નવેમ્બર મહિનામાં જન્મ પામેલ સાંઈકવિ  શ્રી મકરંદ દવેની કવિતામાં જીંદગીની ફિલોસોફી ભારોભાર વર્તાય છે. તેમનાં ઘણાંયે ગીતો ખૂબ ગમતીલાં અને યાદગાર છે. તેમાંનું આજે એક ગીત પ્રસ્તુત છે જે લાખો વાર વાંચ્યાં પછી પણ તરોતાજા જ લાગે અને એનો ગુલાલ કરવાનું મન થાય અચૂક થાય છે જ.
**********************************************************************************
ગમતું મળે તો અલ્યા, ગૂંજે ન ભરીયે
ને ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ. આડા દે આંક એ તો ઓશિયાળી આંગળી,
પંડમાં સમાય એવી પ્રીતિ તો પાંગળી,
સમદરની લ્હેર લાખ સૂણી ક્યાંય સાંકળી?
ખાડા ખાબોચિયાને બાંધી બેસાય, આ તો વરસે ગગનભરી વ્હાલ.
ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ.

ગાંઠે ગરથ બાંધી ખાટી શું જિંદગી ?
સરીસરી જાય એને સાચવશે કયાં લગી?
આવે તે આપ કરી પળમાં પસંદગી,
મુઠ્ઠીમાં રાખતાં તો માટીની પાંદડી ને વેર્યે ફોરમનો ફાલ.
ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ.

આવે મળ્યું તે દઈશ આંસુડે ધોઈને,
ઝાઝેરું જાળવ્યું તે વ્હાલેરું ખોઈને,
આજ પ્રાણ જાગે તો પૂછવું શું કોઈને?
માધવ વેચતી વ્રજનારી સંગ તારાં રણકી ઊઠે કરતાલ !
ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ.

ગમતું મળે તો અલ્યા, ગૂંજે ન ભરીયે
ને ગમતાંનો કરીએ ગુલાલ.

— કવિ શ્રી મકરંદ દવે