તરછોડાયેલીને કોણે તેડી ને કોણે ચાંપી હૈયે ?

લ્યો, આ ચીંધી આંગળી

રજનીકુમાર પંડ્યા

(અમેરિકાના બોસ્ટનમાં વસતાં અને ગુજરાત સમાચારએક વખતના આધારસ્થંભ એવા વરિષ્ઠ  પત્રકાર સ્વ. શશીકાંત નાણાવટીનાં સાહિત્યરસિક પુત્રી એવાં બહેન રાજુલ કૌશીક[1] ( Mo.001 508 581 0342 અને E Mail- rajul54@yahoo.com ) નેટ પર ‘નિત્યનીશી’ નામનો એક અતિ રસપ્રદ એવો સાહિત્યક બ્લૉગ ચલાવી રહ્યાં છે. તેની અંતર્ગત વિવિધ લેખકો પાસેથી રોજનીશીનાં એકાદ બે પાનાં જેવાં લખાણો મેળવીને મૂકાય છે. તેમાં કંઇક આપવાનું નિમંત્રણ મને હતું. તે વિભાગમાં થોડા દિવસ અગાઉ લંડનનાં નયનાબહેન પટેલનું વડોદરાથી 35 કિલોમીટર દૂર વાઘોડીયાથી આઠ જ કિલોમીટર દૂર ગામ ગોરજને ગોંદરે આવેલા મુનિ સેવા આશ્રમ વિષેનું લખાણ વાંચ્યું ત્યારે સ્વ.કુ.અનુબહેન ઠક્કરે ૧૯૮૦ ની આસપાસ  સ્થાપેલી અને આજે તો વધીને વડ જેવી બની ગયેલી એ સંસ્થા વિષેના અનેક સંસ્મરણો મારાં મનમાં ઉભરી આવ્યાં.તે માટે લખાયેલો મારા પોતાના અનુભવનો લેખ જરા વિસ્તૃત સ્વરૂપે અહીં આપી રહ્યો છું. – લેખક )

અનુબહેન ઠક્કર મૂળ અંજારનાં, પણ એમના પિતા ગોવિંદજીભાઇ સાણંદ આવીને વસેલા. પણ અપરિણિત રહેવા માગતાં અનુબહેનનો પરિચય મને હાઇકોર્ટ જસ્ટીસ (હવે સ્વર્ગસ્થ) કે.જી.શાહે કરાવ્યો હતો. (જે આગળ જતાં ગોધરા તપાસ પંચના એક જજ તરીકે પણ નિયુક્ત થયા હતા). એ મારા બહુ સારા વાચક હતા અને વડોદરા રહેતા પોતાના કાકા બિહારીભાઇ ચોકસીના માધ્યમથી અનુબહેનના પરિચયમાં આવ્યા હતા. બિહારીભાઇ અવારનવાર અનુબહેનને એમની સેવાકીય પ્રવૃત્તિઓ માટે નાણાં દાન યા લોનરૂપે આપતા રહેતા હતા. જસ્ટીસ કે.જી.શાહે જ મને ત્યાં જાતે લઇ જઇને મારો પરિચય અનુબહેન પાસે કરાવ્યો હતો. અનુબહેન એ વિસ્તારના આર્થિક રીતે અતિ પછાત લોકો, ગરીબો-અનાથ બાળકો-મંદબુદ્ધિની બહેનોની ઉત્તરોત્તર પોતાનું ગજું વધારતા રહીને અનેક પ્રકારે સેવા કરતાં રહેતાં હતાં. મારો પરિચય થયો ત્યારે એમની સંસ્થાની સ્થાપનાને સાત-આઠ વર્ષ જ થયાં હતાં.

