અંકિતા સોની
“હેલ્લો..મોટાભાઈ! તમે દીદીને કંકોતરી મોકલી?” ગીતા પોતાના મોટાભાઈ વિજયભાઈને ફોન પર પૂછી રહી હતી.
“એને કંકોતરી આપવા હું રૂબરૂ જવાનો છું..કેમ એમ પૂછે છે? એણે કંઈ કીધું તને?” વિજયભાઈ બોલ્યા.
“હંમ.. ના..ના..આ તો અમસ્તું જ.” કહીને ગીતાએ ફોન મૂકી દીધો.
વિજયભાઈની દીકરી ખુશીના લગ્નનો અવસર આંગણે ઉભો હતો અને એમની મોટી બહેન સુશીલા રિસાઈ હતી. સૌથી નાની ગીતા બંને મોટા ભાઈ-બહેન વચ્ચે રીતસરની પીસાઈ રહી હતી.
“ગીતા..ખબરદાર જો મોટાભાઈને ત્યાં લગ્નમાં ગઈ છે તો..પછી તારે ને મારે કોઈ સંબંધ નહીં રહે..” મોટીબહેનને સમજાવવા ગયેલી ગીતાને સુશીલાએ રીતસરની ધમકાવી દીધી.
“પણ..દીદી..મોટાભાઈના ત્યાં પહેલો પ્રસંગ છે ને આપણે જ ન જઈએ તો મોટાભાઈને કેટલું ખરાબ લાગે? લોકો વાતો કરે એ અલગ..” ગીતા સુશીલાને સમજાવતાં બોલી.
“તો તારે જવું હોય તો જા..મારા ઘરે આટલું ઓછું મામેરું લઈને આવ્યા ત્યારે લોકોએ વાતો નહીં કરી હોય? સાસરીમાં મારે કેવું નીચાજોણું થયું હતું તને ખબર છે?” સુશીલા ગુસ્સામાં બરાડી ઉઠી.
“જો ગીતા..એમ તો તમારા ભાઈ બહેનો વચ્ચે બોલવાનો મને કોઈ અધિકાર નથી..પણ સુશીલા સાચું કહે છે..તારે તારા ભાઈ સાથે સંબંધ રાખવો હોય તો તું જા.. પણ હું અને સુશીલા નહીં જ આવીએ..” બનેવી સુભાષભાઈએ આગમાં ઘી હોમતા કહ્યું.
સુશીલાને સમજાવવા ગયેલી ગીતા નિરાશ વદને પાછી ફરી. પોતે હવે કોના પક્ષે રહેવું એ એને મૂંઝવી રહ્યું હતું. એક તરફ વિજયભાઈ જેમણે માતા-પિતાના મૃત્યુ પછી બહેનોને ભણાવી-ગણાવીને પરણાવવા સુધીની દરેક જવાબદારી બખૂબી નિભાવી હતી. તો બીજી તરફ સુશીલા પોતાની જીદને પંપાળીને અહમ પોષી રહી હતી. મોટાભાઈએ પોતાના ઘરે ખૂબ ઓછું મામેરું કર્યું એને માત્ર એ જ વાતનું દુઃખ હતું.
અલબત્ત, વિજયભાઈએ એ વખતે ધંધામાં ગયેલી ખોટને લીધે વધુ વ્યવહાર ન કરી શકવાની લાચારી સુશીલા આગળ દર્શાવી ત્યારે બનેવી સુભાષભાઈએ પણ ‘ચાલશે’ કહીને સંમતિ આપેલી પરંતુ પાછળથી સુશીલાને ભરમાવી.
લગ્નના આડે માત્ર બે દિવસ બાકી હતા. ગીતા તો લગ્નમાં સામેલ થવા વહેલી આવી ગયેલી પણ સુશીલાને મનાવવા ગયેલા વિજયભાઈ એના કવેણથી દુઃખી થઈને પરત આવ્યા.
ખુશીના લગ્ન તો રંગેચંગે પતી ગયા પણ પ્રસંગમાં સુશીલાની ગેરહાજરી વિજયભાઈને વધુ ડંખી. એમાંય વારેતહેવારે અવનવી ગાંઠો પડતી ગઈ. બંને વચ્ચે અબોલાનાં વર્ષો વીત્યા. પાકટ વયે પહોંચેલા ભાઈ-બહેન વચ્ચે ગીતા એકમાત્ર કડી બની રહી.
સમયે ફરીથી કરવટ બદલી. ગીતાને છેલ્લા સ્ટેજના કેન્સરનું નિદાન થયું. અતિશય દર્દભરી અને ખર્ચાળ સારવાર છતાં ગીતા મૃત્યુના દ્વારે આવીને ઉભી હતી. હોસ્પિટલના બિછાને કણસતી ગીતાની સેવામાં બંને ભાઈબહેન આવી તો ગયા પણ એકબીજાનો અહમ છોડીને નજરસુધ્ધાં માંડતા નહીં. ગીતા બિચારી મૂંગી આંખે લાચારીથી બંને સામે જોતી.
“મોટાભાઈ, દીદી..તમને બંનેને એક વાત પૂછું ?” ગીતા બોલી.
“હા.. બોલ ને..” સુશીલા અને વિજયભાઈ ગીતાનો પડ્યો બોલ ઝીલવા તત્પર હોય એમ એકસાથે બોલી ઉઠ્યા.
“તમને બંનેને કઈ વાત પર નારાજગી છે?” ગીતાના પ્રશ્નનો જવાબ વિજયભાઈ પાસે નહોતો. એથી એ નીચું જોઈ રહ્યા.
“મોટાભાઈએ..મારું મામેરું..” સુશીલા બોલવા જતી હતી ત્યાં ગીતાએ અટકાવીને કહ્યું;
“દીદી! મામેરું શું તમારા માટે સંબંધ કરતા વધુ મહત્વનું હતું? મોટાભાઈએ દેવું કરીને તમને પરણાવ્યાં.. જેમતેમ કરીને તમારો દરેક પ્રસંગ સાચવ્યો એનું કાંઈ નહીં? એમનું ઋણ તમે ચૂકવ્યું? રૂપિયા કે દાગીનાથી શ્વાસ ખરીદી શકાતાં હોય તો લઈ આવો મારા માટે..” ગીતાના લાગણીભીના શબ્દોથી સુશીલા અને વિજયભાઈ બંનેની આંખમાં આંસુ આવી ગયા.
વર્ષો બાદ અહમની જામેલી અક્કડ શીલા ધરાશાયી થઈ. મનમોટાવ પસ્તાવાથી સાવ ધોવાઈ ગયો. બોખલા મોંઢે આઈસ્ક્રીમ ખાતાં ખાતાં ત્રણેયે અનોખા પ્રેમપર્વની ઉજવણી કરી.
અંકિતા સોની (ધોળકા) | ankitacsoni@gmail.com
વેબ ગુર્જરી 