સૂરદાસનાં વ્રજ ભાષાનાં પદોનો આસ્વાદ : २) कीर्तन:- बाल-विनोद भावती लीला

પૂર્વી મોદી મલકાણ

राग:- सारंग

बाल-विनोद भावती लीला, अति पुनीत मुनि भाषी।
सावधान व्है सुनौ परिच्छित, सकल देव मुनि साखी ।।

कालिंदी कै कूल बसत इक मधुपुरी नगर रसाला ।
कालनेमि खल उग्रसेन कूल उपज्यौ कंस भुवाला ।।

आदिब्रह्म जननी सुर-देवी, नाम देवकी बाला ।
दई बिबाही कंस बसुदेवहिं, दुख-भंजन सुख-माला ।।

हय गय रतन हेम पाटंबर, आनंद मंगल-चारा ।
समदत भई अनाहत बानी, कंस कान झनकारा ।।

याकी कोखि औतरै जो सुत, करै प्राण पतिहारा ।
रथ तैं उतरि, केस गहि राजा, कियौ खड्ग पटतारा ।।

तब वसुदेव दीन व्है भाष्यौ, पुरुष न तिय-बध करई ।
मोकौं भई अनाहत बानी, तातैं सोच न टरई ।

आगै बृच्छ फरै जो विष-फल, बृच्छ बिना किन सरई ।।
याहि मारि, तोहिं और बिबाहौं, अग्र सोच क्यों मरई ।

यह सुनि सकल देव-मुनि भाष्यौ, राय न ऐसी किजै ।।
तुम्हरे मान्य बसुदेव-देवकी, जीव दान इहिं दिजै ।

किन्यौ जग्य होत है निष्फल, कह्यौ हमारौ कीजै ।।
याकै गर्भ अवतरैं जे सुत, सावधान व्है लीजै ।

पहिलै पुत्र देवकी जायौ, लै बसुदेव दिखायौ ।।
बालक देखि कंस हंसि दीन्यौ, सब अपराध छमायौ ।

कंस कहा लरिकाई कीनी, कही नारद समुझायौ ।।
जाकौ भरम करत हौं राजा, मति पहिलै सो आयौ ।

यह सुनि कंस पुत्र फिरी मांग्यौ, इहिं बिधि सबन संहारौ ।।
तब देवकी भई अति ब्याकुल, कैसैं प्रान प्रहारौं ।

कंस बंस कौ नास करत है, कहं लौं जीव उबारौं ।।
यह बिपदा कब मेटहिं श्रीपति अरु हौं काहिं पुकारौं ।

धेनु-रूप धरि पुहुमि पुकारी, सिव-बिरंचि कै द्वारा ।
सब मिलि गए जहां पुरुषोत्तम, जिंहिं गति अगम अपारा ।।

छीर- समुद्र-मध्य तैँ यौँ हरि, दीरघ बचन उचारा ।
उधरौँ धरनि,असुर-कुल मारौँ, धरि नर-तन-अवतारा ।।

सुर, नर, नाग तथा पसु-पच्छी, सब कौँ आयसु दीन्हौ ।
गोकुल जनम लेहु संग मेरे, जो चाहत सुख कीन्हौं ।।

जेहिं माया बिरंचि-सिव मोहे, वहै बानि करि चीन्हौ ।
देवकी गर्भ अकर्षि रोहिनी, आप बास करि लीन्हौ ।।

हरि कैं गर्भ-बास जननी कौ बदन उजारौ लाग्यौ ।
मानहुँ सरद-चंद्रमा प्रग्ट्यौ, सोच-तिमिर तन भाग्यौ ।।

तिहिं छन कंस आनि भयौ ठाढौ, देखि महात्तम जाग्यौ ।
अब की बार आपु आयौ है अरी, अपुनपौ त्याग्यौ ।