હું બૅન્ક મેનેજર હતો અને ‘સંદેશ’માં મારી બહુ પ્રખ્યાત થયેલી કટાર ‘ઝબકાર’ દર રવિવારે પૂર્તીમાં પહેલા પાને જ પ્રગટ થતી હતી. એ દિવસોમાં એક દિવસ (૧૯૮૬ના નવેમ્બરની ૨૪ મી તારીખે કે એ પછી ડીસેમ્બરની પાંચમી)  સવારે હું ‘સંદેશ’ વાંચતો હતો ત્યાં સહસા જ મારું ધ્યાન એક સાવ ઓછી જગ્યામાં છપાયેલા સમાચાર ભણી ગયું. એક નવજાત બાળકીની ઝાંખી તસ્વીર એમાં હતી અને ઉપર શિર્ષક હતું : ‘ત્યજાયેલી તને કોણ તેડે?’ ને તસ્વીરની નીચે શબ્દો હતા: ‘હેત કરીને કોણ તને હૈયે ચાંપે?’  (છાપાંનું તારીખ સાથેનું ક્લિપિંગ આ સાથે સંલગ્ન છે)

આ વાંચીને ઘડીભર તો હું શૂન્યમનસ્ક થઇ ગયો. ઘણા બધા વિચારોમાંથી સૌથી ઉપર એક વિચાર તરી આવ્યો કે આપણાથી કંઇ થઇ શકે આ બાળકી માટે ? પછી એને પછવાડે બીજો વિચાર પણ ધસી આવ્યો:‘શું થઇ શકે?કોણ કરે? આ અભાગી બાળકી માટે કોઇ કંઇ કરે તો શા માટે કરે?’ એના જવાબમાં અનેક શક્યતાઓનું પૂર દિમાગમાં ધસી આવ્યું. એમાં કેટલીક નકારાત્મક શક્યતાઓ હતી, તો કેટલીક અર્ધહકારાત્મક. ઘણી બધી વાર સુધી આવી શક્યતાઓની આ ધક્કામુક્કી ચાલી, પણ એક ક્ષણ એવી પણ આવી કે જે ક્ષણે આ બધી શક્યતાઓને  એક તરફ હડસેલીને એક નામ મારી સ્મૃતિમાં તરવરી આવ્યું …અનુબહેન ઠક્કર! હા, એ કોઇ અનાથાશ્રમ તો નહોતાં ચલાવતાં, પણ (આ ઘટના બની તે અગાઉના સાત આઠ વર્ષ પહેલાં) સ્થાપેલા પોતાના આશ્રમમાં આવા થોડાં ગરીબ બાળકોની સંભાળ લેતાં હતાં ખરાં.

મને વિચાર આવ્યો કે આ મામલે એમને ન કહી શકાય ?

મનમાં હકાર પ્રગટતાંની સાથે જ મેં એમને ફોન જોડ્યો. એ હંમશાની જેમ પ્રસન્ન મિજાજમાં હતાં પણ મારી આ દરખાસ્ત એમને જલ્દી ગળે ના ઉતરી. ‘એમાં હિંમતનગરની સિવીલ હૉસ્પિટલમાં જઇને એ બાળકીનો કબજો મેળવવાનો હશે, ભાઇ!’ એમણે કહ્યું: ‘અને એ પહેલાં પોલિસ રેકોર્ડમાં ક્લિયર કરાવવું પડે ને છેવટ એમાં કોર્ટની મંજુરી પણ મેળવવી પડે.’ એમણે કહ્યું; ‘અને એમાં લાંબી ઓળખાણ જોઇએ. એમાં મારી કારી ન ફાવે,એક સ્ત્રીનું સાંભળેય કોણ?’

‘આપણે બાળકીના મોં સામે જોવું, અનુબહેન,” મેં કહ્યું.‘એક વાર તમે જાઓ તો ખરાં.’ પછી થોડો વિચાર કરીને કહ્યું: ‘થોડા દિવસ પહેલાં મેં ‘સંદેશ’માં તમારા ઉપર લેખ લખ્યો હતો. ઓળખાણમાં કદાચ એ પણ તમને કામમાં આવે.’

‘તમે સાથે આવશો?’

‘મારે કાલે એક જરૂરી મિટિંગ છે.’ મેં કહ્યું: ‘પણ તરુ સાથે આવશે, તમે જાઓ તો ખરાં!’

