાં નાયક પોતાની એકલતાના વિચારોમાં ખોવાયેલો છે. વાંસળીના સુરો સિવાય ઓછામાં ઓછાં સંગીતથી રોશને એ એકલતાને ગહરી બનાવી છે. પરંતુ એ એકલતાને રોમાંચક બનાવે છે રફીની અદ્ભુત રજુઆત.

    બસ્તી બસ્તી પરબત પરબત ગાતા જાયે બંજારા – રેલ્વે પ્લેટફોર્મ (૧૯૫૫) – ગીતકારઃ સાહિર લુધીયાનવી – સંગીતઃ મદન મોહન

    રફીએ ગાયેલાં ટાઈટલ ગીતોમાં આ ગીત મોખરાનું સ્થાન ધરાવે છે. ટાઈટલ્સની સાથે ટ્રેનમાં આ ગીત ગાતા મનમોહન કૃષ્ણ બન્ને ગીતના બોલનાં રૂપક સ્વરૂપો છે. તેની સાથેના મુસાફરો કે સ્ટેશનોની પરિસ્થિતિઓથી અલિપ્ત થઈને માનવ જીવનની જેમ ટ્રેન પોતાના માર્ગ પર ચાલતી રહે છે. એ જીવનનો મુસાફર પણ ટ્રેનની એ નિર્લેપ ગતિ સાથે અવશપણે વહેતો રહે છે. ધન દોલત કે પીછે ક્યોં હૈ યે દુનિયા દિવાની, યહાંકી દૌલત યહાં રહેગી સાથ નહીં યે જાયેગી દ્વારા જીવનની ભૌતિકતાની નિરર્થકતા સમજાય છે.

    સુનિલ દત્તે આ ફિલ્મથી ફિલ્મ જગતમાં પદાર્પણ કયું હતું.

    ચલ ઉડ જા રે પછી અબ યે દેશ હુઆ વીરાના – ભાભી (૧૯૫૭) – ગીતકારઃ રાજેન્દ્ર કૃષ્ણ – સંગીતકારઃ ચિત્રગુપ્ત

    પાર્શ્વભૂમિમાં ગવાતાં આ ગીતની સફળતાએ ચિત્રગુપ્તને અગ્રણી સંગીતકારોની હરોળમાં સ્થાન અપાવી દીધુ. એ પછી તો ચિત્રગુપ્તે મોહમ્મદ રફીના સ્વરમાં અનેક લોકપ્રિય ગીતોની વણઝાર સર્જી દીધી.

    દિલકી મહેફિલ સજી હૈ ચલે આઈયે – સાઝ ઔર આવાજ (૧૯૬૬) – ગીતકારઃ ખુમાર બારાબંક઼્વી – સંગીતઃ નૌશાદ

    ‘ડી’ પર દીવાના મુઝ સા નહીં ઈસ અંબર કે નીચે. દેખી જમાનેકી યારી, દિલ જો ન કહ શકા, દિન ઢલ જાયે હાયે રાત ન જાયે એવાં અલગ અલગ મનોભાવનાં, અલગ અલગ સંગીતકારોનાં અઢળક ગીતો મળી રહે છે. પ્રસ્તુત ગીતની ખુબી એ છે કે નૌશાદ અહીં અલગ જ સંદર્ભમાં છે. પરદા પર તેમના દિલીપ કુમાર નથી.  ગીતકાર પણ શકીલ બદાયુની નહીં, પણ ખુમાર બારાબંક઼્વી છે. પણ નૌશાદના આગવા સ્પર્શમાં રફી તો એટલા જ ખીલી રહે છે.

    એક હસીન શામકો દિલ મેરા ખો ગયા – દુલ્હન એક રાત કી (૧૯૬૬) – ગીતકારઃ રાજ અમહેંદી અલી ખાન – સંગીતઃ મદન મોહન

    મદન મોહને રફીના સ્વરમાં બનાવેલાં અનેક અવિસ્મરણીય ગીતોનું પ્રતિનિધત્વ આ ગીત કરે છે.