दिन दस गए देवकी अपनौ बदन बिलौकन लागी ।।
कंस-काल जिय जानि गर्भ मैं, अति आनंद सभागी ।

मुनि नर-देव बंदना आए, सोवत तैँ, उठि जागी ।।
अबिनासी कौं आगम जान्यौं, सकल देव अनुरागी ।

कछु दिन गए गर्भ कौ आलस, उर-देवकी जनायौ ।।
कासौं कहौं सखी कोउ नाहिंन, चाहति गर्भ दुरायौ ।

बुध रोहिनी-अष्टमी-संगम, बसुदेव निकट बुलायौ ।।
सकल लोकनायक, सुखदायक, अजन जनम धरि आयौ ।

माथैं मुकुट, सुभग पीतांबर, उर सोभित भृगु-रेखा ।
शंख-चक्र-गदा-पद्म बिराजत, अति प्रताप सिसु-भेषा ।।

जननी निरखी भई तन ब्याकुल, यह न चरित कहुँ देखा ।
बैठी सकुचि, निकट पति बोल्यौ, दुहुँनि पुत्र -मुख पेखा ।।

सुनि देवकी ! इक आन जन्म की, तोकौं कथा सुनाऊँ ।
तैँ मांग्यौ, हौँ दियौं कृपा करि, तुम सौ बालक पाऊं ।।

सिव -सनकादि आदि ब्रह्मादिक ज्ञान ध्यान नहिं आऊँ ।
भक्तबछल बानौ है मेरौ, बिरुदहिं कहा लजाऊँ ।।

यह कहि मया मोह अरुझाए, सिसु व्है रोवन लागै ।
अहो बसुदेव, जाहु लै बसुदेव गोकुल, तुम हौ परम सभागे ।।

घन-दामिनी धरती लौं कौँधैँ, जमुना-जल सौँ पागे ।
आगें जाउं जमुन जल गहिरौ, पाछै सिंह जु लागै ।।

लै बसुदेव धंसे दह सुधे, सकल देव अनुरागे ।
जानु, ञंघ, कटि, ग्रीव, नासिका, तब लियौ स्याम उछाँगे ।।

चरन पसारि पसरि कालिंदी, तरवा तीर तियागे ।
सेष सहस्त्र फन ऊपर छायौ, लै गोकुल कौं भागे ।।

पहुँचे जाइ महर-मंदिर मैं, मनहिं न संका कीनी ।
देखि परी योगमाया, बसुदेव गोद करि लीनी ।

लै बसुदेव मधुपुरी पहुँचे, प्रगट सकल पुर कीनी ।।
देवकी-गर्भ भई है कन्या, राइ न बात पतीनी ।

पटकत सिला गई, आकासहिं दोउ भुज चरन लगाई ।।
गगन गई, बोली सुरदेवी, कंस मृत्यु नियराई ।

जैसे मीन जाल मैं क्रीड़त, गनै न आपु लखाई ।।
तैसैहि कंस, काल उपज्यौ है, ब्रज मैं जादवराइ ।

यह सुनि कंस देवकी आगैं, रह्यौ चरन सिर नाई ।।
मैं अपराध कियौ, सिसु मारे, लिख्यौ न मेट्यौ जाई ।

काकैं सत्रु जन्म लीन्यौ है, बुझै मतौ बुलाइ ।।
चारि पहर सुख-सेज परे निसि, नेकु नींद नहीं आई ।

जागी, महरि पुत्र मुख देखयो आनंद -तूर बजायौ ।
कंचन कलश, होम, द्विज पूजा, चन्दन भवन लिपायौ ।।

बरन बरन रंग ग्वाल बने , मिली गोपिनी मंगल गायौ।
बहु बिधी व्योम कुसुम सुर बरषत, फ़ूलनि गोकुल छायौ ।।

आनंद भरे करत कौतुहल, प्रेम-मगन भये नर नारी ।
निर्भर अभय निसान बजावत, देत महरि कौं गारी ।।