ફોનમાં એમનો ઢીલો પ્રતિભાવ જોયો. થયું કે એ ભલે ચોખ્ખી ના નથી પાડતાં, પણ આવશે તો નહીં જ.

પણ બીજે દિવસે સવારે સાત વાગ્યામાં સંસ્થાની વાન લઇને એ આવી ગયાં. એમણે ‘હા’ તો પાડી, પણ હજુ એમના પગ પાછાં પડતા હતા. પણ મેં હિમત બંધાવી. ‘ભલે, એને ન સોંપે તો કંઇ નહીં, પણ તમને રોકી તો નહીં રાખેને ?’  મેં કહ્યું : ‘એક વાર જાઓ તો ખરાં !”

છેવટ મન મનાવીને એ નીકળ્યાં. હું તો જઇ શકું એમ નહોતો. મારાં પત્ની તરુ એમની સાથે ગયાં. એ લોકોના ગયા પછી મારા મનમાં પણ ખરેખર હાલકડોલક શરુ થયું. સાચી વાત હતી અનુબહેનની. સરકારી જટાજાળ એવી ગૂંચ ભરેલી હોય છે કે ભાગ્યે જ ગયા ભેગું કામ પાર પડે! જોખમ કે જવાબદારીમાંથી પોતાને સત્તા હોય તો સરકારી હાકેમો એ પણ જાત બચાવી બચાવીને વાપરતા હોય છે.

એ લોકો ગયાં પછી એ આખો દિવસ હું બૅન્કના કામમાં રહ્યો, પણ જીવ સતત વિચારમાં રહ્યો. એ દિવસોમાં મોબાઇલ તો હતો નહીં કે પળેપળની ખબરથી વાકેફ રહી શકાય. એટલે ધારણાઓના તૂટતા-બંધાતા તાંતણાઓ વચ્ચે ફંગોળાતો રહ્યો.

દિવસ તો એમ જ વીતી ગયો. પણ મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે મોડી સાંજે મારા ફ્લેટની ડોરબેલ રણકી. હું ચમકીને ઉભો થઇ ગયો. જોયું તો એ બારણે ઉભાં હતાં! હા, એ લોકોએ ગાભામાં વિંટાળેલી પણ જીવતા ગાભા જેવી બાળકીને લઇને અમારા ફ્લેટને ઉંબરે પગ દીધો હતો. કારણ કે બધુ સમુંસૂતરું પાર ઉતર્યું હતું. કંઇક અનુબહેનની પોતાની આભા અને કંઇક થોડા દિવસ અગાઉ મેં લખેલા લેખનો પ્રભાવ! હિંમતનગરમાં સિવિલ હૉસ્પિટલ, પોલિસ અને સિવિલ કોર્ટ એ ત્રણે તબક્કે અનુબહેનને કોઇ આપદા પડી નહોતી. વકીલે તો ફી વગર અરજી લખી આપી હતી. કોર્ટે પણ અગ્રિમતામાં મામલો બોર્ડ પર લઇ લીધો. પોલિસમાં તો પંદર મિનીટ જ થઇ. કંઇક એટલી જ મિનીટોમાં એના માટે હિંમતનગરની બજારમાંથી નાનકડું ‘શોપિંગ’ થઇ ગયું હતું અને પાંચ વાગે એમની વાને અમદાવાદનો રસ્તો પકડી લીધો હતો.

મેં બાળકીને જોઇ તો એ સતત રડતી હતી. સતત થપથપાવવા છતાં એ છાની રહેતી નહોતી, અનેએકદમ અપોષિત, દુબળી, એક હથેળીમાં પણ ઉંચકી શકાય તેવી, શ્યામ અને જીવવા માટે તરફડીયાં મારતી હોય તેવી હતી. આંખો પણ માંડ ખોલતી હતી. એને માટે ઘોડીયાની તલાશ થઇ. અમારી દીકરી તર્જની તો એ વખતે ઘોડીયું છોડી ચુકી હતી એટલે અમારા ઘરમાં તો નહોતું. પણ સામેના ફ્લેટમાં રહેતા માણેકલાલ સોનીને ઘેર તો હતું. મંગાવી લીધું. એવી જ રીતે નજીકમાંથી જ ડૉ. મહેશ જાંબુડીને પણ બોલાવી લેવામાં આવ્યા. એમણે બાળકીને થોડી સારવાર આપી અને પછી થોડી ઘેનની દવા આપીને સુવાડી દીધી.

