ચેતન પગી

મેચનો ટાઇમ હોય ત્યારે કરસનની કિટલીએ ખાસ ઘરાકી હોતી નથી. એટલે એ બેઠો બેઠો રીતસર માખો મારતો હતો. ત્યાં જ ભૂરાને જોઈને એની આંખો ચમકી. શર્ટના બે બટન ખુલ્લા રાખીને અને ડાબો ખભો ઊંચો કરીને ભૂરો આવી રહ્યો હતો. એને જોઈને કરસને કોમેન્ટ કરી. ‘ભૂરારારા… પુષ્પા જોઈ પાડ્યું એમને? કેવું લાગ્યું પિચ્ચર?’ ભૂરાનો જવાબ, ‘હાસ્તો, કાલે અડધી રાતના શોમાં મેળ પડ્યો.’ ‘પણ અલ્યા કેવું પિચ્ચર છે એ તો કહે તો જોવું કે નહીં એની ખબર પડે.’ કશું બોલ્યા વિના ભૂરો કિટલીની પાટલીએ ગોઠવાયો. સ્કૂ

લની પાટલી કરતાં વધારે દિવસ એ કિટલીની પાટલીએ બેસીને ‘ભણ્યો’ હતો. કરસન આ કિટલી સ્કૂલનો પ્રિન્સિપાલ અને રોજ આવતા-જતા ઘરાકો ટીચર. દરેક પાસેથી ભૂરાએ ના શીખવાનું અને શીખવાનું શીખ્યો હતો. પાટલીએ ગોઠવાયેલા ભૂરાને જોઈને કરસનને થયું કે હવે આ ઉધાર ચા માગશે. પણ એવું બન્યું નહીં. ભૂરાએ પેન્ટના પાછલા ખિસ્સામાં ખોસેલું ‘રેડ બુલ’નું ટીન કાઢ્યું. જોકે, ઢાંકણું ખોલીને ‘રેડ બુલ’ પીતા ફાવ્યું નહીં એટલે એણે કરસનના છોકરા પાસેથી રકાબી માગી. રકાબીમાં ‘રેડ બુલ’ રેડીને એણે પહેલો સબડકો માર્યો.

આ સીન ચાલી રહ્યો હતો ત્યારે કરસન વિચારતો હતો કે કાયમ ઉધારમાં ચા ઠપકારી જતા ભૂરા પાસે રેડ બુલના પૈસા ક્યાંથી આવ્યા હશે? જોકે કરસનને ખબર નહોતી કે કાલે રાતે પિક્ચર જોવા ગયા હતા ત્યારે શેઠના છોકરાએ ‘રેડ બુલ’ ભૂરાને આપી હતી. આમ તો ભૂરો ઘરે બેસીને પણ ‘રેડ બુલ’ પી શકતો હતો પણ રાતે જોયેલું પિચ્ચર કેવું છે એ કહીને છાકો પાડી દેવાની ચૂલ એને જંપીને બેસવા દેતી નહોતી. વાતોના તડકા કરીને ગામ ગજવી દેવા માટે કિટલીથી બેસ્ટ જગ્યા બીજી કઈ હોઈ શકે?

આવી જ કોઈક કથિત કિટલીએ ચા વેચીને એક ચાવાળો આખો દેશ ગજવી રહ્યો છે એ ભૂરો સારી રીતે જાણતો હતો. કરસનની ફરમાઈશ બાદ ભૂરાએ કહ્યું, ‘કરસનકાકા, મારી આખી લાઇફમાં મેં આવું પિચ્ચર જોયું નથી. આટલું કહીને ભૂરાએ મસાલા બ્રેક લીધો. ગજવામાંથી મસાલાની પડીકી ખોલી એમાંથી એક ચપટી મોઢામાં પધરાવી. ભૂરો આખા એરિયાનો એકમાત્ર અધિકૃત રિવ્યૂઅર છે. માત્ર ફિલમ જ નહીં. અનાજ, પાણી, વાસણ, કપડાં, પાઉં-ભાજી, દાબેલી, નવા ભાડુઆત, નવી સ્કિમથી લઈને નવા આઇસક્રીમ સુધી બધી જ બાબતો વિશે એની પાસે અભિપ્રાય રહેતો. અને એરિયાની પ્રજા પણ એને પૂછ્યા વિના ફિલમથી લઈને શેરબજારમાં રોકાણ કરતી નહીં.

આજે વારો ‘પુષ્પા‘નો હતો. આખા શહેરમાં જ્યાં જુઓ ત્યાં લોકો પુષ્પાની જ વાતો કરતા. પહેલાના વખતમાં વહેલી સવારે પ્રભાત ફેરીઓ નીકળતી. હવે લોકો સવાર સવારમાં પુષ્પા જોવા ટિકિટની લાઇનમાં ઊભા રહે છે. (એને તમે પુષ્પાફેરી કહી શકો) આમ તો ટિકિટના પૈસા ભૂરાને પરવડે એમ નહોતા પણ શેઠના છોકરા પાસે એક વધારાની ટિકિટ હતી એટલે એને ચાન્સ મળ્યો હતો. ચા રસિયા ઘરાકની ગેરહાજરીમાં કરસનને નાછૂટકે ભૂરામાં રસ લેવો પડી રહ્યો હતો.

પૈસાની પેટી પાટલી નીચે સરકાવીને એણે ભૂરાને પૂછ્યું, ‘પિચ્ચરની સ્ટોરી શું છે?’ ભૂરાએ કહ્યું, પેલ્લા સીનમાં પુષ્પા ઊંધો લટકે છે અને છેલ્લા સીનમાં આડો ફાટે છે. વચ્ચેના આખા પિક્ચરમાં એ પોલીસ સ્ટેશનથી લઈને સીએમની ઓફિસ સુધી બધી જગ્યાએ ફૂલ દાદાગીરી કરી આવે છે. ‘પણ સ્ટોરી શું છે?’ કરસને ફરી પૂછ્યું. ભૂરાએ આગળ વધાર્યું, ‘એક સીનમાં નદીમાં ટ્રકો તો બીજા સીનમાં દરિયામાં બળદગાડાં દોડાવે છે. અને બીજા એક સીનમાં મસ્ત ડાન્સ કરે છે.’ ‘પણ અલા સ્ટોરી શું હતી?’ કરસને કંટાળીને વધુ એકવાર પૂછ્યું. ભૂરાએ પણ કંટાળીને કહ્યું, ‘શું કરસનકાકા તમે પણ! ફિલમમાં જોરદાર ફાઇટિંગ છે, મસ્ત સોંગ છે, થોડી કોમેડી છે, ઇમોશન ડ્રામા છે. પછી સ્ટોરી ના હોય તો ચાલે યાર. તમે પણ જોઈ આવો આજે રાતે જ.’ કરસને નિસાસો નાખતા કહ્યું. રહેવા દે હવે. વાર્તા ના હોય તો જોવાનો શું મતલબ. એના કરતાં હું સરકસ જોઈ પાડીશ.

સાભાર સ્વીકાર: ‘દિવ્ય ભાસ્કર’ની પૂર્તિ  ‘રસરંગ’માં લેખકની કોલમ ‘મજાતંત્ર ’ માં પ્રકાશિત લેખ