    ફલક પર જિતને …… ગ઼મ ઉઠાને કો જીયે જાઉંગા  મૈં – મેરે હઝૂર (૧૯૬૮) – ગીતકારઃ હસરત જય્પુરી – સંગીતઃ શંકર જયકિશન

    શંકર જયકિશને પણ મોહમ્મદ રફી સાથે પોતાની ફોર્મ્યુલાની બહાર રહીને પણ સરસ ગીતો બનાવ્યાં છે.\

    https://youtu.be/EfbJ9tSdF00?si=QHTz9Bz_x5QznK7q
    ગુઝરે હૈ આજ હમ ઈસ મુકામ સે – દિલ દિયા દર્દ  લિયા (૧૯૬૬) – ગીતકારઃ શકીલ બદાયુની – સંગીતઃ નૌશાદ

    દિલીપ કુમાર માટે કમ સે કમ જે એક કરૂણ ગીત તો ફિલ્મમાં હોય તે  ફોર્મ્યુલા પર નૌશાદની પોતાની હથોટી હતી.

    https://www.youtube.com/watch?v=Bf2iVFWUCQ0

    હૈ દુનિયા ઉસીકી ઝમાના ઉસીકા – કાશ્મીર કી કલી (૧૯૬૪) – ગીતકારઃ એસ એચ બીહારી – સંગીતઃ ઓ પી નય્યર

    પ્રેમનાં સ્વપનાંઓ ચકનાચુર થઈ ગયેલા પ્રેમીના દર્દને વાચા આપતાં આ ગીતને પર્દા પર શમ્મી કપુરનો અભિનય, દર્દ અને દારૂની અસરમાં ઘૂટાયેલો મોહમ્મ્દ રફીનો સ્વર અને મનોહરી સિંગનાં સેક્ષોફોનના સ્વરમાં ઉભરતો હતાશાનો સુર એ પૈકી ક્યાં કારણે આ ગીત સદાસ્મરણીય બની ગયું હશે તે કહેવું અશક્ય જ લાગે.

    https://www.youtube.com/watch?v=WO_aMRsEIIY

    ઇસ ભરી દુનિયામેં કોઈ ભી હમારા ન હુઆ – ભરોસા (૧૯૬૩) – ગીતકારઃ રાજેંદ્ર કૃષ્ણ – સંગીતઃ રવિ

    પર્દા પર અભિનય કરતા અભિનેતા માટે કરૂણ રસની અસર વધારે ઘેરી કરવાની જવાબદારીને મોહમ્મદ રફીની ગીતની ગાયકી ગણે અંશે સરળ કરી આપી શકતી.

    જો બાત તુઝમેં હૈ તેરી તસવીરમેં નહીં – તાજ મહલ (૧૯૬૩) –  ગીતકારઃ સાહિર લુધીયાનવી – સંગીતઃ રોશન

    પ્રેમિકા સાથેનાં મિલનની પ્યાસ તસવીરની વર્ચ્યુઅલ રીઆલીટીમાં ઉપલ્બધીથી કેવી ઉણી રહે છે તેનું આવું સચોટ વર્ણન રફી સાહેબે માત્ર માઈકને સામે રાખીને કર્યું છે એ કલ્પી પણ શકાય?

    કર ચલે હમ ફિદા જાન – ઓ – તન સાથીયોં, અબ તુમ્હારે હવાલે વતન સાથીયોં – હક઼ીક઼ત (૧૯૬૪) – ગીતકારઃ કૈફી આઝમી – સંગીતઃ મદન મોહન

    યોગાનુયોગ મોહમ્મ્દ રફીએ હિંદી ફિલ્મો માટે ગાયેલાં પહેલ વહેલાં ગીતથી લઈને પછીથી તેમણે ગાયેલાં દેશપ્રેમનાં દરેક ગીત દ્વારા રફીએ ગાયેલાં વિવિધ પ્રકારનાં ગીતોમાં દેશપ્રેમનાં ગીતોને  અદકેરૂં સ્થાન જ મળતું રહ્યું છે.

    https://youtu.be/QnJyY9xIa9c?si=pCtIGN5Vyo-4TSqn

    લાખોં હૈ નિગાહ મેં ઝીંદગીકી રાહમેં સનમ હસી જવાં – ફીર વહી દિલ લાયા હું (૧૯૬૩) – ગીતકારઃ મજરૂહ સુલ્તાનપુરી – સંગીતઃ ઓ પી નય્યર

    ગીતના ભાવની અભિવ્યક્તિ મોહમ્મદ રફીના સ્વરમાંથી એવી પ્રતિબિંબ થતી કે પર્દા પર અભિનય કરતો કલાકાર એ ભાવને વ્યક્ત કરવા માટે કોઈ જ પ્રયાસ ન કરે તો પણ પ્રેક્ષકોને ઓછું ન આવતુ !