એ રાતે મોડે સુધી જાગીને અમે બધાએ ખૂબ ખૂબ વાતો કરી. સવારે અનુબહેને જવાની તૈયારી કરી. પણ એ પહેલાં એ ભીની નજર લઇને મારી પાસે આવ્યાં. મને કહે : ‘બન્ને હાથ ધરો જોઉં !’

હું જાણતો નહોતો કે એમને શું કરવું હતું. પણ એમની આંખો કંઇક બોલતી હતી. મેં બે હાથ લંબાવ્યા. એમણે બાળકીને મારા હાથમાં મૂકી. કહ્યું : ‘રજનીભાઇ, તમે ચીંધ્યું, તમે જ મને ધકેલી, પણ હવે એક છેલ્લું કામ કરો.’

હજુ શું કામ બાકી હશે ! આટલું સરસ કામ તો થઇ ચુક્યું હતું !

‘હવે આનું નામ તમે જ પાડો!’ એમણે બોલતી આંખે કહ્યું: ‘તમે છાપું વાંચીને મને ફોન કર્યો. અને આ કામ ચીંધ્યું, પણ મારી તો હિંમત ચાલતી નહોતી. પણ તમે એ આપી અને મને હિંમતનગર ધકેલી. સાથે તરુબહેનને પણ મોકલ્યાં. એટલે હવે આ કામમાં તમારી કંઇક નિશાની રહેવી જોઇએ. બસ, એનું નામ પણ હવે તમે જ પાડો.’

મારા માટે આ એકદમ અણધાર્યું હતું. એક લેખક તરીકે મને જાણતાં લોકો મારી પાસે પોતાનાં બાળકોનાં નામનાં સૂચનો લેવાં મારી પાસે અવારનવાર આવતાં હતાં. પણ આ સંજોગ! અને મેં નામો વિચારવા માંડ્યા. અનેક નામો મનમાં ઊમટી આવ્યાં. કોઇ દૈવી, કોઇ માનવીય, કોઇ દેશી, કોઇ પરદેશી… અનેક અનેક.. પણ એના જુમલામાંથી આનું ક્યું પાડી શકાય ? કયું એના જોખમાયેલા અસ્તિત્વ અને હવે એને મળેલા અભયના વરદાનને સાર્થક ઠેરવે ? અચાનક વીજળીના એક ઝબકારાની જેમ મારા મનમાં નામ ઝબકી ગયું. ‘અભયા’! હા, ‘અભયા’ બિલકુલ પરફેક્ટ! હવે એને અભયવચન મળી ગયું હતું. એના કાંટાળા દિવસો પૂરા થયા હતા. હવે એને કોઇનો પણ ભય બહોતો. એને ‘મા’ મળી ગઇ હતી. અને માનો ખોળો એટલે અભયનું જ બીજું ખોળીયું !

એ રીતે મારી જીભે એનું ‘અભયા’ નામકરણ કર્યું. તરત જ સૌના મોં મીઠાં કરાવવામાં આવ્યાં અને એ રીતે અભયાની પાછોતરી બર્થ ડે ઉજવવામાં આવી.