नाचत महर मुदित मन किन्हे, ग्वाल बजावत तारी ।
सूरदास प्रभु गोकुल प्रगटे, मथुरा- गर्व-प्रहारी ।।

 

અર્થ – વિશ્લેષણ:-

સૂરદાસજીનું આ કીર્તન શ્રીમદ્ ભાગવતની કથા તરફ લઈ જાય છે, જેમાં વક્તા શ્રી શુકદેવજી છે અને શ્રોતા રાજા પરિક્ષિત છે. શ્રી શુકદેવજી રાજા પરિક્ષિતને કહે છે કે – હે રાજન સાવધાન થઈને આ પ્રસંગ સાંભળો કારણ કે પવિત્ર દેવમુનિઓ અને દેવદેવીઓ આ કથાનાં સાક્ષી છે.

યમુના કિનારે મથુરા નામની એક રસમય નગરી વસેલી છે. ત્યાંનાં રાજા ઉગ્રસેનને ત્યાં દુષ્ટ અસુર કાલનેમિએ ઉગ્રસેનના પુત્ર કંસના રૂપમાં જન્મ લીધો. જે પાછળથી મથુરાનો રાજા બન્યો. તેણે સુખ આપવાવાળી અને દુઃખનું હરણ કરનારી પોતાની દેવાત્ત્મિકા સમાન (દેવી સમાન ) બહેન દેવકીનાં વિવાહ કૌટુંબિક યાદવ કુમાર વસુદેવજી સાથે કર્યા. આ સમયે બહેનોઈને કંસે હાથી, ઘોડા, રથ, રેશમી વસ્ત્ર આદીનું મન ભરીને દાન કર્યું, પછી અતિ આનંદને વશ થઈ સ્વયં દેવકીનાં રથને હાંકતા હાંકતા તે નગરમાંથી નીકળ્યો તે સમયે…અચાનક કંસનાં કાનોને ઝંકૃત કરતી આકાશવાણી થઈ. આના ગર્ભથી જે પુત્ર થશે તે તારા પ્રાણોને હરશે. આટલું સાંભળતાં જ કંસે રથમાંથી ઉતરીને દેવકીનાં વાળ પકડી લીધાં અને તલવાર ઉઠાવી. એ જ સમયે વસુદેવજીએ બહુ નમ્રતાથી કહ્યું- કોઈપણ પુરુષો સ્ત્રીઓની હત્યા નથી કરતાં એમાં યે તમારા જેવા રાજવીને માટે એ કાર્ય નામોશી ભર્યું છે. ત્યારે કંસે કહ્યું કે, આકાશવાણીએ કહ્યું છે કે આનો ગર્ભ મારો નાશ કરશે, તો પછી હું આને મારું નહીં તો શું કરું? અને જે વૃક્ષ વિષમય ફળ આપે છે તેવા વૃક્ષનો નાશ થવો જ જોઈએ. પણ તમે આટલા વિહવળ કેમ થઈ રહ્યા છો? કારણ કે તમારા હજી તો વિવાહ જ થયા છે તો તમે શાને શોક કરો છો? હે વસુદેવ હું આપના વિવાહ બીજી કન્યા સાથે કરાવી આપીશ, તમે ચિંતા ન કરો. આ સાંભળી ત્યાં રહેલાં દેવો (નગરશ્રેષ્ઠી ) અને મુનિઓએ કહ્યું કે, હે મહાભાગ કંસ વસુદેવ અને દેવકી એ તમારા સન્માન્ય છે એમાં યે દેવકી તમારી પ્રિય અને નાની બહેન છે, માટે તેને જીવનદાન આપો. ઉપરાંત થોડી ક્ષણો પૂર્વે જ તમે કન્યાદાન રૂપી યજ્ઞ કર્યો છે અને હવે જો તમે દેવકીની હત્યા કરો છો તો એ યજ્ઞ અને તેનું ફળ નિષ્ફળ થઈ જાય છે. અતઃ અમારી વાત માની લો અને આને મારવાનો વિચાર છોડી દો. તમને આના ગર્ભનો ભય હોય તો, આના ગર્ભથી જે પુત્ર થાય તેને સાવધાનીપૂર્વક તેની પાસેથી લઈ લો.