    મૈને ચાંદ ઔર સીતારોંકી તમનાકી થી મુઝકો રાતોંકી સિયાહી કે સિવા કુછ ન મીલા – ચંદ્રકાંતા (૧૯૫૬) – ગીતકારઃ સાહિર લુધીયાનવી – સંગીતઃ એન દત્તા

    એકે એક શબ્દની અદાયગીમાં અપેક્ષાઓથી તદ્દન વિરૂદ્ધ મળતી વાસ્તવિકતાઓની પીડા ટપકે છે.

    મોહમ્મદ રફીનાં ‘એન’ થી ઝેડ’ શબ્દથી શરૂ થતા ગીતો હવે પછીથી……….


    મોહમ્મદ રફીની જન્મ શતાબ્દીની ઉજવણી રૂપે સોંગ્સ ઑફ યોર પર પ્રકાશિત લેખ Mohammad Rafi from A to Z    નો આંશિક અનુવાદ

  • અવાક્ : નિર્મલ વર્માના આત્મા સંગે કૈલાસ માનસરોવરની યાત્રા

    સંવાદિતા

    કોઈની સ્મૃતિને હૃદયમાં જડીને એની સંગે યાત્રા કરીએ ત્યારે એ બહિર્યાત્રા ઓછી અને અંતર્યાત્રા વધુ હોય છે.