અને પછી અનુબહેન અભયાને ગોદમાં સુવડાવી, ઢબૂરીને પોતાની વાનમાં મુનિ સેવા આશ્રમને પંથે પરહર્યાં. એ તારીખ તે ૮-૧૨-૧૯૮૬ (જુઓ પત્ર)

**** **** ****

મુનિ સેવા આશ્રમમાં તો અનુબહેનને અભયા અતિ વહાલી થઇ પડી. એને બધું જ મળવા માંડ્યું. દૂધ,દવાઓ, ટોનિક્સ, હુંફ, પ્રેમ….થોડા જ દિવસમાં એના દુર્બળ દેહમાં લોહી પણ ભરાવા માંડ્યું અને બીજાં નોર્મલ બાળકો જેવી જ તંદુરસ્ત બની ગઇ. મારા પરના પત્રોમાં અનુબહેન ‘અભયા’નો ઉલ્લેખ તો અવશ્ય કરતાં જ. (એમાંનો એક પત્ર અને તસ્વીરો આ સાથે પ્રસ્તુત છે.)

અમે જ્યારે જ્યારે આશ્રમમાં જતાં ત્યારે મોટી થતી જતી અભયા સાથે સારો સમય વિતાવતાં અને એનો વિકાસ જોઇને રાજી થતાં.

એ પછી શું થયું એની પણ એક નાટકીય કહાણી છે.  બાજુના દોલાપુરા ગામના એક ગ્રામ્ય પરિવારમાં દસ-બાર વર્ષની એક કન્યાનું સર્પદંશથી અકાળે મરણ થયું. અવસાનનો આઘાત તો સૌને લાગ્યો જ હોય, પણ એની સાથે જ મોટા થયેલા અને રમતા એનાથી માત્ર સવા વરસ મોટાભાઇને એનો ભારે અહાંગળો લાગવા માંડ્યો અને એ હિજરાવા માંડ્યો. એ સૂનમૂન રહેવા માંડ્યો. એ વખતે આશ્રમમાં અવારનવાર આવરોજાવરો રાખતા એમણે અભયાને આશ્રમના ચોગાનમાં અનેક વાર રમતી જોઇ હતી. એ પરિવારને આ અભયા યાદ આવી. એ લોકો આવીને અનુબહેનને મળ્યાં અને અભયાને પોતાની દીકરી બનાવવાની વાત મૂકી.

એ અતિ રાજી થયાં. અભયાને હવે માત્ર આશરાને બદલે પરિવાર મળી રહ્યો હતો. અલબત્ત, એ માટે કાયદેસરનો બધો વિધી પૂરો કરવો જરૂરી હોય. એ બધો આટોપીને એક સવારે એ લોકો શણગારેલું ગાડું જોડીને આશ્રમમાં આવ્યાં અને હવે તો કિશોરી બની ગયેલી અભયાને નજીક બોલાવી. પરિવારની સ્ત્રીએ એના કપાળે ચાંદલો કર્યો. બથ ભરીને વહાલ કર્યું. શણગારેલા ગાડામાં બેસારી અને રણકતે ઘુઘરે વિદાય થયાં.

કુમારી અનુબહેન એ પળે પોતાની દીકરી વળાવી હોય એમ ધ્ર્રસકે ને ધ્રૂસકે રડ્યાં.

પણ સામે ઘેર ભાઇને વિદાય થઇ ચુકેલી બહેન પાછી મળી, માબાપને દીકરી મળી અને અભયાને પરિવાર.

**** **** ****

આ વાતને પાંત્રીસ વર્ષ થયાં. ક્યારેક ક્યારેક એવું મન થઇ આવે છે કે એક વાર દોલાપુરા જઇને અભયાની તપાસ તો કરીએ ! પણ એવો જોગ ક્યારે ખાશે, કોને ખબર ?

(મુનિ સેવા આશ્રમની એક મુલાકાત દરમિયાન અનુબહેન સાથે લેખક)