જ્યારે દેવકીને પહેલો પુત્ર થયો ત્યારે વસુદેવજી એ પુત્રને લઈને કંસ પાસે આવ્યાં અને કંસના હાથમાં મૂક્યો. તેને જોઈ કંસ હસી પડ્યો અને તે બાળક ફરી તેના પિતાનાં હાથમાં સોંપ્યો અને તેનાં બધાં અપરાધ ક્ષમા કરી દીધા. તે પુત્ર સાથે વસુદેવજી ફરી દેવકી પાસે ગયાં, તે સમયે નારદજીએ કંસને કહે કે; આ તું શું કરે છે શું તને ખ્યાલ છે? તને જેનો ભય છે તે સંતાન કદાચ આ જ રૂપમાં આવ્યો હોય તો તેની શું ખબર? અને તેને તો તે જવા દીધો.? આ સાંભળી કંસનું મન બદલાયું અને તેણે દેવકીનાં બધાં સંતાનોને લઈ લીધા અને તેનો વધ કર્યો. ત્યારે દેવકી અત્યંત વ્યાકુળ થઈ ગઈ તે વિચારવા લાગી હું મારા પ્રાણોનો ત્યાગ કામ કરી ને કરું? કંસ મારા વંશનો નાશ કરી રહ્યો છે ત્યારે કેમ કરીને મારા જીવનને બચાવું? ભગવાન શ્રીપતિનાથ મારી આ વિપત્તિ ક્યારે દૂર કરશે? હું આ વિપત્તિને દૂર કરવા કોને અવાજ આપું- કોને હું બોલાવું આમ દેવકી વલોપાત કરી રહી.