    ભગવાન થાવરાણી

    હિંદીના મૂર્ધન્ય લેખક, નિબંધકાર, અનુવાદક અને ચિંતક નિર્મલ વર્માની આજે અઢારમી પુણ્યતિથિ નિમિત્તે  એક એવી પ્રવાસકથાની વાત જે એમણે લખી નથી પણ એના કેન્દ્રમાં એ પોતે છે. અવાક્ નામના એ અદ્ભુત પુસ્તકના લેખિકા છે ગગન ગિલ, નિર્મલના પત્ની. જો કે એમની ઓળખ એ કરતાં ઘણી વિશેષ છે. ગગન ગિલ હિંદીના લબ્ધપ્રતિષ્ઠિત કવયિત્રી, ગદ્યકાર, સંપાદક, અનુવાદક અને પત્રકાર છે. એમના ચાર કવિતાસંગ્રહો , બે ગદ્ય પુસ્તકો અને નિર્મલ અને એમના ભાઈ વિખ્યાત ચિત્રકાર રામકુમાર વર્મા વિષયક પુસ્તકો પ્રકાશિત થયા છે. એમણે જગતભરના પ્રવાસો કર્યા છે પરંતુ એમનું પ્રિય પ્રવાસન સ્થળ છે તિબેટ. એ પોતે બૌધ અને હિંદુ ધર્મના પ્રખર અભ્યાસુ છે.
    અવાક્ને માત્ર યાત્રાવૃતાંત કહેવું એ છેક અપર્યાપ્ત કહેવાય. કબૂલ કે એ કૈલાસ માનસરોવરની યાત્રાની વાત કહે છે પણ સાથોસાથ એ છે એક વ્યક્તિની સ્મૃતિમાં, એક પ્રિયજનના મોક્ષાર્થે એની સાથે જ આરંભાયેલ એક પાવન તીર્થાટન !
    ગગન ગિલના પતિ અને એક અનુપમ કથાકાર નિર્મલ વર્મા ૨૫ ઓક્ટોબર ૨૦૦૫ ના રોજ મૃત્યુ પામ્યા. એ મૃત્યુ -શૈયા પર હતા ત્યારે એમણે પહેરેલું અંતિમ વસ્ત્ર ગગન ગિલે ઉતારીને કોઈક હેતુસર સાચવી રાખેલું. એમની હયાતીમાં જ એ જ્યારે હોસ્પીટલના બિછાને હતા ત્યારે એમના પુણ્યાર્થે એમની સંમતિથી ગગન ગિલે આ યાત્રા એમની એક બહેનપણી સાથે કરવાનો નિશ્ચય કરેલો. નિર્મલ પોતે તો આ યાત્રા કરી શકે તેમ જ નહોતા. નિર્મલની સ્થિતિ દિનપ્રતિદિન કથળતી ચાલી અને એ અવસાન પામ્યા ત્યારે કોઈ અન્યએ લાવેલું માનસરોવરનું જળ પણ એમને અંતિમ સમયે પીવડાવવામાં આવેલું.
    ભાવકો જાણે છે કે કૈલાસ માનસરોવરની યાત્રાનું અાગવું ધાર્મિક મહત્વ છે. આપણી ચાર અગત્યની નદીઓ સિંધુ, બ્રહ્મપુત્ર, સતલજ અને કરનાલીનું ઉદ્ગમ પણ માનસરોવરમાં છે.  હિંદુ, બૌધ અને જૈન ધર્મનું એ સૌથી અગત્યનું યાત્રા સ્થળ છે. એ એક આકરી જ નહીં, દરેક રીતે પડકારજનક યાત્રા છે જેમાં તન અને મનની આકરી કસોટી થાય છે. એનું મહાત્મ્ય અનેરું છે . બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને મહેશના નિવાસોમાંથી ભગવાન શંકરનુ આ એક જ નિકેત એવું છે જ્યાં સદેહે જઈ શકાય. અન્ય બે – બ્રહ્મલોક અને વૈકુંઠમાં મરણોપરાંત જ જઈ શકાય !
    કૈલાસ વિષે એવી આસ્થા છે કે ત્યાં પરિક્રમાના માર્ગે આવેલા ડોલ્મા લા ( ગૌરીકુંડ પાસે ) એટલે કે મા તારાદેવીના સ્થાનકે કોઈ મૃતકે ઉપયોગમાં લીધેલા વસ્ત્ર, એમના વાળ, નખ કે અન્ય ચીજ અર્પણ કરી આવો તો દેવી સદૈવ એ આત્માને શરણ આપે છે. ગગન ગિલે નિર્મલના મૃત્યુ સમયે જ પ્રણ લીધેલું કે એમના પ્રિયજન માટે એ આ યાત્રા, એમણે ઉપયોગમાં લીધેલા મોજા, શર્ટ, સ્વેટર પહેરીને કરશે અને એમણે પહેરેલું અંતિમ વસ્ત્ર માના ચરણે ધરવા જશે. એ યાત્રાના સંસ્મરણરૂપે એમણે ખેડેલી બહિર અને અંતર્યાત્રા એટલે આ અવાક્ . યાત્રા નિર્મલના મૃત્યુ પછી દોઢ વર્ષે પૂર્ણ થઈ અને આ પુસ્તક લખાઈને બહાર પડ્યું ૨૦૦૮ માં.
    સંસ્કૃત શબ્દ अवाक् ના અનેક અર્થ છે – સુન્ન, સ્તબ્ધ, હત્તોત્તર, ઉત્તરહીન, અવ્યક્ત, નિ:શબ્દ, શાશ્વત, મૌન, શાંત, પ્રદક્ષિણાશીલ, બ્રહ્મ, અંતરાકાશ, પરમ તત્ત્વ.
    પુસ્તકમાં નિરંતર અવાકરૂપે નિર્મલ વર્મા હાજર છે. યાત્રા દરમિયાન લેખિકાની એક જ લગની છે, નિર્મલને મા તારાદેવીના શરણમાં સોંપી એમને મનોમન આપેલું વચન પૂરું કરી મુક્તિ મેળવું. એ નિરંતર એમના નામ અને પોતાના લક્ષ્યની રટણા કરતા રહે છે. ક્યાંક તો એ પોતાના પ્રિયપાત્રને એટલી ઉત્કટતાથી સ્મરે છે જાણે વિલાપ કરતા હોય !