આ પરિચય પછી મારી કલમ દ્વારા એમના એવા સેવાકાર્યમાં એમની શરૂઆતથી જ સહભાગી બનવાનો યોગ થયેલો. વર્ષો વીતતાં અનુબહેને મને મારી સેવાઓની સામે મારી કોઇ અપેક્ષા ન હોવા છતાં આશ્રમના પરિસરમાં જ એક સરસ મજાનું ક્વાર્ટર તેમણે મને એક ઠરાવ કરીને આપેલું, જેનું નામકરણ પણ મેં મારી પુત્રી ચિ.તર્જનીના નામ પરથી કર્યું. એ પછી વર્ષો વીતી ગયાં. આજથી બે મહિના પહેલાં જીભના કેન્સરથી પીડાતાં મારાં એક પરિવારિક મિત્ર એવાં રીટાબહેન કામદારને ત્યાં દાખલ કરવાના સંદર્ભે મારે વર્ષો પછી ત્યાં જવાનું થયું ત્યારે બસ, એમ જ બે ઘટનાઓ પણ યાદ આવી ગઇ. એમાંની એકની જ વાત આજે ડાયરીમાં લખવાનું મન થયું. બીજી પણ એવી જ છે  પણ એ વળી ક્યારેક…

નોંધ:

એ પછી પોતાના મરણપર્યંત અનન્ય સેવા કરી અને છેલ્લે આશ્રમના પરિસરમાં સ્થાપેલી અને આજે તો આખા એશિયા ખંડમાં પ્રખ્યાત કૈલાસ કેન્સર હૉસ્પિટલની સ્થાપનાના કાળમાં જ અનુબહેને પોતે પણ એક વ્યાધિગ્રસ્ત થઇને તા.તા. ૧૮-૧૨-૨૦૦૧ ના દિવસે 57 વર્ષની વયે વિદાય લીધી. (એમનો જન્મ ૬-૯-૧૯૪૪) આજે તો એ લીલોછમ મુનિ સેવા આશ્રમ કબીરવડની જેમ વિકસીને એક મોટી કોર્પોરેટ સંસ્થા જેવો બની ગયો છે. અનુબહેનનાં જૂનાં કાર્યસાથી એવા ડૉ.વિક્રમ પી પટેલ કાબેલીયતથી એનો પૂરો વહીવટ સંભાળે છે. (ફોન-લેંડ લાઇન – +91 2668 268010,268043, 268004 // Email. munisevaashram@yahoo.com  AND munisevaashram@yahoo.co.in // Web:  Muni Seva Ashram // Address-Muni Seva Ashram,GORAJ-391 760 ( Via Vaghodia – Vadoadara) (GUJARAT)


લેખકસંપર્ક
રજનીકુમાર પંડ્યા.,
બી-૩/જી એફ-૧૧, આકાંક્ષા ફ્લેટ્સ, જયમાલા ચોક,મણિનગર-ઇસનપુર રૉડ,અમદાવાદ-૩૮૦૦૫૦
મો. +91 95580 62711 ( વ્હૉટ્સએપ) / લેન્ડલાઇન- +91 79-25323711/ ઇ મેલ: rajnikumarp@gmail.com


[1] સંપાદકીય નોંધ – રાજુલબહેન કૌશીક વેબ ગુર્જરીના ગદ્ય સાહિત્ય વિભાગનાં સંપાદક છે.

Author: Web Gurjari

9 thoughts on “તરછોડાયેલીને કોણે તેડી ને કોણે ચાંપી હૈયે ?

  1. માનવ સેવા એ જ પ્રભુસેવા ની ભાવનાથી પ્રાઇવેટ મુની આશ્રમ ની સ્થાપના કરીને માનવસેવાના ભેખધારી અનુબ્હેન ઠક્કર જેના નારીરત્નોથી સમાજ સમ્રુદ્ધ બને છે. આપશ્રીના આંગળી ચિંધતા લેખો પણ આવા ઉમદા કાર્યો માટે પ્રેરણા આપે છે .

    1. કમનસીબે એ પ્રેરણામુરતી અનુબેન ને ગોરજ આશ્રમ મા ભૂલાવી દેવા મા આવ્યા છે , એમને ક્યાંય ફોટો નથી કે ક્યાંય નામ પણ નથી . અમે એમને શરુઆત ના સમય મા મળ્યા હતા તેમના નિખાલસ પ્રેમાળ સ્વભાવ નો પરિચય પણ હતો
      પણ 2/3 વરસ પહેલા ગોરજ આશ્રમ ગયા ત્યારે તેમનું નામ પણ ન જોતા આઘાત લાગ્યો ,બધો જ જશ નવા માલિક લઇ લેતા હોય એમ લાગ્યું

  2. નિર્બળ, બેસહારા અને તરછોડાયેલાં કેટલાંયે બાળકોને અને યુવાનોને થાળે પાડવાથી લઈને વૃદ્ધજનોને એમની અંતિમ યાત્રા સુધીની મદદ કરતા આવ્યા જ છો. કેટકેટલાં પુણ્યોથી થેલીઓની થેલીઓ ભરાઈ ગઈ હશે!

  3. અસહાય ત્યજાયેલા ની જિંદગી બનાવી દેનાર ને કોટી કોટી વંદન

  4. આપને અને સ્વ:અનુબહેન ને કોટી કોટી વંદન સાથે અભયા જેવી દીકરીઓ ને જન્મ આપનાર જનેતા ને બદલે અનુબહેન જેવી મા મળી ને એમનો જન્મારો સુધારી ગયો. સાહિત્ય ની સાથે આવા લોકસેવાના કાર્યો માટે પ્રભુ આપને દીર્ઘાયુષ આપે એવી પ્રાર્થના સાથે સલામ સાહેબ

  5. પૂ સ્વ અનુબેન્ સાથેના થોડા સંસ્મરણો છે , ક્યારેક શેર કરીશ. 1983 માં અનુબેને મોકલેલ એક ભાઈ સયાજી હોસ્પિટલ ની ઓપીડી માં આવ્યા, ત્યારે હું અને વિક્રમભાઈ તાજા ડોકટર થયેલ, ઇન્ટરનશીપ કરતા હતા. એમની પાસે દર રવિવારે મુનિ આશ્રમ આવી ને સેવા આપવાની ઓફર હતી. સાથે પોંક પાર્ટીનું આમંત્રણ અને sponsered transportation ની પણ ઓફર, સ્વીકારી ને ગયા , ખૂબ પ્રેમથી અનુબેને આવકાર્યા , પિકનિક ના ધોરણે મઝા કરી, સંકલ્પ લીધો કે દર રવિવારે આવશું. ક્રમ શરૂ થયો. અવિરત. 1 વર્ષ પછી અનુ સ્નાતક (PG) ના કોર્સ માં જોઇન્ થવાનું ડૉ વિક્રમભાઈ એ માંડી વાળ્યું, તે દિવસ અને આજની ઘડી. વચ્ચે ઘણી વાતો છે, ફરી ક્યારેક. મે જૂનાગઢ છોડ્યું એ જાણી ને વિક્રમભાઈ એ ફોન કર્યો કે અહી આવી જા, 1 જુલાઈ 2013 માં મુનિ આશ્રમ ફિજીશિયન તરીકે join કર્યું, તે દિવસ અને આજની ઘડી, વચ્ચે ઘણી વાતો છે, ફરી ક્યારેક ….

  6. મુરબ્બી શ્રી રજનીકાકાના સૌજન્ય માટે હૃદયપૂર્વક આભાર.

    કેટલાય વર્ષો પસાર થઈ ગયા પછી પણ આજે પપ્પાજીને આટલા સ્નેહપૂર્વક યાદ કરે છે એ વાતથી સાચે જ ખૂબ આનંદ થાય છે.

    ‘નિત્યનીશી’ માં અમારું આમંત્રણ સ્વીકાર્યું એનો સાનંદ આભાર.

    તરછોડાયેલી અભયાને ‘ઝબકાર’ની કટારથી જીવનદાન મળ્યું , એ આખી ઘટનાય જાણે ઈશ્વરના આશીર્વાદ સમી લાગી .
    બાકી કટારની કમાલની તો શી વાત !
    એક કટારથી કોઈને મારી શકાય અને એક કટારથી કોઈને તારીય શકાય .
    અનુબહેન જેવા સેવાભાવી વ્યક્તિ અને એમના ઉમદા કાર્યોની આ કૉલમ થકી ઓળખ થઈ.

Leave a Reply

Your email address will not be published.