એક બાજુએ દેવકીનો વલોપાત ચાલી રહ્યો હતો તે સમયે પૃથ્વી ગાયનું રૂપ ધારણ કરીને બ્રહ્મા, શંકરના દ્વારે ગઈ અને પોકાર કર્યો. હે પ્રભુ, આ અસુરોનાં પાપનો ભાર મારાથી સહન નથી થતો. આમ પૃથ્વી બ્રહ્માદી પાસે ફરિયાદ કરી રહી હતી તે સમયે ત્યાં અન્ય દેવ દેવીઓઓ જેની ગતિ અગમ્ય અને અપાર છે તેવા પુરુષોત્તમ પ્રભુનાં નિવાસસ્થાને ગયાં. દેવોનો આર્તનાદ ભર્યો સ્વર સાંભળીને શ્રી હરિએ ક્ષીરસાગરમાંથી ઉચ્ચસ્વરે કહ્યું હું મનુષ્યરૂપમાં અવતાર ધારણ કરી અસુરકુલનો નાશ કરી પૃથ્વીની છાતી પરનો ભાર ઉતારી તેનો ઉધ્ધાર કરીશ. પરંતુ આ મહાકાર્ય માટે મારે આપ સૌની જરૂર છે અને આપ સૌ પણ મારા સાનિધ્યનું સુખ લેવા માંગતા હોય તો આપ સૌ મારી સાથે ગોકુળમાં જન્મ લો. આમ પ્રભુએ સર્વે દિવ્ય પશુ પક્ષી, નાગ, યક્ષ, મનુષ્ય અને દેવતાઓને આજ્ઞા કરી. જે પ્રભુની માયાએ શિવ, સનકાદી અને બ્રહ્માને મોહિત કર્યા છે તે પ્રભુની વાતને સ્વીકાર્ય કરીને સર્વે દિવ્ય જીવોએ ગોકુળમાં જન્મ લીધો પછી પ્રભુ આજ્ઞાથી માયાએ દેવકીજીના સાતમા ગર્ભને ખેંચીને રોહિણીજીનાં ગર્ભમાં સ્થાપી કરી દીધા અને સ્વયં પોતે દેવકીનાં ગર્ભમાં પધાર્યા. શ્રી હરિના ગર્ભ નિવાસથી દેવકીજીનાં મુખ પર એટલો પ્રકાશ વ્યાપી ગયો કે દેવકીજીના મુખ પર શરદપૂર્ણિમાનો પ્રકાશ પથરાઈ ગયો હોય તેવું લાગતું હતું. અત્યાર સુધી જે વેદનારૂપી કાળાશથી દેવકીજી ઘેરાઈ ગયાં હતાં, તે સર્વે વેદનાઓ દૂર થઈ ગઈ હોય તેવું દેવકીજીને પ્રતીત થવા લાગ્યું અને આપનું મન અત્યંત પ્રસન્નતાથી છલકાઈ ગયું. આ સમયે કંસ કારાગૃહમાં આવીને ઊભો રહ્યો. તેની દૃષ્ટિ દેવકી તરફ ગઈ અને તે સાવધાન થઈ ગયો. એ વિચારવા લાગ્યો આ વખતે મારો શત્રુ પોતાનાપણાને છોડીને આવ્યો છે. થોડાં દિવસો વીત્યાં પછી દેવકી દર્પણ જોવા લાગી અને વિચારવા લાગી કે, આ વખતે મારા ગર્ભમાં કંસનો કાળ આવ્યો છે. તે પોતાને અત્યંત ભાગ્યવતી માનવા લાગી. તે જ્યારે નિદ્રામાં હતી ત્યારે મુનિગણ, યક્ષ. કિન્નર, દેવતા આદી એમની વંદના કરવા આવ્યાં, આથી તે નિદ્રાથી ઉઠી ગઈ. અવિનાશી પરમ પુરુષ આવવાનું આ લક્ષણ છે એમ માની દેવકીનાં મનમાં દેવતાઓ માટે માન થયું. થોડો સમય વીતવા પર દેવકીનાં મનમાં ગર્ભજન્ય આળસ્ય પ્રતીત થવા લાગી. એ વિચારવા લાગી મારા મનમાં ઉદ્ભવતી આ અવસ્થા વિષે કોને કહું? મારી પાસે કોઈ સખી પણ નથી જેને હું કહી શકું કે, હું મારા આ ગર્ભને છુપાવી દેવા માંગુ છું. એ સમયે તેણે પતિ વસુદેવજીને ત્યાં બોલાવ્યાં.