    પુસ્તકનું ગદ્ય અનોખું છે. સ્વયં નિર્મલના ગદ્ય જેવું પદ્યાત્મક અને સ્વગતોક્તિ જેવું. એમાં લેખિકાના લેખન જેટલું જ કથન હિંદુ અને બૌધ ધર્મની સુક્તિઓ, કથાવચનો, શ્લોકો, અને ગદ્યાંશો રૂપે પુરાણો, વેદ, ગ્રંથો અને શિલાલેખોમાંથી ઉદ્ધૃત કરવામાં આવેલા સાહિત્યનું પણ છે. વળી એ બધું આ યાત્રા અને એની સાથે સંકળાયેલા લેખિકાના ભાવવિશ્વ સાથે સુસંગત છે. એ વાંચતા એવું લાગે જાણે ગદ્ય અને કવિતા, વૃત્તાંત અને ચિંતનના પારંપરિક દ્વૈત ખરી પડ્યા છે. મનુષ્ય હોવાના રહસ્યોનો પરમ અજવાસ અનેક રંગતોમાં અહીં જોઈ – અનુભવી શકાય છે. પુસ્તકના બસો ઉપરાંતમાંના પ્રત્યેક પાનાનો આનાથી વધારે સદુપયોગ ન થઈ શક્યો હોત ! સાત પ્રકરણોમાં ડગલેને પગલે આ મૌક્તિકો પથરાયેલા છે. યાત્રા દરમિયાન આવતા કેટલાક સ્થળો સેપિયા રંગના ફોટોગ્રાફરૂપે છે પણ એ બધામાં લેખિકાએ સ્વયંને દેખાડવાનું જાણે ઈરાદાપૂર્વક ટાળ્યું છે. હા, થોડા થોડા સમયે એ નિર્મલને પોકારતા રહે છે.
    યાત્રા નેપાળવાળા માર્ગે થઈ છે. કાઠમંડૂથી નગરકોટ, ધૂલિખેલ, ઝાંગ્મૂ, કોદારી, નિયાલમ, સાગા, પ્રયાંગ, માનસરોવર, દારચેન, કૈલાસ અને પરત. લેખિકા ડોલ્મા લા પહોંચીને નિર્મલના અંતિમ વસ્ત્રનો હવાલો મા તારાદેવીને સોંપે છે એ વખતના એમના ઉદ્દગારો અને એ દ્વારા વ્યક્ત થતી એમની મન:સ્થિતિ કોઈપણ સંવેદનશીલ ભાવકને હચમચાવી મૂકે એવી છે. ઉતરાણ વખતે એક સહયાત્રિક એમને કુતુહલવશ પૂછે છે ‘ તમારા પતિ સાથે નથી આવ્યા ? ‘ ત્યારે લેખિકા સારગર્ભિત જવાબ વાળે છે કે સાથે જ હતા પણ એમને હું ઉપર મૂકી આવી ! લેખક કીથ ડોમેન એમના પુસ્તક ‘ ધી સિક્રેટ લાઈફ ઓફ તિબેટ ‘ માં નોંધે છે ‘ આપણે જેને ચાહીએ – પૂજીએ છીએ તેનું સ્મૃતિચિહ્ન કોઈ શક્તિ – સ્થળે છોડી આવવાનો અર્થ એ છે કે આપણે એના માટે આપણી ઉપસ્થિતિ છોડી આવીએ છીએ. ખાસ કરીને ત્યારે, જ્યારે યાત્રિક મૃત્યુ અને પુનર્જન્મ વચ્ચેનો રસ્તો પાર કરી રહ્યો હોય ! ‘
    આ યાત્રાએ જઈ આવેલા ભાગ્યશાળી યાત્રિકો કબૂલ કરશે કે એ યાત્રા સંપન્ન કરનારાઓનો એક અનૌપચારિક સંપ્રદાય હોય છે જે કોઈ ધર્મ કે અનુષ્ઠાનથી નહીં, સહિયારા અનુભવોથી જોડાયેલો હોય છે. એ અનુભવ જે એમને ત્યાં થયેલો જ્યારે એમણે શાશ્વતને પોતાની નજરે જોયેલો.
    પુસ્તકમાં લામા અંગરિકા ગોવિંદાના ઉદ્ધરણો આપેલા છે. તેઓ કહે છે ‘ તીર્થયાત્રા કેવળ બહારથી શરુ નથી થતી. એનો વાસ્તવિક લય ભીતરે શરુ થાય છે. કોઈક અદ્રષ્ય આંતરિક બિંદુએથી. ‘ આવી યાત્રાઓમાં પડતી પારાવાર શારિરિક મુશ્કેલીઓ વિષે તેઓ કહે છે ‘ રસ્તાની ભીષણતા એક પ્રતીકાત્મક મૃત્યુ છે. જ્યાં સુધી તીર્થયાત્રામાં આવી મૃત્યુ – ક્ષણનો અનુભવ ન થાય, પુનર્જન્મનો પ્રસાદ અસંભવ છે. ‘
    આવા વૃતાંતો આપણને માત્ર પ્રવાસને જ નહીં, જીવનને પણ નવા દ્રષ્ટિકોણથી જોવા માટે પ્રેરિત કરે છે. રસપ્રદ વાત એ કે લેખિકા પોતે આ પ્રવાસેથી પાછા ફર્યાના પાંચ જ મહિના બાદ ફરી તિબેટના પ્રવાસે ગયેલા.
    ‘ બધા કહે એના પર ભરોસો ન કરો. જાઓ અને જૂઓ. ‘

    સાભાર સ્વીકારઃ ‘ફૂલછાબ’ની બુધવારની ‘પંચામૃત’ પૂર્તિમાં પ્રકાશિત થતી લેખકની કોલમ ‘સંવાદિતા’


    શ્રી ભગવાન થાવરાણીનો સંપર્ક bhagwan.thavrani@gmail.com વીજાણુ ટપાલ સરનામે કરી શકાય છે.