આનંદ રાવ

એક મિત્રને એમના કામ માટે મળવાનું હતું. નજીકના સુપર માર્કેટના પાર્કીંગ લૉટમાં ભેગા થઈને એમની ગાડીમાં સાથે આગળ જવાનું નક્કો થયું હતું. નક્કી કરેલા સમયે હું પાર્કી-ગ લૉટમાં પહોંચી ગયો. એકાંતની જગા શોધી મેં ગાડી પાર્ક કરી અને મિત્રની રાહ જોતો ગાડીમાં બેસી એક માસીકનાં પાનાં ફેરવતો હતો. ત્યાં નજીકમાં પાર્ક કરેલી એક મર્સેડીસ ગાડીની પ્લેટ ઉપર
મારી નજર પડી. લખ્યુ હતું…..
WE LOVE DADA
મને ખાત્રી થઈ કે આ કોઈ દેશીની જ ગાડી છે.
પ્લેટ વાંચીને મારુ કુતુહલ વધ્યું હતું. એટલામાં લગભગ સીત્તેર વર્ષની ઉમ્મરના ગૃહસ્થ ગ્રોસરીનું કાર્ટ લઈને સ્ટોરમાંથી બહાર આવ્યા. મર્સેડીસની ડીકી ખોલી ગ્રોસરી મુકવા લાગ્યા. હું બહાર નીકળ્યો અને એમની પાસે પહોંચી ગયો. થોડી આમ-તેમ વાતો પછી મૅં એમને એમની ગાડીની પ્લેટ વીષેનો મારો આનંદ વ્યકત કર્યો. એ પણ ખુશ થયા.
“તમારે કેટલાં ગ્રાન્ડચીલ્ડ્રન છે?” મેં પુછયું.
“આઠ છે …” બહુ ઉમળકાથી એમણે જવાબ આપ્યો.
“એમાંથી ત્રણ કૉલેજમાં આવી ગયાં છે. અને બાકીનાં હવે હાઈસ્કુલના છેલ્લાં વર્ષમાં આવી ગયાં છે.” બટાટાની મોટી કોથળી ડીકીમાં મુકી એમણે ડીકી બંધ કરી.
“તમારાં પોતાનાં બળકો કેટલાં છે?” મેં પુછયું.
આ બધા અંગત સવાલોથી એ કદાચ કંટાળશે એવી મને બ્હીક લાગતી હતી. પણ એમણે બહુ ઉત્સાહથી જવાબ આપ્યો. “ત્રણ દીકરીઓ અને એક દીકરો છે. બધાં બહુ સારુ ભણ્યાં છે. અને પરણીને સુખેથી પોતાનો સંસાર ચલાવી રહ્યાં છે. દસ-બાર માઈલના વીસ્તારમાં એક બીજાની નજીક ઘરો લઈને બધાં ગોઠવાઈ ગયાં છે.”
એમના મૉ ઉપર પરમ સંતોષનો ચમકારો દેખાયો.
“તમે ક્યાં રહો છો?” મેં સવાલ કર્યો.
મારા સવાલથી એ થોડું મલક્યા. પછી ઘડીયાળ ઉપર નજર કરી બોલ્યા.
“હવે તો મારાં ચાર સરનામાં છે. મારાં પત્ની ગુજરી ગયા પછી છોકરાંએ મારુ ઘર પરાણે વેચાવી દીધુ. મારા બધા પૈસાનું એક ફેમીલી ટ્રસ્‍ટ બનાવી દીધુ છે. મારા ગયા પછી એ લોકો દર વર્ષે મારા જન્મદીવસે એ ટ્રસ્ટમાંથી જુદી જુદી સંસ્થાઓને દાન આપ્યા કરશે. આ ચારે છોકરાંએ એમનાં પોતાનાં ઘરોમાં મારા માટે અલગ રુમ રાખ્યો છે. મારી અનુકુળતા અને ઈચ્છા પ્રમાણે હું ગમે તેને ત્યાં, મને ઠીક લાગે એટલો વખત રહું છું. મારા ઉપર કોઈ બંધન નથી. I am welcomed in any house any time . હું એમને બોજ નથી લાગતો. કોઈને કોઈ ખાસ જરુર હોય તો ત્યાં પહોંચી જાઉ છું. ત્રણે દીકરીઓ અને જમાઈઓ વચ્ચેનો મનમેળ બહુ પ્રેમાળ છે. દીકરાની વહુ તો દીકરી કરતાં પણ વધારે છે. સદભાગ્યે ગ્રાંડચિલ્ડ્રન પણ બહુ પ્રેમાળ અને બ્રીલીયન્ટ છે. હું તો સંતોષના દરીયામાં
તરી રહ્યો છું.”
થોડી ક્ષણો માટે હું એમના તરફ જોઈ રહ્યો. આ નશીબ કહેવાય!? ઘડપણમાં દીકરો કે દીકરીની હુંફમાં સાથે રહેવા તલસતાં ઘણાં વૃધ્ધ માબાપને હું જાણું છું. પણ એ સંતાનો એમને પોતાના ઘરમાં રાખવા તૈયાર નથી હોતાં. માબાપને સાથે ન રાખવાનું તો બનતુ આવ્યુ છે. આજે પણ બને છે…બનતુ રહેશે. (એમાં હંમેશાં બાળકોનો જ દોષ નથી હોતો)
“તમે તમારાં બાળકોને અદભુત સંસ્કારથી ઉછેર્યા અને કેળવ્યાં છે.” મેં એમના ખભે હાથ મુકી શાબાશી આપી. “હવે એનાં મીઠાં પ્રેમાળ ફળ તમને આ વૃધ્ધ ઉમ્મરે મળી રહ્યાં છે.”
“એવું નથી. છોકરાંના ઉછેર અને કેળવણીમાં મારી પત્નીનો અથાગ ત્યાગ અને પ્રેમ હતો. મારો તો બહુ નજીવો ફાળો છે.” એમનો અવાજ સહેજ ગળગળો થઈ ગયો. પત્ની વગરના જીવનનો ખાલીપો મને એમના અવાજની ધ્રુજારીમાં સંભળાયો.
એમણે ઘડીયાળ તરફ જોયુ. મને પણ મારા મિત્ર એમની ગાડીમાંથી બહાર નીકળતા દેખાયા. એટલે અમે છુટા પડ્યા.
મિત્રની ગાડીમાં બેસી બેલ્ટ પહેરતાં પહેરતાં મારાથી બોલી જવાયું … બહુ આનંદ સાથે.
સુખની પણ કંઈ ઈ હદ હોય … !


જ્યાં સુધી એવું માનીએ કે સુખ તો બહારની ભૌતીક વસ્તુઓમાંથી મળે છે ત્યાં સુધી આપણે “સંસારી”. સુખ બહારની ભૌતીક વસ્તુઓમાંથી નહી પણ અંદરની સમજથી મળે છે એવું સમજતા થઈએ ત્યારે આપણે “ સંન્યાસી”. સંસારી પણ સંન્યાસી જેવુ શાંત સુખી જીવન જીવી શકે છે.
Stress free life is only a change of mindset. That’s all.