તે દિવસે બુધવાર હતો. અષ્ટમીની તિથી અને રોહિણીનાં નક્ષત્રનો યોગ હતો. સમસ્ત લોકોના સ્વામી, આનંદદાતા, અજન્મા પ્રભુએ આજે જન્મ લઈ પ્રગટ થઇ રહ્યા હતા. એમના મસ્તક પર મુગુટ હતો, આપે સુંદર પીતાંબર ધારણ કરેલું હતું, આપના હૃદય પર ભૃગુલતા ધારણ કરેલી હતી. શંખ, ચક્ર, ગદા અને પદ્મને આપે ધારણ કરેલ હતાં. પ્રથમ આ સ્વરૂપ પછી આપે અર્ધ પુત્રનું સ્વરૂપ ધારણ કર્યું, ત્યારે માતા આ સ્વરૂપને જોઈ વ્યાકુળ થઈ ગયાં. આપે અગાઉ ક્યારેય આ પ્રકારની ઉત્પતિ જોઈ ન હતી. આપ સંકુચિત થઈ બેસી ગયાં અને પતિને પાસે બોલાવ્યાં. બંનેએ સાથે પ્રભુ અને પુત્રનાં મુખનું દર્શન કર્યું ત્યારે પ્રભુએ કહ્યું માતા દેવકી ! સાંભળો આપને હું આપના અન્ય એક જન્મની કથા સંભળાવું છું. એ જન્મમાં આપે એક વરદાન માંગેલું કે; મને તમારા જેવું સારૂપ્ય બાળક મળે અને આપની તે વાત મે માની લીધેલી. સામાન્યતઃ શિવ, સનકાદી, ઋષિ, બ્રહ્માદિ દેવોનાં ધ્યાનમાં હું નથી આવતો. પરંતુ મારું એક ભક્તવત્સલ સ્વરૂપ પણ છે આથી તે વરદાન હું આજે પૂર્ણ કરી રહ્યો છું અને આ જન્મમાં હું આપના પુત્ર તરીકે આવ્યો છું. હે વસુદેવજી ! આપ પરમ ભાગ્યવાન છો, પણ અત્યારે સમય યોગ્ય નથી તેથી આપ મને ગોકુળ લઈ જાવ. આમ કહી તે શ્રી હરિએ પોતાનું પૂર્ણ પુત્રસ્વરૂપ ધારણ કર્યું અને મોહ માયાથી ત્તત્પર એવા માનવસ્વભાવ વત્ રૂદન ચાલુ કર્યું.

વસુદેવજી વિચારવા લાગ્યાં કે, વાદળ ઘેરાયેલ છે, વીજળી વારંવાર પૃથ્વી પર વ્રજ્રપાત કરી રહી છે, યમુનામાં જલ ઉમડી રહ્યું છે. આગળ જાઉં છું ત્યાં યમુના ગહેરી થતી જાય છે પાછળ સિંહ દહાડ કરી રહ્યો છે, આમ વિચારતા વસુદેવજી સર્વે દેવતાઓને મનાવતા સીધા યમુનાની હદમાં ઘૂસી ગયાં. પાણી ક્રમશઃ ઘૂંટણ, જંઘા, કમર, કંઠ અને નાક સુધી આવી ગયું ત્યારે એમણે પુત્રને બંને હાથોથી ઉપર ઉઠાવી લીધો. એ સમયે શ્રી કૃષ્ણચંદ્રએ ચરણ બહાર કાઢી યમુનાને સ્પર્શ કરાવ્યો જેથી કરીને યમુનાનું જળ એટલું ઘટી ગયું કે સીધું પગ સુધી સીમિત રહી ગયું. શેષજી એ સમયે પોતાની સહસ્ત્ર ફણાની છાયા કરી ચાલી રહ્યાં હતાં. આ રીતે વસુદેવજી શીઘ્રતાપૂર્વક ગોકુલ તરફ દોડ્યા. એમણે મનમાં કોઈ શંકા સંદેશ રાખ્યાં નહીં અને સીધા નંદભવનમાં પહોંચ્યાં. ત્યાં યશોદાની ગોદમાં આપે પુત્ર રાખ્યો, એ સમયે આપે યશોદાની બાજુમાં સૂતેલ યોગમાયાને જોઈ.

