વ્યંગ્ય કવન
પંચમ શુક્લ
ગઝલને ‘સ્વસ્તિ’ દેનારા, ગઝલ જેવું કહી તો જો !
બદી શોધ્યા કરે સૌની, બદી તારી કદી તો જો!
પીગળતાં મીણને અડકી સફેદીથી ન આઘો જા,
બરફનું ચોસલું આપું, જરા એને અડી તો જો!
ભયંકર ભીડમાં ભીંસાય છે એ જણને ખાતર પણ,
ધકેલી જાતને તારી, તરફ એની ધસી તો જો!
ધમણની જેમ હાંફે છે વિતંડાવાદમાં જાહિલ,
ઘડીભર શાંત રહીને નામ તું એનું સ્મરી તો જો!
નમાવવાને બધાને હોય છે પ્રવૃત્ત તું કાયમ,
નઠારો એ નિયમ તોડી બીજાને તું નમી તો જો!