આપે વગર વિચાર્યે તે કન્યાને ઉઠાવી લીધી અને મથુરા આવી ગયા. કન્યાને દેવકીના હાથમાં આપી અને વાત પ્રગટ કરી કે દેવકીએ પુત્રીને જન્મ દીધો છે. પરંતુ કંસે આ વાત ઉપર વિશ્વાસ કર્યો નહીં તે કારાગૃહમાં દોડી આવ્યો. તેણે દેવકીનાં હાથમાં રહેલી પુત્રીને જોઈ તે હસ્યો અને પછી પુત્રીને લઈ પથ્થર ઉપર પટ્કી. પટકતાંની સાથે તે પુત્રીએ કંસના બાહુઓ પર પ્રહાર કર્યો અને આકાશે ચાલી ગઈ. આકાશમાં તેણે દેવીસ્વરૂપ ધારણ કર્યું અને બોલી કંસ તારું મૃત્યુ નજીક આવી ગયું છે. જેવી રીતે જાળમાં રમતી માછલીને તેનું મૃત્યુ દેખાતું નથી તે રીતે તને તારો કાળ દેખાતો નથી. પણ કંસ તારો કાળ તો વ્રજમાં જન્મી ચૂક્યો છે. આ સાંભળીને કંસે દેવકીના ચરણમાં પોતાનું માથું નમાવી દીધું અને કહ્યું મે તારા બાળકોનો મોટો અપરાધ કર્યો છે. કિંતુ જે ભાગ્યમાં લખ્યું હોય તેને મિટાવી શકાતું નથી; તેથી આમાં મારો દોષ કોઈ નથી. પછી તેણે પોતાના સહાયકોને બોલાવ્યા અને તેને પૂછવા લાગ્યો, મારા શત્રુએ કોના ઘરમાં જન્મ લીધો છે? ચિંતામાં રાત્રિનાં બધાં પ્રહર તે સુખદાયી શથ્યા પર પડી રહ્યો, તેને તનિક પણ નિદ્રા ન આવી.

આ બાજુ જ્યારે યશોદારાણી જાગી ત્યારે પુત્રમુખ જોયું તેણે તરત જ આનંદપૂર્વકનાં વાદ્ય વગાડવા માટે કહ્યું. સોનાનાં કળશ સજાવવામાં આવ્યાં, હવન તથા બ્રાહ્મણોનું પૂજન થયું. ભવનને ચંદનથી લીપવામાં આવ્યું. ગોપ અનેક રંગોના વસ્ત્ર પહેરીને સજી ગયાં. ગોપીઓ એકત્ર થઈ મંગલગાન કરવા લાગી. દેવતાઓ આકાશમાંથી પુષ્પવર્ષા કરવા લાગ્યાં. આખું ગોકુલ પુષ્પોથી આચ્છાદિત થઈ ગયું. પ્રેમમગ્ન સર્વે નર-નારીઓ આનંદમાં ક્રીડા કરવા લાગ્યાં. તે સમયે અમુક નારીઓ યશોદાને પ્રેમભરી ગારીઓ દેવા લાગી. શ્રી નંદબાબા પ્રમુદિત થઈ નાચવા લાગ્યાં. ગોપગણ તાલી બજાવવા લાગ્યાં. સૂરદાસજી કહે છે કે, ગોપગણ તાલી કેમ ન બજાવે આજે મથુરાના ગર્વનો નાશ કરનારાનું પ્રાગટ્ય થયું છે.


 


©૨૦૨૦ પૂર્વી મોદી મલકાણ. યુ.એસ.એ | purvimalkan@yahoo.com

Author: Web Gurjari

2 thoughts on “સૂરદાસનાં વ્રજ ભાષાનાં પદોનો આસ્વાદ : २) कीर्तन:- बाल-विनोद भावती लीला

  1. સૂરદાસનાં વ્રજ ભાષાનાં પદો પણ ભારતની સર્વ શ્રેષ્ટ ગુજનાગરી લિપિમાં રૂપાંતર થઇ શકે છે. કોઈપણ હિન્દી સાહિત્યમાં ગુજરાતી લિપિ જોવા મળે છે ??

    બાલ-વિનોદ ભાવતી લીલા, અતિ પુનીત મુનિ ભાષી.
    સાવધાન વ્હૈ સુનૌ પરિચ્છિત, સકલ દેવ મુનિ સાખી ..

    કાલિંદી કૈ કૂલ બસત ઇક મધુપુરી નગર રસાલા .
    કાલનેમિ ખલ ઉગ્રસેન કૂલ ઉપજ્યૌ કંસ ભુવાલા ..

    http://aksharamukha.appspot.com/converter

Leave a Reply to Ashokkumar Desai Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *